Johan Boskamp. Foto Dave Thompson/GPD
19 dec 2007, 02:58 - DENDERLEEUW - De vraag kwam van zijn assistent en het kostte Johan Boskamp (59) behoorlijk wat moeite een glimlach te onderdrukken. "Hij vroeg of de vrouwen nog steeds met de spelersbus mee mochten naar uitwedstrijden", vertelt de trainer.
Het zegt veel over FCV Dender EH, de kleine Belgische club waar Boskamp als verlosser is binnengehaald. "Ze zijn hier razendsnel op het hoogste niveau terechtgekomen, maar de organisatie is niet meegegroeid." De vrouwen moesten de bus uit, maar het heeft allemaal voor Boskamp toch ook wel zijn charme.Dender is een warme, ambitieuze club, met een stadion waar stevig aan wordt gebouwd. In Denderleeuw speelden ze twee jaar geleden nog op het derde niveau, maar nu krijgen ze bezoek van grote jongens als Club Brugge, Racing Genk en Anderlecht. Het avontuur in de Eerste Klasse leek op voorhand gedoemd te mislukken en na dertien wedstrijden had de club slechts zes schamele puntjes verzameld. Sinds de entree van Boskamp zijn er in drie duels zeven bijgekomen. "Dat had ik zelf ook niet verwacht", geeft hij toe.
Hij zou vorig jaar bij Vitesse aan de slag gaan, maar door het ontbreken van het hoogste diploma bleek zijn handtekening niets waard. "Ik was ontzettend teleurgesteld", kijkt Boskamp terug. "Vitesse leek me een fantastisch club om te werken."
Hij ging naar Standard Luik, maar werd er al na twee maanden ontslagen. Toen maakte hij een afspraak met zichzelf: "Nu ga ik genieten!" En dat deed hij. "Ik trainde bijvoorbeeld vijf weken voor mijn plezier wat Georgische ploegen die op trainingskamp waren in Turkije. Voor de buitenwereld ben ik misschien ruim een jaar uit het voetbal geweest, maar dat was echt niet zo. Ik ging overal wedstrijden bekijken. En als ik het na één helft niks vond, kon ik gewoon naar huis gaan. Eenmaal thuis zat hij vaak weer tot diep in de nacht voor de televisie. "Want ik ben gek van het Argentijnse voetbal. Dat is in de jaren zeventig begonnen, toen ik er met Feyenoord voor de wereldbeker speelde. De mensen daar zijn helemaal bezeten van voetbal. Ik ging vaak drie keer per jaar naar Argentinië en thuis volgde ik die competitie op de voet. Dan zat ik om vijf uur 's nachts een wedstrijd te kijken. Fantastisch voetbal, waar de passie vanaf druipt."
Die passie is hem op het imposante lijf geschreven en dat probeert hij nu ook over te brengen op zijn spelers. Toch vertelt Boskamp dat hij tegenwoordig anders in het voetballeven staat. "Nadat we van Zulte-Waregem wonnen, zag ik hun trainer Franky Dury met een witte kop zitten. Zo ben ik ook geweest, dacht ik meteen. Nu ben ik veel nuchterder. Voor een wedstrijd heb ik wel spanning, maar als we verliezen, zet ik het snel van me af. Vroeger was ik er echt twee dagen ziek van."
Zijn missie in Denderleeuw is simpel: de club moet behouden blijven voor het hoogste niveau. "Dit is misschien wel de best betalende amateurclub van België. Snap je wat ik bedoel? Na de wedstrijd tegen Zulte-Waregem stopten we met de bus bij een supporterscafé. Dat maak je toch bijna nergens meer mee? Ik wil hier een basis leggen voor de toekomst, met spelers die iets willen bewijzen. Ze moeten vooral gretig zijn, want dat ben ik zelf ook."
