Kamiel Maase tijdens de olympische marathon op het Plein van de Hemelse Vrede. "Je zag eerst een stuk of wat van die kleine Afrikanen, toen ineens dat lange lijf van mij, en daarachter weer kleine Afrikanen." Het beeld klopt, maar het zijn vooral Aziaten. foto Foto Olaf Kraak/ANP
Kamiel Maase (37) stopt met wedstrijdatletiek.foto David van Dam/GPD
1/2
'Oei, da's een moeilijke", zegt Kamiel Maase wanneer hem wordt gevraagd naar hét hoogtepunt uit zijn carrière. Het vinden van een dieptepunt gaat de nu 37-jarige ex-atleet gemakkelijker af. "Allereerst mijn drie Olympische Spelen.
Geen enkele olympische race ging goed. Maar het echte dieptepunt was op het Europees kampioenschap, in 2002 in München. Daar kon ik een medaille pakken, maar kwam ik ten val. Ik ben in mijn hele carrière twee keer in een race gevallen. Die 10.000 meter in München was zo ongeveer wel het slechtste moment om dat te doen."Kamiel Maase blikt in zijn woning in Zeist terug op een rijke atletiekcarrière. Een van de beste langeafstandslopers die Nederland heeft gehad, wilde dit jaar via een mooie marathon in Peking afscheid nemen van de internationale atletiek. De race in China werd een sof, hij eindigde als 39ste in een tijd van 2 uur, 20 minuten en 30 seconden. Het lange lijf sputterde tegen in de bloedhitte van Peking.
Eenmaal terug uit China wilde hij nog wat wedstrijden in Nederland lopen. Maar de Zevenheuvelenloop moest hij laten schieten, net als de Montferlandrun. Hij hoopt nu, een beetje tegen beter weten in, alsnog op 11 januari te kunnen starten in een wedstrijd die hij tot tweemaal toe won, de Halve marathon van Egmond. "Als het niet anders kan, dan moet het maar gewoon in mijn trainingsbroek." Als de recreant dus, die hij nog lang niet is.
Maase nam onder meer deel aan wereldkampioenschappen, Europese kampioenschappen en drie keer de Olympische Spelen. Eenmaal greep hij op een internationaal titeltoernooi een medaille: in 2001 was hij goed voor zilver op het EK veldlopen. "Daarnaast ben ik trots op mijn Nederlandse records: op de 5000 en 10.000 meter op de baan en de 30 kilometer en de marathon op de weg. Ik denk dat vooral mijn record op de 10.000 meter nog wel lange tijd zal staan. Die 27 minuten en 26 seconden is heel scherp."
De in Nijmegen geboren Maase heeft zo'n twaalf jaar op het hoogste niveau atletiek bedreven. Zes jaar lang - van 2001 tot vorig jaar - was atletiek zelfs zijn beroep. De grote pech voor de 1.90 meter lange Maase is dat de atletiek een sport is, die wereldwijd op een zeer hoog niveau wordt beoefend. De langeafstandsloper - twintigvoudig Nederlands kampioen - moest het opnemen tegen een veelvoud aan Oost-Afrikanen en de Europese en Amerikaanse toppers. Hij had geen problemen met die dominantie. "Je loopt wedstrijden tegen zulke prachtige talenten als Paul Tergat of Haile Gebrselassie. Die zijn zo ongelooflijk goed. Daar kon een Kamiel Maase in zijn beste dagen niet tegenop. Maar ik liet ook heel wat van die andere Afrikaanse jongens achter me. En het streelt mijn eer dat ik af en toe via via hoorde dat die Afrikanen vonden dat die lange mzungu (blanke in het Swahili, red.) wel heel goed kon lopen", grijnst hij.
Maase liep in totaal tien marathons. In 2007 verbrak hij in Amsterdam zijn eigen Nederlands record uit 2003 en zette dat op 2.08,21 uur.
Maase - van 20 oktober 1971 - begon in 1988 met hardlopen. Echt serieus werd het tijdverdrijf toen hij in Leiden ging studeren. Hij traint sinds jaar en dag bij Bram Wassenaar - "volgens mij is er geen betere in Nederland. Ik vind vaak van trainer wisselen eerder een zwaktebod" - en sloeg gestaag de weg naar de top in. In 1996 miste Maase nipt kwalificatie voor de Olympische Spelen in Atlanta. "Voor de 10.000 meter. Op één seconde", lacht de man die volgend jaar afstudeert als bedrijfskundige en die in april vader hoopt te worden.
Maase is een maatschappelijk betrokken atleet. Eind vorig jaar vroeg hij via een ingezonden brief in de Volkskrant aandacht voor de mensenrechtensituatie rond de Spelen in Peking. "Ik schreef volgens mij een behoorlijk genuanceerd verhaal, want ik wilde de Spelen per se niet missen." Onder de grote hoeveelheid reacties kwam zijn voorbereiding op de Spelen gedurende een aantal dagen onder druk te staan. En achteraf vindt hij het niet zo gek dat er eigenlijk maar weinig andere sporters iets over de mensenrechten in China hebben gezegd. "Het besluit om de Spelen in China te houden, is in hoge mate politiek en economisch geïnspireerd. Je moet de sporters daar niet mee lastig vallen. Een sporter wil zijn werk doen. Daar heeft hij al die jaren voor getraind. Maar wat mezelf betreft vond ik dat ik wel mijn mening kenbaar moest maken."
Twintig Nederlandse titels, één keer zilver op een EK, tientallen overwinningen bij wedstrijden tussen 5000 meter en 30 kilometer. Een mooie erelijst, maar zou die niet groter zijn geweest als hij niet 1.90 meter lang was maar pakweg twintig centimeter korter? "Nee joh. Het is waar dat andere lopers graag achter me liepen zodat ze wat uit de wind konden blijven. Maar je leeft met de handicaps die de natuur je geeft. Natuurlijk ben ik groot voor een langeafstandsloper. Maar hier in Zeist, met 60.000 inwoners, zijn er 59.999 minder goed in hardlopen over grote afstanden dan ik. Of ze hebben minder zuurstofopname in de longen, ze hebben last van hun knie of ze zijn te lui om zes keer per week te trainen. Het zij zo. Mijn lengte heeft me ook een prachtig beeld gegeven, gemaakt tijdens de marathon in Peking. We liepen over het Plein van de Hemelse Vrede, onder het doek van Mao door en toen zag je eerst een stuk of wat van die kleine Afrikanen, toen ineens dat lange lijf van mij, en daarachter weer kleine Afrikanen."
Zonder paranoïde te willen worden, zegt Maase wel dat hij denkt dat hij prijzen heeft gemist omdat lopers die voor hem eindigden doping gebruikten. "Er zijn er een paar gepakt. En dan denk je al snel: zou die of die ook niet...? Ik ben nogal sceptisch over die controles, omdat ikzelf maximaal zes of zeven keer per jaar werd gecontroleerd. Vooral vond ik opvallend dat ik nooit ben gecontroleerd als ik op trainingskamp was in bijvoorbeeld Font Romeu. Daar konden de controleurs zo naar binnen. Voor het kamp van Ifrane, in Marokko, moest je eerst een visum aanvragen om toegelaten te worden."
In 2006 zei Maase dat hij zijn carrière graag wilde besluiten met het gevoel dat hij een goede marathonloper was geworden. Kan hij daar nu zo op terugzien? "Nou, als je naar mijn laatste marathon kijkt niet natuurlijk. Ik denk dat ik een aardige marathonloper ben geworden. Ik zou mezelf een goede marathonloper noemen als ik een tijd in de 2 uur en zeven minuten had gelopen. Maar dan had ik vorig jaar in Amsterdam 22 seconden harder moeten gaan... Terugkijkend ben ik blij dat ik twee keer in de 2.08 heb gelopen. Dat is in ieder geval een bewijs dat ik geen eendagsvlieg ben."
