Rens Verhoeven kijkt of het instrumentenpaneel in het toestel past. foto Jeroen Appels/Van Assendelft
ZIJTAART - Voor menigeen is het een jongensdroom. Met een eigen vliegtuig regelmatig het luchtruim kiezen.
Zie ook:
Wie de garage in Zijtaart binnen stapt, gelooft zijn ogen niet. Twee vier meter lange vleugels hangen aan het dak en midden in de garage staat een heus vliegtuig. Zeven meter lang, bestaande uit aluminium platen en bij elkaar gehouden door 12.000 klinknagels.
Luchtwaardig is het vliegtuig, dat Verhoeven in de Amerikaanse staat Oregon kocht, nog lang niet. De elektronica ligt verspreid over verschillende tafels en in de hoek glinstert een fonkelnieuwe vliegtuigmotor. "Daar knutsel ik zelf niet aan. Op een motor ga ik niet besparen." De elektronica is wel deels gebruikt, maar dat deert de Zijtaartenaar niet. "Die werkt nog prima en dure GPS vind ik niks. Een landkaart lezen en buiten herkenningspunten zoeken. Dát is vliegen."
Verhoeven is van oorsprong een modelvlieger. Hij begon daarmee in 1970 en soms komen de kleine vliegtuigjes nog van de zolder. "Kijk, deze heb ik vorige week kapot gevlogen", zegt hij terwijl hij drie brokstukken laat zien. "Foutje bij het landen. Even plakken en het vliegt weer. Met een echt vliegtuig ben ik wel voorzichtiger hoor", verzekert hij.
Het idee van de oud-eigenaar van Ingenieursbureau Verhoeven om over te stappen van het modelvliegen naar het echte werk, dateert uit de jaren tachtig. "Ik verkondigde dat ik mijn brevet zou halen als ik me kwalificeerde voor het WK modelvliegen. Dat lukte, maar een paar maanden later opende ik mijn eigen kantoor. Tot 1995 is het brevet halen er bij ingeschoten."
Daarna zei Stef Smits, een oude kameraad van de modelvliegclub uit Keldonk tegen Verhoeven dat het tijd werd om een vliegtuig te bouwen. Verhoeven ging serieus op de grap in en dat resulteerde in de Pelican. Daarin vloog hij afgelopen jaren ruim 1000 uur. "Belachelijk veel", oordeelt hij zelf. "Bij de verlenging van mijn brevet geloofde niemand dat ik zoveel vloog."
Momenteel is Verhoeven minder in de lucht te vinden, maar des te meer in zijn garage. Hij wil het vliegtuig zo snel mogelijk afmaken en dan het liefst uit zijn eigen achtertuin opstijgen. Dat lijkt onmogelijk. "De garage is te klein om hem in elkaar te zetten. Buiten zou kunnen en dan vanaf het weiland aan de overkant opstijgen. Dan moet er een kraan komen om de kist over het huis te tillen. Het is makkelijker is om met de vrachtwagen naar het vliegveld te rijden."
Angst om voor het eerst met zijn nieuwe vliegtuig de lucht in te gaan, heeft hij niet. "Mensen vragen dat wel vaker, maar waarom zou ik. Ik ben een perfectionist. Alles is met uiterste precisie in elkaar gezet. Mochten ik twijfelen, dan vlieg ik niet. Simpel. Desnoods haal ik hem helemaal uit elkaar om te kijken wat er niet deugt."
Uit een gesprek met de bedreven bouwer en piloot blijkt dat hij een absolute einzelgänger is. Hij vliegt dan ook vaak alleen. "Het is niet te beschrijven wat ik dan voel. Zeker midden in de winter, als het vriest dat het kraakt. Het landschap ziet er ontzettend mooi uit. Heerlijk."
Als hij niet alleen of met zijn vliegmaat vliegt, zit zijn vrouw Joke vaak naast hem. "Gelukkig vindt zij het ook interessant én gezellig. Soms drinken we op zondagmiddag een kop koffie bij de havenmeester op Texel of vliegen we voor een weekendje naar Engeland of Frankrijk."
Nu gaat het bouwen en sleutelen echter voor, want in januari hoopt hij de eerste vlucht te kunnen maken. Samen met een aanstichter. Niet omdat hij het niet vertrouwt, maar wel als zekerheid. "Invliegen doe je eigenlijk nooit zelf. Anderen merken kleine onzorgvuldigheden veel beter. Van nature ben ik ook emotioneel, dus als ik voor het eerst met dit geelwit vliegtuigje opstijg, word ik dat misschien wel. Er zitten per slot van rekening ontelbare uren werk in. Dan is het toch fijn om naast een kenner te zitten, die je bijstaat."
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
