'Paardenfluisteraar' Mark Lally aan het werk op manege De Drie Linden in Zeeland.foto Jeroen Appels/Van Assendelft
ZEELAND - Mark Lally zit op Crack. Het paard draaft en galoppeert wat. Af en
toe laat hij het dier abrupt stoppen. Hij aait haar over haar manen en geeft
haar regelmatig een klopje op de hals. Zo op het eerste oog niets bijzonders.
Toch is de 23-jarige Amerikaan geen gewone ruiter. Hij is een
'paardenfluisteraar', hoewel hij dat woord zelf liever niet gebruikt. Want
dat doen alleen de mensen die er een slaatje uit willen slaan. Voor Mark is
het een hobby om paarden rustiger te maken en te zorgen dat de dieren zich
weer op hun gemak voelen.
Momenteel helpt Mark Lally de eigenaren
van de Zeelandse manege De Drie Linden met een aantal paarden. Bijna
dagelijks vertoeft hij met een 'moeilijke' viervoeter in één van de
rijbakken. Eigenaar Theo Derks vertelt dat hij al 35 jaar paarden zadelmak
maakt, maar dat hij op dit moment een aantal probleempaarden heeft: "Ze
zijn erg gevoelig en reageren anders dan we gewend zijn. Via een collega had
ik gehoord over wat Mark doet. En ik wil graag iets aan deze paarden doen,
maar wel op een rustige en verantwoorde manier." Lally vertelt waarom
hij met Crack aan het werk is. "Het zadelen is bij Crack een probleem
en soms is er geen beweging in te krijgen. Ik denk dat iemand een keer de
fout heeft gemaakt om haar in de stal, dat min of meer haar huis is, op te
zadelen en misschien de band om de buik te strak heeft aangetrokken en toen
weggelopen is. Ik zorg dat Crack het weer leuk heeft, dat ze enthousiast
wordt. Ze doet het geweldig. Ik zou haar zo jaren kunnen berijden."
Mark Lally komt uit Montana en woont sinds drie jaar in Veenendaal. Hij is
opgegroeid met paarden en al zo lang hij zich kan heugen weet hij op het
gevoel van paarden in te spelen. "Wat ik doe is niets nieuws. Dit doen
onze voorouders al eeuwen. Ik hou veel van paarden. Als je op een paard zit,
lijkt het alsof alle problemen en stress verdwijnen. Ik word er echt rustig
van. Eigenlijk ben ik geen binnenrijder. In Amerika reed ik altijd buiten,
soms wel twaalf uur achter elkaar als we van de ene naar de andere plek
moesten. Je moet met een paard veel mijlen maken, dan kom je tot elkaar. Dat
mis ik wel."
Wat Lally precies doet met paarden kan hij niet
goed omschrijven. Zelf noemt hij het de 'first touch' methode. "Een
paard heeft eigenlijk maar een lichte aanraking nodig om te doen wat jij
wilt. Het valt me op dat mensen bijvoorbeeld de teugels altijd strak houden.
Ik laat ze juist vieren. Ik houd niet van het ruwe. Als ik met een paard aan
de slag ga, zorg ik eerst dat het dier niet bang voor me is. Ik word hun
buddy. Dan ga ik op zoek naar het probleem, en meestal heeft dat met respect
te maken. Mijn stem gebruik ik niet. Ik doe alles met aanraking, gevoel en
erop zitten. Die aanraking is waar ze uiteindelijk op gaan reageren. Dat is
natuurlijk niet in vijf minuten gepiept. Ik ben soms wel vijftien sessies
met een dier bezig. Ik stop pas als het iets heeft opgeleverd. Je moet dus
geduld hebben."
Voor De Drie Linden is het de eerste keer dat
ze op deze manier te werk gaan. Theo Derks is erg tevreden. "Ik zie nu
al resultaat. De dieren waarmee Mark inmiddels bezig is geweest zijn
gewilliger en meer ontspannen."
Lally: "Ik ben vaak voor
paardenbezitters de laatste strohalm. Tegen de tijd dat ze mijn hulp
inroepen hebben ze alles al geprobeerd. Wat ik doe is niet van de ene op de
andere dag gekomen. Ik heb heel wat paarden geruïneerd voordat ik een paard
goed kreeg."
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
