Naom: Jan Swolfs
Leeftèèd: 82
Waor ik Tilbörgs leerde: Hasselt
Mèn schonste Tilbörgs: ‘Ge ziet mar, ge doet mar, tis gemak zat.’ - (Tilburger doet niet moeilijk)
Mèn schonste plekske : " 't Hasseltplein 'van vur den oorlog'. De fènste spulplòts vur de kènder van toen öt dees buurt!"
Roms lèève (tekst van de derde ronde)
Ze zuuke de meens die et schonste Tilbörgs pròt. Ik dòcht bij men èege: daor zak naa es òn meedoen. Et lèkt wèl Aaidòls. Tilbörgs Kampiejoen Tilbörgs Knaawe. Dè wil ik wel wòrre. Mar naak dur de vurronde gekoome zèè, naa gaoget er pas ècht om spanne. Want die aander vèèf, die kunne nammòl der mundje ok goed ruure in et Tilbörgs, dè snapte.
We hèbbe de schonste stad vant laand, meense, mar witte gullie wèddik et allerschonste van de schonste stad vèèn? Et rèèke Romse Tilbörg van vruuger. Et Tilbörg van vur et twidde Vattiekaans kesielie. Kzot nie trugwille, hörre, dieje tèèd, mar ek hèb er nòg nèt en stukske van meejgemòkt, èn dan vergitte dè nôot mir. Bij ons oomaa hing nòg zon driehoekerig bòrdje òn de muur meej in et midde en ôog dè zeej dè Gòd alles zaag. Èn op de schaaw ston en bild van Sintantooniejes onder ene stölp, èn agge dan wè kwèèt waart, dan koste òn dè bild vraoge om et trug te vèène. Dè waar enen hêelen hèndige hèllege, dieje Sintantooniejes.
Wègget toen ammòl zaagt in Tilbörg, zomar op straot. Rooj Harte en Kappesiene. Vliegkappe en Gutjesnonne. Die Kappesiene, dè waar iets hêel aparts. In hullie kèèrek koste pesjonkele, èn onze paa ging daor biechte, want daor kreede nie zo gaaw et schöfke.
Onze vadder en ons moeder ginge nòg op beevert. Nòr Keevelèèr. Zèlf zèèk nôot vèdder gewist as de Hasseltse kepèl èn Sint Jòb. Mar ik vonnet wèèd zat lôope vur ene lèkstòk òf ene schar.
Kèp nòg geperbeerd om bij et koor te koome, mar dè waar gin suuksès. Dan moese we zinge ‘Tantum èrgoo sakraamèntum, Vèènerèèmoer sèrnewie’. Èn dan zong ik: ‘Tante Mèrgoo, zak meej krènte, fèène rèèst meej sèlderie.’
Alleej. Èn dègge bedankt zèèt dè witte.
Wè zeetie?
Ronde 4 Jan Swolfs
Nie te gelêûve! Naa maag ik al wir meedoen! Daor zèèk blij meej, meense. Bedankt dègge op mèn gestèmd het war. Ik gao deeze ronde ok wir perbeere et schonste Tilburgs te praote. En vur deeze keer vroeg dieje meens van de kraant òn ons: Wè vènde gullie naa èègeluk ’t schonste plèkske van de stad? Naa, dè wies ik metêen, dès waor ik geboore bèn èn waor ik zon schôon Tilburgs hèb geleerd. Dès ’t Hasseltpleintje. En dan bedoel ik ’t pleintje van vur d’n orlòg.
Et Hasseltplein, dè waar onze vurtèùn. Daor hèmme wèt afgespuld. Et waar toen nog ’n hêel aander pleintje dan teegesworrig. D’r zaat bevobbeld nòg unnen èchte smid, die de pèèrde besloeg, èn d’r waare ammel nòg van die klèèn winkeltjes, dikkels òn hèùs. Unnen bèkker, èn ’n winkeltje mee naaigeraaj. Mar as ge mèllek of aaier moest hèbbe, dan gingde nòr de boerderij van Jaans Swòns. Toen wonde bij ’t pleintje ok nòg Virginie Doorakkers. Die waar bijna hèllig, zoveul rôozehuukes as die had vurgebeeje in de kepèl. Mar as ge unne stinpöst op oewen dèrriejèère had, èn as bidde nie hielep, dan moeste bij ’t feitvrouwke van Van Hees zèèn. Die mòkte d’r èège zallefkes. Vur pöste, èkseem, fratte, padscheete, èn alles.
Tis naa mistal mar ’n bietje stil ònt pleintje, hoe druk et ’r ok is rontelom. Ze hèbbe d’r unne retonde òngeleej waor ’t snoepwinkeltje van Keeke Staps waar. En op de plèk waor ’t kefee van boer Fesjèèr ston, daor stao naa et aaw nuuw ziekenèùs.
Mar tòch. Et Hasseltpleintje blèft aatij wèddet gewist is. Mèn schonste plèkske!
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.



Sorteer reacties


















