Krelis Swaans
Naom: Krelis Swaans
Leeftèèd: 64
Waor ik Tilbörgs leerde: Hasselt
Mèn schonste Tilbörgs: 'K wo dè 'k wies wè 'k wo, Wies! - (Tilburger vertelt zijn Wies het even niet meer te weten)
Mèn schonste plekske: "De lèèrlooierij aon ‘t Hasseltplein, op dun hoek van de Kraaivense straot. Nao de Hasseltse kapel ‘t oudste huis aon ut pleintje, ok meej van de irste febrieke in Tilbürg. Un schonder plekske om as kèènd op te groeie en uit te vliege ven de nergens. ‘t Pleintje was onze vurtuin. Aaltij ware doar vriendjes zaten om mee te speule tot degge muug waard en afgemat. En aachter ut hèùs unne grote boogerd en unne diepe hof."
Tekst derde ronde:
Agge in de vurrege ronde op mèn oe stèm
het ötgebròcht, dan wil ik oe daor ammòl vur bedaanke. ’K zèè d’r frêet op,
zeekers te weete, èn ik hoop dè’k ok dur deeze nuuwe ronde koom. De vurrege
keer vroeg dieje meens van de kraant òn alle kandidaote wèsse de schonste
Tilburgse ötdrukking òf ’t schonste gezègde vonne. Daor hoefde-n-ik nie lang
oover nao te dènke. Mèn schonste Tilburgse spreuk is: ‘Kwo dè’k wies wè’k
wo, Wies.’
Witte wörrom? Omdè ge in ’t Tilburgs zo schôon kunt rèème èn dichte zonder oe hèmd op te lichte. Dörrom. ’T Gao ammòl venèèges. Òf bijnaa. Der zit unnen hôop poezie in ’t Tilburgs zonder dègge zèllef vur dichter hèt durgeleerd. Löstert mar ’s meej mèn meej: ‘Kwo dè’k wies wè’k wo, Wies’. Vèèf wee’je, en drie kaa’s. Komter mar ’s om in de lieteraatuur, dan zulder bekaaid vanaaf koome.
Mar in ’t Tilburgs stikt ’t ’r van. ’T Tilburgs rèmt van alle kaante. Van veure, van aachtere, èn dikkels ok swirskaante.
Zot zôo zuut zat zèèn?
Zis zis zisse, mar zis zeuve.
Kèkt is òf ie kèkt, èn assie kèkt nie kèèke.
De schuup is öt ’t schòp geschoept.
Èn wè’k list op de mèrt heurde:
‘Kom ’s kèèke, kom ’s kèèke
’K stao hier nie vur niks te kwèèke!’
Ik wil mar zègge:
‘Tis mar dègget wit
Dètter in Tilburg
Veul poezie zit.’
Tekst vierde ronde:
Zôo meense, hier zèèk wir.
Bedankt dè gullie op mèn hèt gestèmd, want naa maag ik dus ok wir òn deeze
nuuwe ronde meedoen meej ’t schonste Tilburgs dè’k kèn. Et gao over ’t
schonste plèkske van de stad, want dè vroeg dieje meens van de kraant. Naa,
vur mèn is dè et Hasseltpleintje. En ak dan nòg wè persiezer zèè: de
lèèrlooierij op den hoek meej de Kraaivènse straot. Die looierij waar van
twee bruurs, gin van beije getrouwd, en nò de kepèl is dè ’t oudste gebouw
vant pleintje.
Ik woon er allang niemer, op ’t Hasseltpleintje,
mar iedere keer akker wir koom, dan gebeurt ’r iets gèks meej mèn. Dan krèèg
ik zin in snoep. Ge snapt netuurlek wèl hoe dè zôo gekoomen is. Dè komt dur
de snoepkraome die d’r in de maaimònd aatij bij de kepèl staon. Dan waare de
aander kènder aatij sjeloers op ons, dè wij bij de snoepkraome wonde en
hullie nie. Mar ge kreeget nie vur niks. Wij moese aatij irst de kepèl in èn
’n rôozehuuke bidde vurdèmme vur êen of twee cènte snuupkes mochte kôope. En
ik moet zègge, dan smòkte-n-et ok beeter. Et joodevèt, de stroopseldòtjes,
de dròpveeters, ’t zuuthout, tôoverbòlle. Mar wèddik ’t lèkkerste van
allemòl von, dè waar kattespaauw. Witte wè dèt is? Dès nèt as joodevèt mar
dan irst gesmolte èn dan deeje z’r pindanutjes durheene. En as ge vur unne
cent sjepdròp kòcht, dan konde die in ’n flèske meej waoter onder oe bèd
bewaore en flink rutsele. Dan konde fèèn sjèpke trèkke.
Die lèèrlooierij, dè vèèn ik ’t schonste plèkske. Mar op de twidde plòts
koome al die snoepkraome öt de maaimond.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
geef ze van katoen kees 
