Wil Brouwers
Naom: Wil Brouwers-Van Hoof
Leeftèèd: 70
Waor ik Tilbörgs leerde: Veestraat
Mèn schonste Tilbörgs: ‘Ze kosse nie bè mekaor gekweeke gekreege krèège’ - (Tilburgse dreigt het zicht op haar gezin kwijt te raken)
Mèn schonste plekske: 'De Piushaven. Belangrijk stukje Tilburg, met veel historie, dat zeker behouden moet blijven.'
Zôo, naa zèèk nòg in de vollegende ronde gekoome ok nòg ok nòg. Daor zèèk frêet op, dè zulde wèl snappe. Dus iederêen die op mèn gestèmd heej: bedankt war. Ik hoop dègge dè deeze ronde wir gaot doen. De vurrege keer vroeg dieje meens van de kraant òn alle kandidaote wèsse de schonste Tilburgse ötdrukking òf ’t schonste gezègde vonne. Naa, daor hoefde-n-ik nie lang oover te prakkedènke. ’t Schonst vèèn ik: ‘Ze kosse nie bè mekaor gekweeke krèège’.
Dè zeeje ze vruuger as ’n vraauw d’r kènder nòr binne riep. Dè viel dikkels nie meej, want toen han veul vraauwe nòg enen hêele strêûp jong. En kwèkt die ammel mar ’s bij mekaare.
Dè moes toen nòg, zonne strêûp. Van de pestoor. En vurlichting waar der toen nòg nie bij, dus veul vraauwe waare-n-er èllek jaor steevaast bij. Dan waare ze wir aon de tèl, èn asse ’n mònd of zis op scheut waare, dan werd de luurkörf wir klaor gezèt.
Hoe grôoter de strêûp hoe beeter. Ge had toen ok nòg veul mêer sorte kender dan teegesworreg. Ge had irst ‘platte kènder’. Dè waare de kiendjes die nòg nie kosse lôope. Die wèrre dikkels ok ‘haawkènder’ genoemd, omdèt moeders ze òn de mèm moes haawe. Asse dan grôoter wiere van et zòg, dan waare-n-et irst klutjes, dan ploddekes, en dan brakke. Ge had ok nòg broekpoeperkes, jungskes, mèdjes òf durskes.
Mar as ge’t òn ons moeder had gevraoge asse stond te kwèèke, dan waare we ammol ‘vèèrekes van jong’.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
