Naom: An de Bruin-Sebregts
Leeftèèd: 74
Waor ik Tilbörgs leerde: Hasselt
Mèn schonste Tilbörgs: ‘Unne goeien èrpel en wèèrm voete, meer hee unne meens nie nôodig’ - (Tilburger is tevreden met het minimale)
Sinterklaos
Dè wil ik wel wòrre. Tilbörgs Kampiejoen Tilbörgs Knaawe. Want de kraant zuukt de meens die et schonste Tilbörgs pròt. Ik dòcht bij men èege: dè gaok perbeere. Et lèkt wèl Aaidòls. Mar naak dur de vurronde gekoome zèè, naa gaoget er pas ècht om spanne. Want die aander vèèf, die bèète dere tong ok nie aaf ok nie, war?
We hèbbe de schonste stad vant laand, meense, mar witte gullie wèddik et allerschonste van de schonste stad vèèn? Sinterklaos. Èn witte hoe wij dè vruuger in et Tilbörgs noemde? Toen noemde wij dè “Siendereklaos”. Dè was toen ik nòg mar enen brak waar. Ons moeder gong toen al wèl klòttere in de Heuvelstraot èn op de klòttermèrt, mar dè waar meer vur ’t grôot, want die deeje sepries, meej rèmkes èn alles. Vur ons, de jong, waar et ammòl veul spanniger. Ge moogt oewe schoen zètte, èn de vòllegede mèèrege waare de peeje ènt aaw brôod wèg, èn laager en spikmènneke in, òf en marsepèène vèèrekespotje, òf ene kinkenduut van gevulde seklaa. Èmme hadde knèèp. Dèmme mee nòr Spanja zon moesse, in de zak. Òf dèmme meej de roej zon krèège van Sjaksjoer òf Trappedoelie. Mar as alles goed gong, dan kosse me op zis deezèmber ons kedookes ötpakke. Dan had Siendereklaos op tòffel gereeje. Èn ons moeder hagget dan nòg wèt ötgespraaid. Dan leeket meer.
Mar jè. Kweet nòg goed dèk niemer òn Siendereklaos gelêûfde. Èn dèk òn onze paa vroeg, wie d’r naa èègelek op tòffel reej. Siendereklaos, òf ons paa èn ons moeder. Naa, toen hèk me tòch peut gebeurd!
Alleej. Èn dègge bedankt zèèt dè witte.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.



Sorteer reacties


















