Naom: Peter van Hest
Leeftèèd: 57
Waor ik Tilbörgs leerde: De Reit
Mèn schonste Tilbörgs: ‘Bèttie akkum aai?’ - (Tilburger vreest hond)
Mèn schonste plekske: "Het Willem II-stadion. Keuze is simpel. Al meer dan 50 jaar ga ik alle (thuis)wedstrijden kijken. Dus de diepste dalen en hoogste toppen heb ik intens beleefd. Maar ik ben ook al 25 jaar medewerker (onder andere studiebegeleider) bij de jeugd van Willem II."
Tekst derde ronde:
Nuuwe ronde nuuwe kaanse. Meese, ge zult wèl snappe dè’k hêel frêet
zèè dèk wir meej maag doen, zèg mar zo frêet azzenen hond meej zeuve lulle.
Agge op mèn gestèmd hèt dan willek oe daoveur bedanke. Èn ik hoop dègge ok
naa wir op mèn gaot stèmme. De vurrege keer vroeg dieje meens van de kraant
òn alle kandidaote wèsse de schonste Tilburgse ötdrukking òf ’t schonste
gezègde vonne. Daor hoefde-n-ik nie lang oover nao te dènke, oover mèn
schonste Tilburgse spreuk. Die gao zôo: ‘Bèttie akkum aaj?’
Hèdden hundje? Dan zuldem wèl snappe. Vur wie gin Tilburgs hundje heej, zèg ik ’r mar bij hoe dè dè in ’t Neederlaans gezeejd wòrt: ‘Bijt hij als ik hem aai?’ Meese, dè klingt tòch van gin kaante?! Wè’k wil zègge is dees: as ’t bòske Tilburgs pròt, dan verstao zunnen hond ok allêenig mar Tilburgs. Ècht waor. Dè löstert hêel naaw meej hundjes. Gelêûft mèn naa mar. Èn agge mèn nie geleuft, dan gelêûfde meschient Kees Robbe wèl. Want die heej ôot dè prèntje getêekend meej ‘Bèttie akkum aaj?’ Èn ok nòg ’n aandere prent. Dan vraogt unnen Èngelsman òn unnen Tilburger òf d’n hond ‘miet’ lust. En dan zeej ’t Tilburgs bòske: ‘Jès jès, èn sebiet bètjoe’.
Mar de schonste hundjesprènt van Keese is dees: Meej ’n bòske dè zunnen hond ötlaot, en ’n vraauw die daor iets op aon te mèrreke heej. Wòrop ’t bòske teege die vraauw zeej: ‘Naa hè’k ’m òn de laaibaand, en naa leetie ’m tòch nòg op de kaaibaand.’
Dus naa witte ok wòrrum sommegte hundjes ‘Kaaibaanderas’ wórre genoemd.
Tekst vierde ronde:
Alwir unne nuuwe ronde! En ge zult wèl
snappe dèk blij zèè dèk ’r ok wir bij maag zèèn. Ik zal perbeere wir ’s goed
vur den dag te koome meej mèn Tilburgs. En vendaog wil ik oe ’s iets
vertèlle oover ’t Willem II-staadiejon. Want dieje meens van de kraant die
vroeg ons wè ons schonste plèkske van de stad is, èn vur mèn is dè ’t
staadiejon. Daor koom ik naa al meer as fèftig jaor, dus dan witte gullie ’t
wèl. Toenk ’r pas kwaam, toen wiere ze nòg wèl de triekeloores genoemd, van
de drie kleure rôod, wit èn blaauw. Toen waare ze ok al ’s kampioen gewist.
Meej Jan Veroessel, d’n bèste spits diese ôot gehad hèbbe. Trouwes, wij
zeeje toen gin ‘spits’ maar wij zeeje gewôon in goei Tilburgs ‘middeveur’.
Jan waar van Longa nòr Willem II gekoome, èn oeioeioei dè waar wè. Dè kos
nie bestaon in Tilburg. Mar hij deeget tòch!
Sins dieje tèèd
hèk alles meejgemòkt meej Willem II. Dèsse teege Mesjèster Joenaaitut moese,
en dèmme irst in de Kèùp gelèèk spulde. Jè, we spulde toen in de Kèùp, omdèt
aauw staadiejon vuls te klèèn waar. Mar jè, in Engelaand kreege me toen wèl
unne flinke jas. Mèn maoket niks èùt. Ik hèb ’r speulers gezien die nòg
ginnen buts in ’n pèkske booter kosse schuppe, mar ok voeballers die hêel
goed kosse slèèpe. En volleges mèn hamme toen teege Mesjèster gewôon in dè
aauw stadionneke van ons moete speule. Dan hadde wij hullie meschient wèl ’n
mesjèsterse broek òngedaon.
Mar òf ze naa verlieze of
winne, mèn maoket niks èùt. Dè staadiejon blèft mèn schonste plèkske.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.



Sorteer reacties


















