Bij de molen roetsjen we de berg af. Maar eerst even poseren voor de foto, links Enise, rechts Dasha. Foto's Jan van den Hout/BD
De eerste opdracht bij het kanon op de Maasdijk is niet al te moeilijk.
We fietsen het Stationspadje in.
Wat een prachtig speeltoestel zo'n omgewaaide populier.
Een goed journalist laat zich op de Erfdijk door een roodwit lintje niet tegenhouden
We banen ons te voet en met de fiets aan de hand een weg door de struiken.
En daar ligt ie dan: het Lindenwiel.
Na een voorjaarsstorm liggen nog overal afgebroken takken langs de Maasdijk.
1/8
Expeditie Land van Ravenstein, aflevering 8.
Ik heb vooraf reeds mijn twijfels. Vooral omdat mijn tweelingdochters Dasha en Enise in hun negenjarige levens nog nooit één vaderlandse geschiedenisles hebben gehad.
Het thema van deze fietsroute ‘speciaal voor ouders met kinderen’ door het Land van Ravenstein gaat over ingenieur Lely, de man van de Afsluitdijk. Met alle respect voor de verrichtingen van deze hoogwaardige ingenieur, maar hij lijkt me nou niet de meest aansprekende figuur voor twee dames van deze leeftijd.
Veel interessanter is de kinderhuurfiets die ze uitgereikt krijgen bij de molen in Ravenstein, waar de route begint. En nog interessanter het gps-kastje met pennetje voor om hun nek met de 25 kilometer lange fietsroute. Bij de vlaggetjes op het schermpje moet je een opdracht uit het boekje doen, legt Jan Gabriëls in de molen uit. „Eerst lagen die opdrachten in kisten, langs de weg maar daarvan waren er al snel twee vernield en over een kist zijn ze met een grasmaaier heengereden. ‘De kinderziektes’, zegt Jan. De kisten zijn vervangen door twaalf meerkeuzevragen, waarvan het antwoord een letter oplevert dat uiteindelijke een woord moet vormen.
Vol goede moed roetsjen we op de huurfietsen naar de eerste opdracht bij het kanon op de Maasdijk. Die is niet moeilijk. Na een inleidend tekstje over al zijn historische verrichtingen wordt naar de naam van Lely gevraagd, die hier de Maas kanaliseerde.
Dan gaat het over de spoorwegovergang naar het Stationspadje. Daar gaat het al snel fout. In mijn schermpje staat een vlaggetje bij de oude bunker in de uiterwaard. We nemen dus het fietspad op de dijk. Fout. We hadden al eerder af moeten slaan. Later blijkt dat er door een systeemfout extra vlaggetjes in de gps verschijnen. De vragen in het boekje corresponderen ineens niet meer bij de rode vlaggetjes.
De meeste antwoorden weet ik met mijn ervaring als journalist in deze regio zo wel. Vragen over het ontstaan van wielen na dijkdoorbraken en dat de Beerse Overlaat werd gebruikt als overstroomgebied. We moeten op zoek naar een straatnaambordje Den Dam in de buurt die in de volksmond ‘Over d’n Dam’ heet. De kinderen helpen fanatiek mee zoeken. ABC-hekwerk, wijst Enise op het hek langs de spoorlijn.
We laten de opdrachten maar gauw voor gezien. Door de afgelopen hevige onweersbuien komen de kinderen tijdens de route genoeg praktijkvoorbeelden tegen van de kracht van de natuur. Zo is in het midden van het Stationspadje een enorme populier afgebroken. Wat een mooi speeltoestel.
Op de smalle landwegen is het met twee kleine kinderen regelmatig opletten geblazen voor passerende Campina- en De Heusvrachtknotsen. Fietsen en tegelijkertijd in een klein gps-routeschermpje kijken, én op twee kleine kinderen letten, valt dan niet mee. Helemaal bibberen wordt het op het smalle keienfietsstrookje langs de drukke doorgaande weg door Herpen.
Daar krijgt pa ook de eerste klaagzang te horen over zadel- en andere wielerpijnen. Leuk en spannend wordt het weer bij de Erfdijk, waar het asfalt plaats maakt voor een smal zandpad rond het Lindenwiel. Een zandpad dat vanwege alle afgewaaide takken is afgezet met roodwit lint. Maar door linten en bordjes met ‘verboden toegang’ laat een goed journalist zich niet tegen houden. Met de fietsen aan de hand banen we ons een weg door de takken. En als het pad weer enigszins befietsbaar wordt, laten we ons met de voeten op het stuur vanwege de vele brandnetels aan de kant terug naar de asfaltweg rollen.
Ter hoogte van de oversteek van de Hamelspoelweg over de Dorpenweg, waar de auto’s met veel meer dan tachtig overheen racen, trekt in een weiland een kudde koeien al loeiend naar de melkmachine. Tijd om op huis aan te gaan. Pakken we de korte weg terug naar Ravenstein door Overlangel of fietsen we de groene ANWB-route over Keent?
Het Keentse polderlandschap is te mooi om links te laten liggen. Boerenzwaluwen scheren over de weg. Vlak voor de eindstreep is er nog even tijd voor een ijsje bij Marja Vos (51), die aan haar boerderij aan de Maasdijk een Olavlaggetje heeft hangen. Geïnteresseerd informeert Marja naar het gps-systeem. Ze kent het van de Solexverhuurtochten, die ook wel eens bij haar aanleggen voor een ijsje. Sinds april vorig jaar heeft ze vergunning van de gemeente Oss voor haar ijsverkooppunt, vertelt deze geboren en getogen Overlangelse. Het loopt goed. Ze zegt er versteld van te staan hoe druk het ‘s zomers wel niet is met toeristen op de dijk. „Dat had ik niet verwacht. Ik vind het hier maar heel gewoon.” Maar ja, zij woont er dan ook al haar hele leven.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
