Achter het bankje langs de wetering waar we pauzeren, staan brandnetels. Uitkijken dus! Foto Meike van der Flier/BD
Het fietspad langs de Maasdijk waar we al meteen de mist in gaan met de route. Foto's Meike van der Flier/BD
Dochter Susan bij het kerkje van Neerlangel. Foto Meike van der Flier/BD
Maisveld langs de Langelsestraat richting klooster Soeterbeeck.
Dochter Iris probeert een onderdeel van de geleende fiets terug te plaatsen.
Vlakbij Soeterbeeck, in de richting van Deursen.
Langs de Groenendijksestraat richting Haren.
Landelijk beeld met in de verte de tv-toren Haren. Foto's Meike van der Flier/BD
Toevallig zien we langs de oever waar we pauzeren toch een van de koffers die oorspronkelijk voor deze route gebruikt werden ipv het boekwerkje.
Natuurlijk hebben we even in de koffer gekeken.
De kinderen ontdekken volop visjes in het water.
Een enorme riek als kunstwerk bij de ingang van de Groene Hoeve.
De molentjes vanaf de andere kant, gezien vanaf de Dorpenweg, waar we helemaal niet hadden moeten komen.
Een deel van het kunstwerk van Joep van Lieshout, geplaatst bij gelegenheid van de samenvoeging van Oss en Ravenstein.
Een groep pony's langs de Dorpenweg. Foto's Meike van der Flier/BD
1/15
Expeditie Land van Ravenstein aflevering 4.
Een echte expeditie werd het, de tocht ‘De Maas de Baas’ die we met z’n drieën op de fiets zouden afleggen. De route volgens de gps konden we helaas niet vinden.
Dat ik niet zo handig ben met elektronische apparatuur, geef ik meteen toe. Ik noem mezelf nog net geen digibeet. Ervaring met een gps heb ik maar minimaal: beide keren dat ik tijdens een kinderfeestje met zo’n ding te maken had, was er iemand bij die er wel mee om kon gaan. Om mij samen met mijn twee dochters een 25 kilometer lange route met gps te laten fietsen, is dus wel gewaagd. Een uitdaging zogezegd.
Het wordt dan ook een echte expeditie. Helaas wel met als gevolg dat we de route niet volgens het boekje en al helemaal niet met gps afleggen. Gelukkig ken ik het gebied redelijk goed, dus hebben we maar onze eigen route gevolgd. Waar het precies misging, heb ik (nog) niet kunnen achterhalen.
Bij het Bezoekerscentrum in Ravenstein duurt het om te beginnen al even voor we kunnen vertrekken omdat de verbinding met de satelliet niet tot stand lijkt te komen. Nou hangen er ook wel dreigende wolken in de lucht en zou de antenne van Omroep Walraven storend kunnen werken, volgens de medewerker die ons op weg helpt. Pas na een minuut of twintig stappen we op de geleende fietsen en al bijna meteen heb ik een verschil van mening met mijn oudste, Iris, wier gps-pijltje de andere kant op lijkt te wijzen dan het mijne. Volgens het bijgeleverde boekwerk, dat de kisten vervangt die oorspronkelijk op de ‘weigh points’ waren geplaatst (en grotendeels aan vandalen ten prooi zijn gevallen), moeten we echter wel degelijk eerst naar de Maasdijk. Na een introductie door waterstaatkundig ingenieur Cornelis Lely lezen wij een bespiegeling op de Spoorbrug en beantwoordt jongste dochter Susan de wel erg makkelijke vraag: wat is de voornaam van Lely (dat staat namelijk in de introductietekst). Op zich is het voor kinderen altijd aantrekkelijk als er vragen of opdrachten aan een tocht gekoppeld zijn, maar ik heb hier wel twee aantekeningen bij: de vragen zijn voor een 10- en 12-jarige te makkelijk (de antwoorden kunnen ze op de foto’s of in de tekst zelf terugvinden en zoals ze al snel doorhebben staan ze ook achterin het boekje) en aan het eind blijkt er niets met de oplossing gedaan te worden. Maar dat terzijde.
Vol goede moed gaan wij verder: het spoor over en het fietspad langs de Maasdijk op. Mooi fietspad: een rechte streep asfalt met een bloemrijke berm erlangs. Prachtige natuur in de uiterwaard rechts met de bezienswaardige bult van de bunker als een puist erbovenuit stekend. De dreigende wolken maken langzaam maar zeker plaats voor steeds meer zon. Maar dan slaat de twijfel over de route opnieuw toe. Moeten we de dijk volgen, of links een weggetje in dat van de dijk afleidt? We fietsen door, met een nog steeds mopperende Iris voorop. Bij Neerlangel gaan we toch maar de dijk af. Ik meen nu op het schermpje van de gps te zien dat we richting klooster Soeterbeeck moeten, maar de blauwe route loopt terug door de polder richting Ravenstein. De enige weg die we echter naar links tegenkomen, is doodlopend. Dan maar gewoon door naar Soeterbeeck, dan kunnen we daar misschien weer aanhaken op de route, denk ik. De kinderen zijn het intussen zat om iedere keer te moeten stoppen en weer in onzekerheid op het schermpje te turen.
De volgende vragen in het boekwerk dienen we te beantwoorden bij het klooster Bethlehem en de Sint-Lambertuskerk in Haren. Het gps-pijltje maakt mij nog steeds niet wijzer over de te volgen route daarnaartoe, dus besluit ik het apparaatje op te bergen en zelf een weg te kiezen. Zo gaan we via De Rijt, Bredeweg, Groenendijksestraat, Brebitstraat, een aardige route door het polderlandschap. De wind staat tegen en suist in onze oren. Iris zet haar mp4 aan want alleen fietsen vindt ze maar saai. Bij een watertje met een bankje ernaast stoppen we weer om in het boekje te kijken en warempel: we zien aan de oever in het struikgewas een van de ‘verloren’ koffertjes liggen. Hier krijgen we de vraag: hoeveel molentjes zie je in het landschap. Helaas kan ik niets terugvinden in de tekst over waar de molentjes voor dienen, maar dat kan ook aan mij liggen want ik heb al zo vaak moeten stoppen om op het gps-schermpje te kijken, dat ik het boekje een beetje heb gelaten voor wat het was en niet alle teksten nauwkeurig heb gelezen.
We fietsen om Haren heen, langs klooster en kerk, stoppen nog even bij De Groene Hoeve om de grote riek te bewonderen die daar als een kunstwerk bij de ingang staat en nemen dan de snelste weg terug naar Ravenstein. De routebeschrijving wil graag dat we richting Herpen gaan en via de Erfdijk naar Keent, maar daar hebben de kinderen inmiddels geen zin meer in. Gelukkig weerhoudt deze gps-ervaring hen er -zo verzekeren ze mij- niet van volgend jaar weer met mij op expeditie te gaan.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
