Paul Brons, voorzitter Raad van Commissarissen van MSD-Organon. Foto Peter van Huijkelom
Overdonderd, machteloos, genegeerd en nog vol vragen. Dat is thans het overheersende gevoel bij Paul Brons, president-commissaris van Organon. Het is niet aan hem het vliegtuig naar Amerika te pakken omdat zijn functie beperkt is tot die van advies.
Maar dat de Nederlandse overheid in de persoon van minister Maria van der Hoeven de halvering van Organon als een gegeven accepteert vindt hij ‘defaitistisch’. “Je kunt niet meteen zeggen dat iets onomkeerbaar is. Niet als president-commissaris van Organon, maar als iemand met 45 jaar ervaring in de industrie, zeg ik dat de premier actie moet ondernemen. Die moet gewoon zeggen: dit kan niet! We moeten vooral niet bang worden van telefoontjes richting minister die waarschuwen voor protectionisme onzerzijds. Ook de Amerikanen proberen onder Obama kennis vast te houden en zelfs terug te halen naar de VS. Als dat geen protectionisme is.”
Paul Brons zegt tot op heden nog geen enkel argument gehoord te hebben waarom er in Oss 2175 banen wegmoeten, waaronder alle 1000 onderzoekers.
Sowieso heeft hij officieel nog niets vernomen; dat gebeurt op zijn vroegst op 23 augustus in een gesprek met directeur Hans Kortlever. Wel zijn er tijdens een informeel gesprek op maandag 5 juli een aantal zaken gememoreerd die mogelijk van invloed zijn geweest op het besluit van de Amerikanen om het hart uit Organon weg te snijden. Brons heeft ze op een rijtje gezet en voorziet ze van eigen commentaar.
1. Merck wil meer onderzoek uitbesteden. Brons: “Als dat de reden is, waarom koop je dan?”
2. Er zijn te veel onderzoekslocaties binnen Merck na overname van Schering-Plough/Organon. Brons: “Dat was vooraf bekend bij de overname van Schering-Plough (SP). Dan zeg ik weer: waarom koop je dan?”
3. Toen de Amerikanen naar Oss kwamen om presentaties over het bedrijf aan te horen, zou dat niet altijd even goed gegaan zijn. Niet op de gelikte Amerikaanse power-point-manier. De regie in Oss zou niet goed zijn. Brons: “Nog afgezien van het feit dat ik zo’n opmerking erg sneu vindt voor de mensen zeg ik: nadat SP Organon kocht zijn hier 450 topmanagers ontslagen. Bij de overname door Merck is directeur Rob Prins naar huis gestuurd. Iedereen die maar enigszins de regie over het totale bedrijf had, was radicaal weggehaald en niet vervangen. Dan zet je een bedrijf in een kritiek proces op handicap; een duidelijk verhaal met een duidelijke visie is moeilijk naar buiten te brengen als je de regie hebt weggehaald.”
4. Het klimaat in Nederland. Brons: “Dat is wat industriepolitiek betreft en farmacie in het bijzonder nooit goed geweest. De laatste tijd is het wel verbeterd, maar het lijkt erop dat het te laat is. Merck heeft hier overigens traditioneel altijd een sterke lobbypositie gehad. Ik vind ook dit geen sterk argument. De relatie van Nederland met Amerika is altijd meer dan goed geweest; misschien wel té.”
Zoekend naar argumenten die het bedrijf hem nog niet heeft kunnen geven, komt Brons terecht bij het bericht van Merck aan aandeelhouders. Dat spreekt totaal andere taal dan ontslagen en sluiting van research. “Dat lijkt haast op misleiding.”
Uit analistenverslagen blijkt dat Merck het verlies aan inkomsten uit aflopende patenten op medicijnen vanaf 2012 kan compenseren met vier nieuwe blockbusters (medicijnen die per jaar meer dan een miljard opbrengen). Twee daarvan zijn van Organon.” Ze voeden Brons steeds meer in de gedachte dat Merck louter om de producten SP/Organon heeft gekocht. En daarin maken ze zijns inziens een ‘ongelooflijke vergissing’. “We spreken hier over destructie van een bedrijf dat het onderzoek diep in zijn genen heeft zitten. Organon is meer dan 80 jaar lang op eigen kracht gegroeid en steeds hoger op de wereldranglijst gekomen. En dat allemaal in het ‘koude’ Nederlandse klimaat. In zo’n klimaat werk je nog harder, nog slimmer, nog meer gericht op export en het goed vermarkten van je producten. Het kleine Organon heeft het eigenlijk ontzettend goed gedaan. Het zit in de genen van de mensen en de organisatie om het zelf te doen, zelf dingen te ontdekken en steeds op zoek te gaan naar nieuwe mogelijkheden. Ze moesten immers wel. Ideeën kregen er een kans; mensen konden er rechtstreeks mee binnenlopen bij de directie. Op die manier zijn op bepalende momenten nieuwe wegen ingeslagen. Zo is Organon in de IVF (behandeling onvruchtbaarheid) gegaan, in de biotechnologie en in andere vormen van anticonceptie. Zoiets kan alleen in een bedrijf waar de onderzoeksmensen enthousiast zijn en een sterke drive hebben om voor het bedrijf aan het werk te zijn.”
Brons verhaalt over ‘zijn’ Organon zonder ook maar één keer met de vuist op tafel te slaan, maar zichtbaar wel met pijn in het hart. Hij zegt behoorlijk in ‘de koppen van die mannen’ in Amerika te kunnen kijken, maar dit besluit absoluut niet te kunnen plaatsen. “Zeker niet zoals hij Merck kent. Het was een trots en goed bedrijf met een goede reputatie dat altijd gezegd heeft niet mee te doen met het opkopen van concurrenten. Tot topman Clark kwam, de pijplijn haperde en ze grote concurrent Pfizer alles op zagen kopen. Het besluit om Schering-Plough te kopen kwam niettemin als een verrassing omdat het in strijd was met de visie die ze altijd hebben uitgedragen.”
Hij ziet de ontwikkelingen als het begin van het einde. Sommige farmaceuten blijven kopen omdat ze zelf niet in staat zijn met hun logge onderzoekscentra tot innovaties te komen. Uiteindelijk zijn dan straks alle goede kleinere als Organon uitgekleed en weg. “Wie doet straks nog ontwikkeling van medicijnen die niet per definitie een miljard per jaar opbrengen? Het is een ontwikkeling die uiteindelijk ook slecht is voor de gezondheidszorg en dat mag een Nederlandse overheid zich ook wel eens realiseren.”
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
