De officiële opening van het BMX-museum, met in het midden (in BMX-shirt) initiatiefnemer Mike Janssen. Na tal van omzwervingen kwam de Raamsdonksveerder bij toeval in Megen terecht. foto Peter van Huijkelom
MEGEN - De zoektocht is slechts ten dele beëindigd. Immers, zijn allereerste GT-BMX zal Mike Janssen waarschijnlijk nooit meer in handen krijgen.
Dat de 40-jarige inwoner van Raamsdonksveer nu z'n eigen en Nêerlands eerste BMX-museum op de verbouwde hooizolder van Johan en Bianca Vos aan de Maasbommelsestraat in Megen beheert, is daarvan eigenlijk het gevolg. "Toen ik na het traceren van de eerste koper van mijn fiets vrij snel de tweede op 't spoor kwam, geloofde ik écht dat het allemaal goed zou komen. Uiteindelijk lukte het me niet om die man zover te krijgen dat-ie me vertelde wat hij nou precies met míjn crossfiets had uitgevreten. Hij wilde er - na talloze mailtjes, brieven en telefoontjes van mijn kant - niet eens over nadenken. Met als gevolg dat ik dát boek moest sluiten."Omzien in wrok was er voor de fietscrossfanaat van weleer niet bij, zo vertelt hij deze zondagmiddag vlak voor de officiële opening van zijn prachtig ingerichte verzamelplek. "Ik kwam tijdens mijn zoektocht naar mijn eerste modelletje op Marktplaats allerhande modellen tegen. Betaalbare vooral: stukken goedkoper dan begin jaren '80 toen het fenomeen fietscross met name dankzij het veelbekeken, gelijknamige Avro-programma een enorme hype was. Eerlijk is eerlijk, ook ik was helemaal into fietscross. Fanatiek als ik was, arrangeerde ik in Tegelen zelfs onze eigen crossbaan. Daarvoor haalde ik in no time zeshonderd handtekeningen op en zorgde ik ervoor dat de burgemeester -hij was niet zo gecharmeerd van mijn initiatief - niet om me heen kon. Binnen drie maanden lag er een baantje dat ik vanuit mijn slaapkamer kon zien. Werken voor school was er daarna amper nog bij; tijdens 't huiswerk maken zat ik met mijn stopwatch in de hand de tijden van mijn maten buiten te klokken. Zodat ik die 's avonds kon verbeteren. Begrijpelijkerwijs leverde mijn havo-tijd niet 't gewenste resultaat en kwam ik niet verder dan de vierde."
"Nee, een fietscrosstopper was ik in die dagen niet, wel een hele fanatieke beoefenaar die het wereldje als één grote show zag. Alles wat uit de VS kwam overwaaien, slurpte ik op. Greg Hill, Mike Miranda, dat waren m'n grote voorbeelden: mannen van begin twintig die jaarlijks zomaar 'n ton in dollars verdienden. De BMX-sport was dan ook wel een marketingtechnisch hoogstandje. Tja, en dan tóch stopte ik 1986 van het ene op het andere moment: ik had er genoeg van", blikt Mike terug.
Toen het de huidige Scania-manager niet lukte om in 2002 dat zo fel begeerde eerste fietsje opnieuw in handen te krijgen, volgde een niet te stoppen verzamelwoede. Frames, BMX-fietsen in allerhande soorten en maten, kleding, magazines en videomateriaal: hij schafte aan wat hij maar kón. Extreem was zijn zaterdagse heen-en-weertje richting Berlijn waar hij 'n vrij uniek frame gratis kon afhalen. Behoorlijk maf was zijn retourtje Zuid-België waar een echtpaar een complete fiets had klaarstaan. En ontelbaar waren de zoekuurtjes op Marktplaats waar het verzameltalent zich naar eigen zeggen 'compleet suf zocht'. Inmiddels bevolken 102 complete crossfietsen en een dikke zestig frames de voormalige hooizolder. Een enkel kledingstuk zit zelfs nog in de verpakking. Voor de liefhebbers een aanrader. www.bmxmuseum.nl
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
