GEFFEN - Uiteindelijk kwam ze dan toch nog tijd te kort. En lukte het haar
niet om zelf de allerlaatste pagina's van haar boek Buitenspel gezet af te
schrijven. Ingehaald door de dood die al tijden op de loer lag en die even
meedogenloos als onafwendbaar op haar pad kwam.
Zie ook:
Sinds afgelopen zaterdag is Judith Strik's eigen 'book of life' weliswaar
definitief dicht, maar leeft de overleden Geffense onder meer voort in
herinneringen en ervaringen die ze in haar nog niet helemaal voltooide boek
heeft opgenomen. "Haar familie zal er de komende tijd alles aan doen om
het boek compleet te maken op de manier zoals Judith dat graag wilde",
stelde voorgangster Maria van Baren-van Hellemondt gisterochtend tijdens de
afscheidsbijeenkomst in sporthal De Geer in Geffen.
Nadat woensdag
bijna elfhonderd belangstellenden de avondwake bezochten, waren er gisteren
om en nabij negenhonderd mensen die afscheid van de Geffense duizendpoot
kwamen nemen. Onder hen spelers en begeleiding van FC Den Bosch, de club
waarvoor Judith jarenlang parttime werkte, en ook oud-dorpsgenoot Ruud van
Nistelrooij bij wie ze eind vorig jaar in Madrid nog op bezoek was.
Uit alles bleek dat Judith tot het laatst toe de regie over haar eigen
uitvaart in handen had gehouden. Met name haar muziekkeuzes, variërend van
Pearl Jam's aangrijpende Black tot het lichtvoetige Blijf zoals je bent van
de Nederlandstalige zanger Jack, lichtte ze in cursieve letter toe in het
stijlvol vormgegeven boekje. Daarnaast was ook de sporthal op z'n Judiths
ingericht: met immense, rood-wit gedrapeerde doeken en een gedenkplek waar
niet alleen de voetbalvlaggen van Nooit Gedacht en de Bossche FC prominent
hingen, maar ook het shirt van Van Nistelrooij. En natuurlijk was er -naast
de talrijke kiekjes in het gedenkboekje- dé foto met de kenmerkende volle
Judith-lach.
Waar haar broer en zussen in hun gesproken 'in
memoriam' vooral terugblikten op thuis en familie ('Judith was een echte
grote zus'), dichtte de vriendengroep Tut- jewup over gemeenschappelijke
gevoelens: "Soms was het moeilijk en wisten we niet wat te moeten
zeggen, maar bij jou hoefde je dat niet uit te leggen. Jij brak dan zelf de
stilte die er viel en dat gebeurde niet altijd even subtiel. Een opmerking,
een geintje om de stilte te verbreken, vaak op die momenten dat jij geen zin
had om weer je gezondheid te bespreken."
Het was Wim Strik,
Judith's peetoom, die de betrokken duizendpoot roemde als organisatrice en
initiatiefneemster van tal van activiteiten in Geffen. Hilarisch was voor
hem de anekdote over Dames Twee van Nooit Gedacht: het vriendinnenelftal
vierde -ondanks het feit dat het team in de competitie stijf onderaan stond-
een heus kampioenschap mét tocht op platte kar door het dorp. "
Niet zozeer de prestatie maar het plezier stond voorop." Aangrijpend
was het gedicht Heel speciaal van Judith's hartsvriendinnen Cheryl en
Chantal waarin ze niet alleen Judith's 'gruwelijke eigengereidheid'
benoemden, maar ook ingingen op haar ongekende positiviteit. "Zolang
het genot groter is dan het verdriet, ben ik een gelukkig mens", sprak
ze dan. Na afloop van de dienst begeleidde een lange stoet de kist naar
Judith's laatste rustplaats bij de Geffense kerk.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
