Het Brabants Dagblad trakteerde het Namibische gezelschap gistermorgen op chocoladebollen. Op de foto vlnr. Penny (17), Livinia (17), schooldirecteur Naas Jacobs (49), Joseph (17), Rukeeveni (16), lerares Coby Jacobs (50) en Josephine (17). Foto Frank Trommelen
DRUNEN - Ze kijken hun ogen uit. "Water, water en nog eens water in dit land. En computers. Overal in de school. En fietsen. Zoveel!"
Verbazing over drie onderwerpen die in het eigen Nambië en op de eigen
school erg schaars zijn.
De eerste week dat vijf leerlingen van de
Paresis Secondary School in Drunen verblijven, zit er op. De leerlingen zijn
hier voor een uitwisseling van hun woonplaats Otjiwarongo met het bevriende
Heusden. Ze vielen deze week van de ene in de andere verbazing.
In
het muzieklokaal van het d'Oultremontcollege klinkt Eumbo. De hele klas
zingt in het Namibisch mee. En even later: 'Opzij, opzij, opzij' van Herman
van Veen. Met meezingende Namibische kinderen die daarbij ook nog een
muziekinstrument bespelen.
"Zo groen hier. En al dat water,
al die kanalen. We hebben een rondvaart door Den Bosch gemaakt. Met huizen
die over het water heen zijn gebouwd. Ik kon m'n ogen niet geloven. En we
zijn boven in de Sint Jan geweest. Zo indrukwekkend." Joseph (17) heeft
alleen al moeite om het allemaal te benoemen. Om al die overweldigende
indrukken op een rijtje te zetten. Josephine (17) blijkt vooral onder de
indruk van een hele dag regen. Niet zo gek natuurlijk als je uit een land
komt waar het zo gortdroog is dat ijzer nauwelijks roest. Ook vertelt ze dat
de huizen hier dicht op elkaar staan en dat ze thuis meer ruimte gewend is.
Maar wat wil je in een land, vier keer Duitsland en Frankrijk samen, met 2
miljoen inwoners.
"Okay, de jus 'd orange is hier wat zuurder
dan thuis. Maar het diner dat is echt lekker. We eten thuis veel vlees maar
hier heb je de frikadel. Die vinden we ook lekker." Van een verse
haring met uitjes gruwt Josephine. Joseph, die in Otjiwarongo in een
sloppenwijk woont, zag hier voor het eerst hoge gebouwen. Hij heeft trouwens
spierpijn van het fietsen van Nieuwkuijk naar school. Want fietsen zijn ze
in Otjiwarongo helemaal niet gewend.
Verbazing ook over het
ontbreken van zandwegen en zand rond het huis. "Alles is hier bedekt
met stenen. Dat is bij ons helemaal niet", weet Josephine. De
dagelijkse gang naar school legt ze in de auto af. Josephine voelt zich heel
verwend. "Afwassen na het eten hoeft niet want we stoppen alles in de
afwasser. En vuile was gooi je hier gewoon in de wasmand. Gastvrouw
Annemarie Lommers zorgt heel erg goed voor me", lacht ze.
Na
een hele week school, wordt het volgende week echt 'de week van de lol',
lachen beiden.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
