Het is het lot van een beginnend bandje. Als het schikt, staan vrienden en
familie vooraan en is het feest. Als het niet schikt, staat er niemand
vooraan. Vanavond is het zo'n avond. Het is akelig leeg in het Paard van
Troje. Vijfentwintig man, dat is het wel.
Zie ook:
Het lot van een beginnend bandje is vaak ook dat de mensen die er zijn,
liever wat gaan staan praten dan aandacht schenken aan die uitslovers op het
podium. Dat levert soms gênante vertoningen op. Maar niet bij The
FawakaBrothers. Vanaf de eerste toon is er niemand die het in zijn hoofd
haalt níet naar het podium te kijken. Zeker niet als zanger Nafthali zich er
mee bemoeit. Energie is het sleutelwoord, vrolijkheid kent geen tijd bij de
rap-rockers uit Nieuwendijk.
Verwacht van The FawakaBrothers geen
antwoorden op de vragen van het bestaan, de problemen van de band zijn
alledaagser. Songtitels als 'Ik ben zo brak als een aap', 'Arie Willem LSD'
en 'Je moeder' spreken boekdelen. De formule van de liedjes is simpel:
stevige raps ondersteund door stevige gitaren en strakke drum in de
coupletten; pakkende one-liners met nog stevigere gitaren en nog strakkere
drum in de refreinen.
Afwisselend is het optreden niet echt; de
band kent één versnelling en dat is de hoogste. Vocaal is zanger Nafthali
niet geweldig. De nummers zitten echter knap in elkaar en het geheel is zo
bruisend en enthousiast gebracht dat de minpunten geen moment irriteren. The
FawakaBrothers steken iedereen aan met wat ze 'fawaka-illness' noemen. Het
virus zou wel eens hardnekkig kunnen blijken.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
