De deelnemers aan de wandeling door het Pompveld kregen gisteren uitleg van Jeroen Oosterbroek van het Brabants Landschap. Foto Frank Trommelen
Alle reden dus om een heel zuur gezicht te trekken en op nota bene deze
tweede paasdag – het zou een lentedag moeten zijn – flink te mopperen op de
weergoden. Maar gedurende de anderhalf uur dat de ongeveer twintig
wandelaars samen met Jeroen Oosterbroek van het Brabants Landschap, door het
Pompveld in de nabijheid van Babyloniënbroek 'dauwelen', komt er geen
onvertogen woord over hagelbuien en lage temperaturen over de lippen. Daar
is dit ongerepte stuk natuurgebied te mooi voor. Ook nu de wilgen en andere
bomen zich nog geen voorjaarstooi hebben aangetrokken.
Het
Pompveld is in de jaren zestig van de vorige eeuw ontsnapt aan de
ruilverkavelingsdrift. Gelukkig maar, want daardoor wordt de liefhebber van
flora en fauna een palet aan natuurschoon geboden. Wilgenbossen, rietvelden,
een dodenakker met gevelde populieren en grasland. Een stuk land waarop de
meidoorn de wilg heeft verdrongen en verschillende zangvogels hun biotoop
hebben gevonden. Ook is er een afgegraven stuk land, waardoor het kwelwater
kon opborrelen. Daardoor hebben zeldzame waterplanten een kans gekregen zich
te ontwikkelen, zoals de waterebbe, waterviolier en waterkers. En die
trokken op hun beurt weer zeldzame waterdieren aan, zoals de grote en kleine
modderkruiper. Die laten zich niet zien. Dat doen plotsklaps wel drie
herten, ze springen sierlijk over een meer dan drie meter brede sloot. In
het Pompveld bevindt zich ook een eendenkooi.
"Die is zeker
zo'n driehonderd jaar oud", vertelt Oosterbroek. "En tot drie jaar
geleden werd die ook nog echt gebruikt." Toen had ook nog het
kooikershondje, dat met deze tocht meegaat, een rol. "Niet om de eenden
op te jagen. Hij maakte ze juist nieuwsgierig. Door zijn bouw en haren
denken eenden dat ze met een vijand te maken hebben, een vos. Dus willen ze
hem in de gaten houden. Wat ze niet weten, is dat de hond de eenden de pijp
in lokt." Bij de eendenkooi staat ook een kooikershuisje. Toen een
woning, nu een opslagplaats van tuinstoelen. Een aardig plekje om zomers te
genieten van de natuur. Een mooie wandeling, vinden Ies en Gerard van Mierlo
uit Waalwijk. "We zijn ook een keer bij de eendenkooi in Elshout
geweest. Maar dit gebied is mooier. Groter, en meer variatie."
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.




















