Mijke Pol Foto Sandra Peerenboom
Twee universitaire studies heeft Mijke Pol op haar naam staan, ze volgde een minor journalistiek en geniet steeds meer bekendheid als schrijfster, met dank aan haar blog waarop ze afluistergesprekken publiceert. En dan te bedenken dat ze pas 24 jaar is. Ze spreekt en schrijft beheerst, alsof ze zinnen thuis geoefend heeft. Bedachtzaam. Alles moet dan ook mooi en perfect zijn bij Mijke Pol.
Beluister de eerste Nieuwscafe-column---->
Zie ook:
Je hebt een tijd in Utrecht gewoond, waarom ben je terug in Den Bosch?
"Ik werk nu nog in Utrecht, als universitair docent. Ik zat daar op een studentenkamer, in een huis letterlijk tussen de ratten. Ik miste Den Bosch ook, het klinkt banaal, maar de stad heeft iets gezelligs. Als ik hier op straat loop zie ik altijd iemand die ik ken. Aan de andere kant zal ik Utrecht ook missen. Er gebeurt veel meer. Als je in Den Bosch 's avonds over de Markt loopt, kun je een kanon afschieten."
Volg je wat er gebéurt in het Bossche?
"Jaaaa! Er is hier politiek een hoop mis. Overal op bezuinigen, maar wel een nieuw theater en een nieuwe parkeergarage. En die ingezondenbrievenrubriek bij jullie in de krant, die spel ik echt. Wat kunnen Bosschenaren dan toch zeuren. Het heeft iets kneuterigs, maar wel leuk."
Je woont nu bij je ouders, op Zuid, je gaat naar de Kruiskamp?
"Ik ben terug naar huis gegaan omdat het niet anders kon. Ik zocht iets voor mezelf, maar 900 euro voor iets in de binnenstad ... Nu kan ik vanaf 1 januari een flatje krijgen in de Kruiskamp. Dat wordt mijn nieuwe schrijfproject."
Je gaat de Kruiskamp observeren?
"Ik ga mijn buren afluisteren! Daar wil ik vervolgens een roman over schrijven. Het wordt dus geen journalistiek project, maar ik gebruik gesprekken die ik afluister wel voor het boek. Ik ga dus niet zeggen in wélke flat ik ga wonen, want straks komen de buren erachter ... Afluisteren doe ik overal, in de lift, ik heb een balkonnetje, dus ik hoop dat de directe buren hard praten en over elkaar roddelen."
Wat vind je zo leuk aan dat afluisteren? Het is je handelsmerk geworden.
"Ik ben ermee begonnen toen ik eens in de trein zat. Wat mensen allemaal vertellen! Een vrouw die een vriendin belde en ongegeneerd in een volle coupé vertelde dat ze net bij de gynaecoloog was geweest, wat die allemaal had gedaan en hoe ze daar met haar benen wijd lag. En je kunt er een hele waarheid omheen verzinnen, dat vind ik leuk."
Heb je altijd willen schrijven?
"Eigenlijk wilde ik arts worden, ik zag me al staan opereren. Maar dat is onmogelijk omdat ik een ernstige heupafwijking heb. Ik kan niet lang staan en niet ver lopen, dus arts worden was geen optie. In groep 5 stond op mijn rapport: Mijke schrijft heel graag. Op het Pierson schreef ik al columns voor de school- en ouderkrant. Ik had er natuurlijk heel veel plezier in. Dat had ik in een vak als economie niet. Dat was ook wel een teken aan de wand."
Toch ging je geschiedenis studeren. "Ik wist eerlijk gezegd niet wat ik moest gaan doen. Nederlands, geschiedenis, journalistiek, het leek me allemaal leuk. Maar ik had één docent, meneer Wolfert en die gaf geschiedenis. Hij kon geweldig vertellen. En het was ook een heel integere man, een goed mens. Dat wilde ik ook worden, later. Het eerste jaar van mijn studie was verschrikkelijk. Van die mensen die in hun vrije tijd alleen maar over Napoleon konden praten en quizjes over de geschiedenis deden."
Hoe krijg je voor elkaar wat jij voor elkaar hebt gekregen?
"Lef. En aan de juiste mensen hulp durven vragen. Toen ik mijn minor journalistiek afgerond had ben ik gewoon gaan praten bij Tv&Co, het huidige Brabant 10. Ik zei dat het me leuk leek iets met geschiedenis te doen, voor ik het wist stond ik met een cameraman in de kou, zonder handschoenen aan om een serie te maken."
Je bent ook universitair docent, op je 24ste, toe maar.
"Dat was wel spannend, studenten gingen natuurlijk ook googelen, kwamen op mijn blog. Zeiden ze: u bent jong! Ja, dat klopt. Mijn eerste college ging over 'het kwaad in de geschiedenis'. Ik heb thuis twee uur tegen het beeldscherm van mijn computer zitten praten om te oefenen. Het ging goed, ze maakten tenminste aantekeningen, haha! Maar nu moet ik weg, mijn contract loopt af."
De perfectioniste raakt haar baan kwijt?
"Opeens werd ik gebeld door een reïntegratiebureau dat mijn tijdelijk contract niet verlengd zou worden net als dat van veel andere jonge docenten. Ik heb een gesprek aangevraagd: realiseren jullie je wel dat jullie alle jonge krachten wegdoen? Dat is een enorme kapitaalvernietiging. Al mijn evaluaties waren goed. Maar er is niks aan te doen. Bij de universiteit zijn bijna alle docenten oud en grijs. Ik geef anders les. Althans, dat hoorde ik van studenten, ze waren heel enthousiast. Waar ik me dan wel zorgen over maak: ik ben al vaker wegbezuinigd, als ik elke keer mijn baan niet mag vasthouden ... het is in deze tijd van bezuinigingen heel moeilijk voor jonge mensen om hun baan te behouden."
Je zegt vaak dat mensen 'heel enthousiast' zijn. Vind je dat belangrijk? Het klinkt alsof je continu bevestiging nodig hebt.
"Ik hoor graag dat iets goed is, ja. Mijn vader bijvoorbeeld, hij is de enige die mijn verhalen vooraf mag lezen. Als hij dan zegt dat het 'redelijk' is, dan vind ik dat heel irritant. Daar kan ik echt mee zitten. 3FM heeft ook eens aandacht aan mijn terrasverhalen besteed op de website. Daar kwamen toen heel nare reacties op, een beetje geenstijl-achtig. Mijn vriend zei: dat hoort erbij. Maar ik vind het verschrikkelijk. Schrijven is toch heel persoonlijk, je geeft iets weg van jezelf. Misschien dat ik daarom zo gevoelig ben voor kritiek."
Zijn ze je bij jou thuis allemaal zo gedreven?
"Zeker. Mijn vader heeft altijd hard gewerkt, schrijft nog heel veel. Mijn moeder is projectleider Welzijn bij de Van Neynselgroep, is in de weekeinden ook aan het werk, dat herken ik. En ik heb een oudere broer, hij is psycholoog. Dus we zijn allemaal wel gelukt, ja. Al hebben mijn ouders altijd gezegd dat ik iets moest gaan doen wat ik léuk vind. Ik wilde zelf naar de universiteit, het moest niet."
Hoe zie je de toekomst?
"Ik wil met schrijven mijn geld verdienen. Dat de mensen met me ontbijten, een eigen column. Of dat gaat lukken? Nou, ik heb pas de eerste stukken van Martin Bril gelezen, die waren poëtisch ook niet zo goed. Ik moet gewoon lang doorschrijven. En ik probeer al tijden mijn treinverhalen gepubliceerd te krijgen, maar het komt alsmaar niet tot publicatie."
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
