'Groot-Ziekengasthuis, vrijdag, 16 december 1994, 12:00 uur. Mijn moeder blies haar laatste adem uit. Uiteraard hebben we met de hele familie afscheid genomen. Vol verdriet loop ik samen met mijn partner en mijn zus binnendoor naar de uitgang aan de Zuid-Willemsvaart. De partner van mijn zus liep door om de auto te gaan halen.
Aangekomen in de wachtruimte zit er nog iemand te wachten op vervoer; een
jonge vrouw met haar pasgeboren kind…. Hoe onwerkelijk voelt dat: mijn
moeder is net dood, de wereld stopte met draaien voor mij. Toch, ondanks
alle verdriet en pijn, konden we een lichte vorm van blijdschap opbrengen.
De wereld was niet gestopt met draaien, alles ging gewoon door, alleen voor
de één wat moeilijker dan (misschien) voor de ander. Dat moment zal ik nooit
vergeten. Dan zie en voel je inderdaad hoe dicht geboorte en dood bij elkaar
kunnen liggen. Het is nu dus meer dan 16 jaar geleden, maar als ik hier weer
aan denk kan ik nog het voor mij absurde van de hele situatie zien en
voelen.'
Nelly van Alebeek
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.


Sorteer reacties














