In niet meer dan drie dagen moest het repertoire in de vingers zitten. Een prestatie op zich en ook heel passend. De accordeon hoort bij Piaf, net zoals naoorlogse straatgeluiden, drank en hoeren.
Accordeonvereniging Blij Leven, onder leiding van Jorind Josemans, heeft last van een teruglopend ledental, maar aan dit gelegenheidsorkest, The Accordion All Stars, ligt dat niet.
Mooie arrangementen geven de gepassioneerd gebrachte chansons de juiste toon mee. Dat gaat verder dan een opgewekt feestdeuntje en maakt de sterren boven de straten van Parijs zichtbaar.
Mirthe Bron, vorig jaar afgestudeerd aan de Koningstheaterakademie, voelt zich ogenschijnlijk op haar gemak tussen zwierige en temperamentvolle nummers als La foule, Sous le ciel de Paris, Padam ...Padam, La vie en rose en Milord.
Ze lijkt niet op de volkse chansonnière, die in 1963 overleed na een leven vol pieken en dalen en nog altijd in vele harten een plaats heeft, maar ze heeft de nummers wel eigen gemaakt. In Mon dieu, begeleid door Josemans zelf, klinkt de vertwijfeling over de onwrikbare dood door; Non, je ne regrette rien klinkt krachtig en daarmee weet ze het uitverkochte theater in vervoering te brengen.
L'accordéoniste is, vertelt Bron met enig plezier, eigenlijk een vies liedje over het verlangen naar lange vingers die je lijf bespelen. Een amoureuze ode aan muziek die bezit van je neemt.
Dit muzikale eerbetoon doet Piaf recht; op liefdevolle wijze is ze door Mirthe Bron en Josemans ingelijfd, oorspronkelijk, met soms iets te weinig onderhuidse tragiek, maar wel met gevoel en overtuigingskracht. Een uur was eigenlijk te kort.
Deze ode aan Piaf én de accordeon verdient een vervolg. www.accordeonverenigingblijleven.nl en www.mirthebron.nl
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.























