VUGHT - "Het aantal blauwe reigers neemt beslist sterk af. Vroeger telde ik al snel zo'n zestig jonge vogels die gezamenlijk rond struinden, dit jaar heb ik er hooguit dertig geteld,"aldus Ben Janssens (83) huisarts-in-ruste uit Vught.
Hij kan het geluid van de wielewaal nadoen, is voornemens om duikstokken te gaan plaatsen voor de vissende ijsvogels en zag dit jaar zowaar de middelste bonte specht. Verder is de eeuwig jong lijkende huisarts Janssens, wonende in het bos palend aan kasteel Maurick, de observeerder en bespieder van de Vughtse reigerkolonie. De bekende Vughtse kolonie van blauwe reigers in het zogeheten reigersbos aan de drukke A2 is echter tanende. "Redenen kan ik niet exact geven. Het voortdenderende verkeer deert hen niets en onlangs heeft een aldaar broedende buizerd het bos ook verlaten. Wel ervaar ik dat hun aantal gewoon afneemt. Ieder jaar doet het SOVON Vogelonderzoek een telling, waarbij men in april alle nesten telt. Dit jaar waren het er honderdvijftien. Ze tellen alle bestaande nesten, ongeacht of deze bewoond zijn of niet. Een populatie van tweehonderddertig volwassen vogels zou dat dus moeten opleveren, maar die zijn er beslist niet meer," aldus Janssens die vanuit zijn idyllische tuin dagelijks de vogelkolonie beschouwt.
Ook de dagen van aankomst en de vertrekdata van de aal- of visreiger, een trekvogel, worden sinds achttien jaar genoteerd. "Gemiddeld eind januari arriveren de eerste en eind augustus wordt veelal weer koers gezet naar Afrika. De laatste jaren overwinteren de sterkste mannetjes echter. De zachte winters brengt hen ertoe het risico van een strenge winter te trotseren. Bij strenge vorst en dus dichtgevroren wateren kan het sterftecijfer hoog zijn. Bij terugkeer van de rest van de kolonie, eind januari, zijn de blijvers echter verzekerd van de beste en grootste nesten. Kijk, in 1996 kwamen ze bijvoorbeeld pas op 25 februari terug, een strenge winter geweest dus," aldus de intens in ornithologie geïnteresseerde arts.
Zijn waarnemingen gaan verder: "Dit jaar ook voor het eerst geen echte vislessen gezien. De jonge vogels wordt in april geleerd hoe ze moeten vissen. Andere jaren zaten enkele tientallen jongen aan de rand van de gracht en kregen onderricht van een gewaardeerd vrouwtje in het verschalken van hun hoofdvoedsel: vis. Volwassen vogels zijn direct herkenbaar aan de lange uitstekende veer op de kop."
Het reigersbos, is volgens Janssens niet veel groter dan anderhalve hectare en er staan oude eiken en beuken. "De reigers bouwen hun nest alleen in eiken, vraag me niet waarom," aldus de vogelaar. De bewoonde bomen zien er na de jarenlange bewoning soms gehavend uit. "Door de uitwerpselen. Een grote hoeveelheid, wit gekleurd en vaak uitgespoten ook in de lucht. Let op, als een reiger in de lucht zijn poten niet meer samen heeft, men kan vergast worden op een enorme hoeveelheid witte uitwerpselen."
Jarenlang was de reigerkolonie een bezienswaardigheid, vooral als de bomen nog geen blad hadden. Tegenwoordig is de aandacht voor deze 'vissers' tanende.
Voor veel Vughtenaren hoeft een nog groter aantal reigers niet. Liefhebbers van kleine vijvertjes met fraaie vissen zien de gevleugelde, majestueuze blauwgrijze vogels liever niet landen in hun tuin.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
