De rolstoel in, koptelefoon op en de verlaten ziekenhuisgangen in.
Theater opent deuren die verder voor ieder ander gesloten blijven. Dus glippen er de komende dagen in het kielzog van theatergroep Sally & Molly groepjes bezoekers mee de gangen in van het voormalige Groot Ziekengasthuis (GZG) in Den Bosch.
Het driemanschap van de Bossche theatermakers Joost van Pagée en Natasja d'Armagnac en kunstenaar Kirsti Pol hebben tot en met zondag de sleutel van dit ondertussen onneembare bastion van herinneringen.En ze nemen voor hun voorstelling 'Het Leven, de dood en liefde in de tussentijd' hun toeschouwers mee op een theatrale tocht.
Verrassend vertrouwd treden we binnen in de grote bezoekershal en treffen zoals immer een witte wereld van lakens en uniformen.Tussendoor reddert een korps regenjasjes op klompen die de bezoekers de gereed staande rolstoelen in dirigeert. Daarna rollen we in colonne de verpleegafdeling van het A-gebouw binnen.
Nog maar drieënhalve maand geleden verkaste de laatste patiënt richting het nieuwe Jeroen Bosch Ziekehuis en toch knaagt aan het eenzaam achter gebleven pand al de vergetelheid. Alsof de stilte de bedrijvigheid voorgoed verdreven heeft en de herinneringen aan de muren hangen als stukken losgeraakt behang. Wie goed luistert, en we kunnen niet anders met een koptelefoon op, vangt flarden op van verdriet en vreugde, van frustratie en verwondering , van radeloosheid en berusting.
De schoonmaakster in plat Bosch, de verpleegster vol vertwijfeling of de echtgenoot van een opgegeven patiënte nemen ons in vertrouwen. Over doktoren die veel kunnen, maar niet met gewone mensen praten; over dode baby’s waar je maar niet aan went en over fresia’s die ze zo lekker vindt ruiken.
Verhalen die opdoemen en doven in sferische klanken of dreigende dreunen. En de emoties zijn door Kirsti Pol gevangen in zachte op ramen en deuren geprojecteerde beelden van onderwater-mensen.
Voor deze soundtrack van een voltooid ziekenhuisleven konden de makers maar liefst putten uit de 150 persoonlijke verhalen van Bosschenaren. Die zijn allemaal vorig jaar tijdens de Boulevard verzameld. Toen bleek al dat ze met hun project een open zenuw in de Bossche ziel raakten. Dat de voorstelling rap was uitverkocht, bevestigde opnieuw dat beeld.
Het lijkt het resultaat van de manier waarmee regisseur D’ Armagnac nu met Sally & Molly theater maakt, dicht bij de beleving en ervaring van haar stadsgenoten. Eerder deed ze dat rond de afgebroken wijk Barten-Noord (I love BN, 2005). Ook nu met ‘Het Leven, de dood en liefde in de tussentijd’ appelleren de makers aan onze nieuwsgierigheid, ons voyeurisme en onze betrokkenheid bij het GZG dat zowel decor als hoofdrolspeler is. Eenmaal in de rolstoel blijken onze eigen herinneringen
aan al die ziekenhuisbezoekjes minstens zo belangrijk als die we te horen en te zien krijgen. Juist die beleving compenseert de theatraal zwakkere momenten die de voorstelling ook kent.
Het leven, de dood.en liefde in de tussentijd van Sally&Molly in voormalig GZG, gezien première zondagmiddag. Nog te zien: t/m 13 aug om 16.30, 20 en 22 u en 14 aug 16.30 en 22 u
Zie ook de reportage van Omroep Brabant met daarin een toelichting van Brabants Dagbladrecensent Theo van de Zande:
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
