Tekstgrootte

Het jaarlijkse festival voor actuele muziek November Music uit Den Bosch is gewoontegetrouw te gast tijdens de Boulevard. Met een reprise van een van de topproducties van afgelopen jaar en een premičre. Intrigerende, bespiegelende voorstellingen die de volle aandacht van het publiek opeisen.

Zeker het multidisciplinaire muziektheater 'A.M.' van componist en filmmaker Arnoud Noordegraaf is geen lichte kost maar laat je wel achter met een voldaan gevoel. Na de succesvolle premičre tijdens November Music 2010 raakte 'A.M.' maar liefst driemaal uitverkocht tijdens het Holland Festival. Een poëtische voorstelling die subtiel balanceert tussen gestileerde filmkunst en moderne opera. De voorstelling voert je mee naar de middernachtelijke roes van grootstad Tokyo. Een jong stel zoekt toenadering tot elkaar en raakt verstrikt in de duizelingwekkende drukte van de metropool. Het publiek zit midden in de voorstelling en aan weerszijden van het podium zijn op Japanse kamerschermen gelijkende projectievlakken opgesteld. Sopraan Mikae Natsuyama vertolkt live de zielenpijn en vertwijfeling van de twee jongeren. De emoties blijven op afstand en als toeschouwer moet je het verhaal voor jezelf uitbroeden. Als een droomlandschap in je hoofd. De prachtige verstilde shots van een ontheemde stad bij nacht doen de rest. De muziek is spaarzaam geďnstrumenteerd, nergens overspeelt componist Noordegraaf zijn hand.

De premičre van het Dark Radio Project verloopt minder vlotjes. Componisten Dyane Donck en Tijn Berkelmans verzonnen een nieuw concept: een theatrale kamerpopvoorstelling. Met Tilburgse topmusici als celliste Jacqueline Hamelink en violiste Yvonne van de Pol in de gelederen. Aan de hand van de thema's 'Sex, sleep, eat, drink, dream' brengt de band de unheimische sfeer van de nachtelijke radiotalkshow tot leven. Stemmen in het duister, beschamende ontboezemingen en vertroostende songs. De voorstelling is luchtig verpakt maar mist richting. Er zijn genoeg verrassingen in petto: een concert op wijnglazen, zwaailichten op het podium en een maf vogelkooitje. De songs pendelen tussen allerlei popstijlen: van slowcore tot klassieke dreampop en trage, filmische postrock. Helaas blijven de songs erg op de vlakte, waarbij de onvaste zangkunst van Donck en Berkelmans zeker niet helpt. Het slot is dan wel weer ontroerend in al haar eenvoud: een klein a capella liedje gezongen door vier musici. Deze Dark Radio is beloftevol maar blijft nu nog doelloos in de ether zweven.

© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.

Reageren