De voorstelling ' Vangst' van Roos van Geffen draait om een ambtelijke verzamelaarster van verlangens en angsten.
Qua thematiek lijkt een beetje op 'Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus'. Maar Van Geffen probeert dieper te graven dan dat. Het magazijn voor diepe verlangens en grote angsten in het Zuiderpark is een donker, donkergroenigblauw geverfd houten gebouw met daarin een paar tafels en opbergrekken. Er is een rij van brievenbussen waarin mensen de brieven met hun angsten en verlangens kunnen laten wegzinken. Brieven die ze getypt hebben op de tikmachines die aan de buitenkant zijn bevestigd.
Theatermaakster Roos van Geffen is de verzamelaarster van al die angsten en verlangen. Haar voorstelling 'Vangst' draait om de ambtelijke verzamelaarster, gespeeld door Anne van Balen. Zittend aan een tafel sorteert ze de verlangens, pakt ze in en legt ze ze behoedzaam op de juiste stapel. Op de tweede tafel ligt, in een grote briefomslag, haar grootste verlangen. Een mooie man die ze behoedzaam uitpakt en liefdevol oppoetst. Hij is bewusteloos en ze kan van alles met hem doen. Maar al snel is er ook ergernis en teleurstelling.
'Vangst' heeft bij vlagen wat van een moderne dans en weet dankzij de fraaie vormgeving en de mooie, broeierige sfeer te boeien. Maar Van Geffen slaagt er onvoldoende in om de inhoud van al die verlangens en angsten, die de toeschouwer meekrijgt via een geluidsspoor, ook daadwerkelijk in de voorstelling te vervlechten.
Voor de volledige recensie zie Het Brabants Dagblad.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.



Sorteer reacties
















