In het clubhuis van FC Engelen was gisteravond een herdenking voor Tim Laurant. Eerder op de dag was er een bijeenkomst op zijn school: het Hervion College in Den Bosch. Foto Marc Bolsius
Een condoleancebriefje en bloemen bij de plek aan de Buitenwaardenweg waar de 16-jarige Bosschenaar zaterdagnacht werd gevonden. Foto Ron Magné/BD
ENGELEN - Zijn wit-paarse voetbaltenue ligt keurig gestreken op tafel. Het shirt van de laatste man van de B1 van FC Engelen: nummer twee.
Zie ook:
De grassprieten en het zand zitten nog aan zijn voetbalschoenen,
overgebleven van de uitwedstrijd van vorige week.
Tim Laurant (16)
schoffelde zijn tegenstanders eronder als het moest, maar liet hij eens een
mannetje lopen dan stond altijd nog tweelingbroer Bram onder de lat om die
ballen tegen te houden. Laatste man en doelman; een beter een-tweetje
bestaat misschien wel niet. Bram zat gisteren even geknield bij de
middenstip. Kort daarvoor klonk een applaus, daar op het hoofdveld van FC
Engelen waar een herdenking plaatsvond voor broer Tim. Vijftig pubers om die
middenstip, hand in hand.
Doodstil is het, want wat moet je ook
zeggen op zo'n moment?
Helemaal niets. "We kúnnen hier
helemaal niks mee", zegt een vriendin van Tim. Want wat is er toch in
hemelsnaam gebeurd, afgelopen zaterdagnacht? Tim ging gewoon éven naar een
feestje, vertrok daar rond elven, werd twee uur later gevonden in de polder
bij Hedikhuizen. Nota bene door vrienden die over of tegen 'iets' aan
dachten te rijden. "Maar whatever, Tim is er niet meer. Maar toch..."
Maar al is het antwoord er (nog) niet; de waarheid blijft hard. De B1 van
Engelen is 'de allerbeste aanvoerder forever' kwijt.
Een paar
honderd mensen, bijna allemaal uit Engelen, zijn in het clubhuis. Want
Engelen is een dorp waar alles en iedereen elkaar kent. En Tim Laurant
groeide er op, had er zijn vrienden en bovenal zijn voetbal. "Het hakt
er in", zegt voorzitter Albert van de Wetering. De emotie glinstert in
zijn ogen. "Sinds de F'jes was hij..."
Toespraken zijn er
niet, de aanwezigen willen puur en alleen even samen zijn. Om verdrietig te
zijn, maar ook om te láchen om al die acties van hem. Als hij zijn team als
aanvoerder weer eens oppepte om vooral de strijd niet op te geven -de B1
presteert namelijk wat wisselvallig. Of hoe hij deed als hij een een goeie
grap maakte, of op de praatstoel zat.
Het lijkt een beetje of Tim
er zelf bij is. "Dat vóelt zo", zegt een teamgenoot. En
inderdaad, Tim is overal. Hij kijkt zelfs toe, een guitig koppie met
vrolijke ogen onder een blonde bos krullen. Maar voor hem ligt een
condoleanceregister vol lieve woorden zoals: Hey kameraad, de positie van
laatste man zal altijd van jou zijn, maat.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.






Sorteer reacties




















