Sinds juni worden twaalf kinderen met hun ouders in Den Bosch door artsen en deskundigen begeleid naar een gezondere leefstijl. De proef in de strijd tegen obesitas duurt tot eind dit jaar. Het Brabants Dagblad volgt in de kolommen en op de website de vorderingen op de voet.
Zie ook:
Toen ze zes jaar was werden in het ziekenhuis al haar melktanden getrokken. Het kindergebitje was compleet verrot. Volgens haar moeder kwam dat vooral door de medicijnen die Jessica slikte. Als kleuter had ze veel problemen met haar oren en keel en daarvoor kreeg ze steeds antibiotica.
Nu is ze twaalf jaar en haar grote-mensen-gebit ziet er kerngezond uit. Trouwens: ze is sowieso nooit ziek, al deed ze tot voor kort wel vaak alsóf. Met geen paard was ze meer naar school te krijgen.
Juist nadat haar melkgebit was getrokken, begon de ellende. Moeder Anita: ,,Vanaf die tijd begon ze beter te eten. Niet dat ze hele zakken met chips of zo leeg at. Ja, een keer een lollie tussendoor, zoals elk kind. Ik lette d’r echt wel op, omdat ik zelf ook al heel mijn leven met mijn gewicht tob. Warm eten vond ze lekker, groente en vlees. Ze begon stilaan uit te dijen.’’
In groep 4 trof Jessi een leerkracht die daar niet goed mee omging. ,,Ik werd hartstikke bang van die man,” vertelt het meisje nu, ,,en ik wilde niet meer naar school. Dan zei ik tegen mamma dat ik ziek was.’’ Na een tijdje begonnen klasgenootjes haar te pesten en dat hield niet meer op, al die jaren op de basisschool. ,,Ze scholden me uit voor varken en zo. Dan sloeg ik soms, als ze dat zeiden. Ik heb een keer een jongen van zijn fiets af getrokken en geslagen. Toen was-ie ineens bang joh!’’
Haar moeder: ,,Ik wist me soms geen raad. Ze huilde ’s morgens als ze naar school moest en ’s middags kwam ze jankend weer thuis. Ik ben vaak zat op school gaan praten, op hoge poten er naar toe, flink tekeer gegaan, maar er veranderde niks.’’
Omdat Jessica steeds zwaarder werd zochten haar ouders hulp. De familie kwam in contact met kinderarts Edgar van Mil. Er volgden allerlei onderzoeken: naar diabetesverschijnselen, werking van nieren, lever, alvleesklier en schildklier.
Thuis veranderde er des te meer. Jessica werd steeds chagrijniger en onhandelbaar. Ze trok zich terug op haar kamer en had nergens zin in. ,,Ik maakte elke dag ruzie met mijn moeder, en met mijn broertje Joep. ‘s Morgens was ik het ergst, he mam, voordat ik naar school moest.’’
Anita: ,,Afgelopen jaar moest ze met groep 8 op schoolkamp, maar ze wilde onder geen beding mee. Jessica vond het hartstikke eng omdat ze nog maar weinig ergens anders heeft geslapen, en ze was als de dood voor de pesterijen. Ze kwam thuis uit school en zei: ‘als ik mee moet dan doe ik mezelf iets aan!’ We schrokken ons wild. Zoiets had ze nog nooit gezegd. We namen contact op met dokter Van Mil en ze belandde in het ziekenhuis.
Jessica: ,,Ik lag op ‘n kamer met een meisje dat anorexia had. Zó dun, dat vond ik heel zielig, en ik dacht: dan kun je nog beter te dik zijn.’’ Op dat moment vroeg dokter Van Mil of Jessica niet wilde meedoen aan het project Lekker in je Vel. Ze zou dan een half jaar lang elke week bij elkaar komen met ’n stuk of zes andere kinderen en hun ouders. De bedoeling: met deskundige hulp op een aangename manier leren gezond en positief te leven. ,,De eerste keer zat ik met mijn jas over mijn kop”, zegt Jessica, maar dat ging snel voorbij. ,,Ik vind het nu kei-gezellig en ik ben trouwens al zeven kilo afgevallen en ik heb daar ook een goeie vriendin.’’
Haar moeder: ,,Ze is een compleet ander kind nu. Ze gaat sinds de zomer naar de middelbare school. Ze zit vol energie en ze gaat nu zingend naar school. Die gezinscoach, Jeanne Smits, die is geweldig! Altijd geïnteresseerd en ze geeft alle kinderen het gevoel dat ze bijzonder zijn. En zij begrijpt waar je allemaal mee te maken krijgt. In het begin ging het steeds over calorieën en diëten, maar over weegschalen wordt nou niet eens meer gesproken.’’
Met spelletjes, samen bezig zijn en tips voor een gezond eetgedrag maakt het project de kinderen én hun ouders enthousiast voor een betere leefstijl. Anita: ,,Jessi pakt nu zonder mopperen de fiets en elke avond na het eten maken we met het hele gezin een flinke wandeling. Voor als het straks kouder wordt hebben we ook al een plan: aan de slag met de Wii Fit spelcomputer. Moet je nagaan, eerst lagen we na het avondeten altijd lam op de bank.’’
(De namen in dit artikel zijn om privacyredenen veranderd.)
Vader
Ruud is 38 jaar. Hij had een tegelzetbedrijf maar is als gevolg van enkele hartinfarcten al een poos thuis. Voetbalfanaat en trots op zoon Joep (9) die ondanks astmatische aanleg topscorer is van zijn elftal. Is enthousiast over de dagelijkse wandelingen met het hele gezin.
Moeder
Anita (41) doet het huishouden. Ze heeft een slechte knie, het gevolg van een auto-ongeluk in haar jeugd. Vorig jaar kreeg ze een nieuwe heup, maar het herstel duurde lang omdat ze een bloedvergiftiging opliep. Anita tobt zelf al jaren met haar gewicht: ,,Daarom stimuleren we onze Jessi zo. Alléén kan zo’n kind het niet.’’
Jessica (12)
Woog 5,5 pond bij haar geboorte. Toen ze zes jaar was moest ze anderhalf jaar zonder tanden lopen. Daarna nam ze snel toe in gewicht, werd gepest op school en zat steeds slechter in haar vel. Sinds ze in juni is gaan meedoen aan het project Lekkerinjevel gaat het heel goed met haar. Ze zit op zumba-les en fietst met plezier naar de stad om te gaan winkelen. Van acht tot vier zit ze op school. Ze neemt dan vier boterhammen met kaas mee en drie flesjes ijsthee-light.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
