Hieronder volgt een selectie van de reacties op de stelling 'Het is de schuld van de ouders als een kind te dik wordt'.
Ik ben het eens met de stelling dat het aan de ouders is als kinderen te dik worden. Ik ken namelijk geen enkel kind dat uit zichzelf snoep lekker vindt of ervan geniet om de hele dag op de bank te hangen. Hoe jonger het kind hoe beter het instinctief weet wat goed is voor haar of zijn gezondheid. Instinctief vindt een kind fruit aangenamer smaken dan chemisch voedsel (snoep). Ook weet een kind precies wanneer het genoeg heeft: houd dus op met proppen en idiotie als: je bord moet leeg, onzin!
Als ouder moet je sterk zijn, hoe vaak je geen verwijtende blikken krijgt op het moment dat je je eenjarige een lolly ontzegt. Wat een belediging, snoepen is aangeleerd, daar moet je in mijn ogen zo lang mogelijk mee wachten. Leer je kind eerst echt lekker eten en in een normaal ritme. Gun je kind de tijd om te leren dat je niet de hele dag kunt grazen. En als vanzelf taalt hij of zij er niet naar op wat oudere leeftijd. Zolang je als ouder de slechte gewoonte niet in huis haalt, is het voor het kind ook niet aan de orde. Waarom altijd maar snoep en chips als je kind iets lekkers wil, een appel of bakje olijven is ook lekker! Hetzelfde geldt voor bewegen: als ouder niet lui zijn en hup lopend naar de winkel, even half uurtje de speeltuin in, het is allemaal geen moeite en nog gezellig ook. Daarom: als ik dikke kinderen van onder de 8 jaar zie, denk ik toch dat het aan de opvoeding ligt en niet aan het kind (die ene uitzondering daar gelaten).
Ach het ergste is misschien nog wel onze cultuur waarin snoepen op zeer jonge leeftijd zo normaal is: je vergiftigd je kind waar je bij staat en niet alleen qua overgewicht, zo dom. Ik geef mijn kind toch ook geen sigaret of alcohol als het erom vraagt?
Suzan Fikke
Goed voorbeeld doet goed volgen, dit geldt voor zowel het gezond eten als regelmatig bewegen.
Het is gemakkelijker en goedkoper om na schooltijd een zak chips of snoep open te trekken dan een schaal gevarieerd fruit en groenten voor je kinderen schoon te maken. Maar ze eten het met smaak op.
Ine Geerts
Het is niet altijd en uitsluitend de schuld van. De invloed van de ouders is evenwel erg groot. Zo niet zijn zij vaak het voorbeeld en slaat het patroon over op de kinderen.
Dat er een heel team bij moet komen en wie gaat dat allemaal betalen is van een andere maar niet geheel onbelangrijke orde. Krijgen de bewust gezond levende en werkende mensen nu kortingen! Waar is de maatschappelijke prikkel? Min. Rouvoet (nomen est omen?!).
Hans Warmenhoven
Oneens, hoewel...
Het is niet de schuld van de ouders, maar ze kunnen er wel een groot voorbeeld en verschil in maken!
Kristel Hoedemaker
Ik ben het oneens met deze stelling. Naar mijn idee speelt erfelijke aanleg / hormonen bij de individuele stofwisseling wel degelijk een rol.
Wij hebben twee dochters met een totaal verschillende bouw, de oudste volslank, de jongste een dunne spriet.
De oudste dochter heeft op de basisschool altijd aan sport gedaan en fietst nu dagelijks heel wat af om naar school en vrienden te gaan. Snoepen is nooit haar ding geweest, lust wel de hartigheden.
De jongste dochter heeft nooit aan sport gedaan, steekt de straat over en is op school en als het even kan snoept ze zich suf.
Ook de stelling ‘ieder pondje gaat door het mondje’ is wel erg kort door de bocht. Iedereen weet dat er allerlei factoren zijn die de spijsvertering/stofwisseling kunnen beïnvloeden. Denk maar aan de invloed die stress op maag en darmen kan hebben: diarree of verstopping, maagzuur? Of wat dacht je van het jojo effect, waarbij je na een periode van lijnen met normaal eten nog meer aankomt dan je voorheen woog. Je frustreert het stofwisselingssysteem en hebt er nog weinig invloed op. En niet te vergeten te overgangsjaren. Toch echt niet een kwestie van zwaartekracht!
Nee, als het alleen maar aan eten en bewegen lag dan was het probleem niet zo groot.
Als je naar de jeugd van tegenwoordig in het algemeen kijkt is het niet alleen overgewicht, maar spelen ook ADHD, PDD-NOS, ADD, Dyslexie een veel grotere rol van 30/40 jaar geleden. Er wordt ontzettend veel van ze gevraagd, moeten aan allerlei dingen voldoen en worden via de media overspoeld met plaatjes van ideale mannen- en vrouwenfiguren.
Bij kinderen met overgewicht moet naast het eetpatroon ook vooral gekeken worden naar wat zich tussen de oren afspeelt.
Drie factoren:
erfelijke ‘afwijkingen’ in de stofwisseling,
stress/frustratie door verwachtingspatroon van het kind zelf en zijn omgeving
eetpatroon
Mijn antwoord op de stelling ‘het is de schuld van de ouders als een kind te dik wordt’ is dus nee. Maar ze kunnen zeker wat advies/hulp gebruiken als het gaat om de oorzaak van het probleem te herkennen.
Otteline Tuitel
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
