Zie videobeelden
'Nee, niet naar Vught!', was het eerste dat gedetineerde Dion (17) dacht toen hij hoorde van zijn overplaatsing. 'Daar is het pas écht erg', was hem verteld door andere gedetineerden.
Maar op 20 april 2009 stond Dion toch voor die grote blauwe poorten van Den Hey-Acker in Vught. Hij geeft niet prijs waarvoor hij berecht is. In de vorige inrichting waar Dion zat, botste het volgens hem een beetje. " Met de begeleiders en andere jongens", mompelt hij.
Dubbelklik op de video voor een groter afspeelvenster
"Je wordt als nieuweling in een gevangenis altijd op de proef gesteld. Ik vocht wel eens." Al na twee weken moest Dion worden overgeplaatst. Bij aankomst in Vught bleek het mee te vallen. "Je begint met nieuwe kansen, zei men hier. Dat beetje respect miste ik in de vorige inrichting. En ik doe hier rustig aan. Dan maak je het makkelijker voor jezelf geaccepteerd te worden. Vroeger vond ik het ook cool om mijn broek op mijn knieën te dragen. Zelfs dat doe ik niet meer." Het contact met zijn ouders, broers en zussen mist hij het meest in het leven tussen de muren. "De bezoekuren zijn goed en ze komen eens in de twee weken" , zegt hij terwijl hij voelt aan de witte kraaltjes in z'n haar. "Ik kijk ernaar uit." Vrienden spreekt hij weinig. "Sommigen van hen zitten ook vast", zegt hij met bedenkelijke blik. "Ach, het waren toch geen echte vrienden. Mijn buurjongen komt wél nog eens op bezoek."
Het dagelijks leven in Den Hey-Acker bestaat uit een streng ritme. Een gevangene zit overdag maar één uur daadwerkelijk opgesloten in zijn kamer. Omdat Dion nog leerplichtig is, gaat hij dagelijks naar school. "Lassen", zegt hij op merkbaar vrolijkere toon. "Daar ben ik echt goed in." Z'n rustige voorkomen laat wat trots doorschemeren. "Mijn leraar zei dat hij nog nooit iemand het zo snel had zien leren. Ik wil straks lasser worden." Eerder deed hij autotechniek.
Den Hey-Acker biedt ook therapie. "Dat heeft bij mij veel geholpen. De 'youturn' hè", glimlacht hij. "Ik leer over morele keuzes enzo. En sociale vaardigheden. Hoe je dingen het best kan vragen en hoe je beleefd moet zijn." In de avond krijgen de jongens de vrijheid 2,5 uur recreatietijd. "Het liefst speel ik zaalvoetbal. Als ik vrijkom wil ik bij een club." Over een week staat hij weer voor de rechter. Dan krijgt hij definitief te horen hoelang hij tussen de muren blijft. "Ik hoop niet al te lang. Ik maak er het beste van. En ach, zelfs het eten is wel oké."
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.


Sorteer reacties











