Ineke Kusters, Toos Roelofs en EllenGeurts-van Kessel van de Moeslandse Raad-van-Elf-partners ?t Moes Nie Moete, dat 33 jaar bestaat en het levenslicht zag als loop groep met carnaval. Archieffoto.
Stom toeval was het, dat zij, Ellen Geurts-van Kessel, drieëndertig jaar geleden voor het eerst met de carnaval alleen thuis zat. Niet haar zwager, maar puur per ongeluk werd haar man voor De Moeslandse Raad van Elf gevraagd en nu was hij dagenlang de polonaise aan het lopen en kon zij bij enkele carnavaleske verplichtingen komen opdraven om bij de andere partners van de Raad van Elf te gaan staan.
Dat kan leuker, zo dacht Ellen en toen ze dit tijdens een koffietafel uitsprak, bleken meer partners van de Raad van Elf er net zo over te denken. De vrouwen vormden een groep en onder de naam 'Het Moes Niet Moeten' deden ze als loopgroep mee aan de optocht. "We werden eerste. Vreselijk was dat", roept Ellen. "Het leek wel doorgestoken kaart." Maar de eerste stappen naar een hechte club waren gezet: het vergaderen over de optocht en het zelf maken van de pakken zorgden voor talloze keuveluurtjes waarbij de koffiepot onophoudelijk pruttelde. Op uitnodiging van oud-
Tweede Kamerlid Riet Roosen uit Schaijk mochten ze een dagje mee naar Den Haag en vanaf dat moment is 'het dagje uit' vaste prik geworden. Het is allang niet meer hun enige tijdverdrijf samen: terrasjes pikken, maskers maken, een tapasavond houden of onderling boeken van elkaar kopen en verkopen. "We hebben maar één lijn hierin: eerst iets leuks doen en dan lekker eten", vertelt Ineke Kusters, de penningmeester van 't Moes Nie Moete.
Ja inderdaad, 't Moes Nie Moete. Terwijl de activiteiten in al die jaren zijn toegenomen, heeft de clubnaam juist steeds meer letters ingeleverd. "Maar het idee erachter is nog steeds hetzelfde. Dat wij als vrouwen van de Raad van Elf niet langs de kant zouden moeten staan", aldus Ellen. "Plus dat Moes staat voor het Moesland", vult Ineke aan. Langs de zijlijn staan is er allang niet meer bij want behalve leuke uitstapjes maken, helpen ze ook mee met de pronkzitting, het liedjesfestival, zomercarnaval, het ziekenbezoek en al het andere dat carnaval met zich meebrengt. "Het is geen levenswijze, maar je bent er wel druk mee", lacht Toos Roelofs, secretaris van de club.
Hierbij staan ze steeds oog in oog met hun mannen, en de vrouwen vinden het prachtig om hen te plagen. Onderling is er al jaren een strijd wie nou het beste kan 'steuken', zoals Ineke het treffend verwoordt. Ontvoeringen van de prins worden hierbij niet geschuwd maar ook mildere varianten passeerden de revue: de mannen moesten een verplicht balboekje afwerken of de scepter werd weggemoffeld. "Maar de mannen pakken ons altijd wel een keer terug", klinkt het vrolijk.
Ontstaan uit het niets en dan na 33 jaar nog steeds een bevlogen club zijn. Dat zou voor veel verenigingen een prestatie zijn, maar zeker voor 't Moes Nie Moete, aangezien ze wat betreft leden weinig te kiezen hebben. "Elke partner van de Raad van Elf wordt automatisch lid en ook is altijd maar afwachten wie de nieuwe prinses wordt". Heeft het in al die decennia dan nooit eens gebotst met al dat vrouwvolk? "Natuurlijk heb je meer met de één dan met de ander", legt Toos uit. "Maar dat is in elke club zo. Het is vooral voor de prinses heel huiverig, zij krijgt er voor twee jaar ineens een vriendinnengroep bij en dan moet je maar zien dat het klikt. Maar er ontstaan mooie vriendschappen uit. Het is ook raar als iemand weer vertrekt".
Maar uit het oog, is hier nimmer uit het hart en met al dat verloop van leden, leek een reünie ter ere van het jubileum wel toepasselijk.
"We willen een gezellig bûrtfeest houden en leuke herinneringen losmaken. En hoe doe je dat het beste? Door ze te laten zien."
Het was een heel gepuzzel maar zaterdag 26 februari wachtten er daarom 150 A4'tjes vol met foto's en stukjes uit de carnavalskrant. De reacties op dit jubileum waren overweldigend, zegt het drietal. "Mensen vonden het keileuk, boden zelfs aan om hapjes te maken. En iemand wilde in de allereerste clubblouse naar de reünie komen maar ze kon die blouse niet meer vinden. Dus kroop ze achter het naaimachine om een nieuwe te maken. Prachtig toch?"
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
