Op www.sisterdew-josephine.blogspot.com beschrijft de moeder van Pieter Bronsgeest het laatste nieuws omtrent de vermissing van haar zoon.
Wie weet staat hij volgende week voor de deur. Met die typische Pieter-smile op zijn gezicht. Zij glimlacht even en zegt dan: "Dan sla ik hem een blauw oog! En regel ik dat hij bij de politie een taakstraf kan doen, kan hij zélf dat ijskoude water in."
Zie ook:
Pieter Bronsgeest (22) kwam maar niet thuis na een avondje Plein'79 in Den
Bosch op zaterdag 20 december. Sinds kerstavond is hij officieel als vermist
opgegeven. Ja, het zou natuurlijk kunnen, dat hij een leuke griet is tegen
gekomen, of gewoon weg is gegaan, zegt zijn moeder. "Maar dan nog,
niets van zich laten horen is alles behalve Pieter."
Diep van
binnen weet Josephine Bronsgeest (49) daarom: Pieter komt niet meer binnen.
Pieter is dood en hij ligt waarschijnlijk in de Dommel. Omdat hij beroerd is
geworden op weg naar zijn kamer vlakbij het station, of een ongeluk heeft
gehad. Zoiets moet het zijn.
Josephine verhaalt sinds de
vermissing elke dag op haar weblog hoe het staat met het politie-onderzoek
en hoe het haar gaat. Over de waanzin en tegelijkertijd de orde van de dag
sinds het bericht. Een wirwar van emoties die loskomen achter het
toetsenbord. Pure stukjes: verdrietig en aangrijpend, allemaal vol trots en
liefde voor haar middelste. Ze komen recht uit het hart, zoals ze ook 'in
het echt' is. Daarom ook logs vol meligheid. Over foto's die de politie
moest hebben bijvoorbeeld. "Op alle foto's die we hadden trok hij gekke
bekken", schatert Josephine thuis aan de keukentafel als ze daaraan
terugdenkt. Dan, serieus: "Ja, dat was Pieter. Altijd dollen en lachen.
Maar zo'n foto kan toch niet bij een vermissingsbericht..." Daarom werd
er in huize Bronsgeest als een dolle gephotoshopt. De politie kreeg
uiteindelijk een keurig gekuiste foto. Zijn hoofd straalt hierop overigens
net zo sympathiek en vrolijk als op het origineel.
Sommige
stukjes, of dingen die zijn moeder zegt, zitten vol zwarte humor.
Haar gedachten op beeldscherm: Wat als hij weggedreven is? Nee, dan zou hij
zijn voet ergens achter hebben gestoken, die laat zich niet zomaar
wegdrijven. Kom nou. Of ze schrijft dat hij 'nog steeds niet boven water
is'.
Het helpt, af en toe zo'n opmerking of eens goed lachen om
hém die zelf zo van cynische grappen houdt. Hij zou ook hetzelfde als zijn
moeder denken. Sta je daar, bij de Wilhelminabrug om te kijken of ze je zoon
vinden, zijn er van die mensen die per se langs het rood-witte afzetlint
willen. En maar zeuren tegen de politie: 'zij staat er ook'. Josephine: "
Ik had bijna willen zeggen 'ik wil uw zoon er wel bij gooien, dan heeft u alle
recht om hier te staan'.
Er staat veel op haar weblog, maar niet
alles. Want hoewel soms alle moederremmen losgaan achter dat toetsenbord,
wil Josephine proberen te waken voor een al te hoog 'Libelle-gehalte'. "
Ik vind mijn weblog nu al af en toe een etalage waar ik voorheen zo'n
schurfthekel aan had, als andere mensen dat deden. Het moet niet zo'n
janklog worden." Maar na zo'n splitsecond denkt ze: wat kan mij het
bommen. "Op de een of andere manier lucht het schrijven op. Ik wil het
kwijt, ik wil het delen."
Als ze zit te typen lijkt het
allemaal ook zo 'makkelijk'. Huppetee, er staat weer wat. Maar dat is het
alles behalve. "Mijn leven voortzetten is een totaal overgeleverd zijn
aan gevoelens, momenten, je weet maar nooit. En soms, zo af en toe als ik
alleen maar even in de keuken sta en mijn handen was, word ik overvallen
door verdriet. Dat kan niemand beschrijven, want het valt niet te
beschrijven. Dat kun je alleen maar voelen." Toch went het, zo zoetjes
aan, dat gevoel. En zelfs dat vacuüm van gewenning went op zijn beurt. "
Dat ik 'gewoon' opsta, dat ik die kaars hier bij de foto van Pieter aansteek.
Ik moet het leven weer oppakken, het klinkt zo simpel. Dat is het niet, maar
het moet."
Dus blijft ze tussen de 'gewone dingen door' verder
tikken. Dat ze Pieters papieren en computer hebben doorgespit, dat de hele
'santekraam' weer bijeen is geroepen: een ijsbreker van Rijkswaterstaat,
weer de sonar, de helikopter. Dat ze toch maar gebeld heeft met bepaalde
instanties dat automatische afschrijvingen wellicht niet doorgevoerd zullen
worden. Want je leeft of je bent dood, maar hoe zit het als je vermist bent?
Hoewel vrienden en bekenden de telefoon veelvuldig doen rinkelen voor het
laatste Pieter-nieuws, bewijst het www ook voor hen het nut. Kunnen ze daar
lezen dat de waarheid er nog niet is. "Het moet voor al die mensen die
Pieter kennen ook fijn zijn om het kwijt te kunnen. Dat is het mooie aan
internet, dat je weet dat je ergens staat en blijft staan." Ze wil al
die 'lieve reacties' bundelen. Niet één mag verloren gaan, 'want wie wat ook
geschreven heeft, het komt recht uit het hart en alles wat recht uit het
hart komt, mag bewaard blijven'. Daarom ook weet ze nu al: er moet een boek
komen over 'dit', maar vooral óver Pieter. "Hij is bijzonder en
hij is mijn Pieter. De grootste mafketel van Den Bosch, hij verdient dat."
Maar eerst Pieter maar eens vinden. "Want pas als we weten wat de
waarheid is, kunnen we verder."
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.


Sorteer reacties














