Samen met vriend Bram bezocht Judith Strik een wedstrijd van Real Madrid én hun Geffense dorpsheld Ruud van Nistelrooij. foto Judith Strik
Hoeveel tijd ze nog heeft, weet de 27-jarige Geffense niet. ?Die laatste weken, daar denk ik zo min mogelijk aan.? foto Roy Lazet
Ruud van Nistelrooij geeft Judith Strik zijn Real- shirt in het Santiago Bernabéu- stadion in Madrid. foto Felix Ordonez/ Reuters
1/3
19 dec 2007, 02:54 - GEFFEN - Tijd om over haar uitvaart na te denken, is er nog niet geweest. "Ik wil het wel gaan regelen. Zelf het scenario schrijven, want ik wil geen standaarduitvaart. De mensen zullen best verdrietig zijn als ze naar huis gaan, maar ik wil wel dat ze kunnen zeggen: 'Ja, zo was Judith'. Het geeft rust als ik weet dat het op mijn manier gebeurt, maar ook dat de familie het niet hoeft te regelen."
Zie ook:
Judith Strik leeft, sinds ze weet dat ze ongeneeslijk ziek is, vooral van
oppepper naar oppepper. Zo bruisend als ze altijd in het leven stond, zo
intens wil de 27-jarige Geffense haar laatste levensfase beleven. Ja, ook
naar de komende feestdagen kijkt ze uit, al zijn het wellicht haar laatste. "
Mensen vragen me of ik er tegenop zie. Nee. Als ik bij alles moet denken 'dit
is misschien wel de laatste keer dat ik het meemaak', dan schiet ik daar
niks mee op. Ik geniet liever van de mooie dingen. En daar horen de
feestdagen ook bij."
Strik, wonend boven Creativos reclame &
events, het bedrijf van haarzelf en vriend Bram, weet nog maar vijf weken dat
ze ongeneeslijk ziek is. "Toen ik het hoorde, zat ik op bed. Terwijl er
om mij heen mensen begonnen te huilen, drong bij mij het besef niet door.
Eerlijk gezegd besef ik het nog steeds niet echt. Ik kan ook niet zeggen dat
ik boos ben. Ik wil me vooral focussen op de leuke dingen. Daar heb ik wel
invloed op."
Het Rhapdomyosarcoom, een vorm van kinderkanker
die ook in de zeldzame gevallen dat hij bij volwassenen opduikt zeer
agressief is, openbaarde zich vijf jaar geleden voor het eerst. Strik dacht
dat ze last had van een onwillige verstandskies. Die werd, samen met nog
drie tanden, getrokken. "De pijn bleek uiteindelijk te komen van een
tumor in mijn wang. Die was op een gegeven moment negen bij negen centimeter
groot."
Met zes chemokuren van vijf dagen en 32 bestralingen
werd de tumor de kop ingedrukt. "Ik kon twee maanden niet praten, ben
door het oog van de naald gekropen. Op advies van de arts wist ik vooraf
niet wat de kans op genezing was. Ik heb er later nog wel naar gevraagd. Die
kans bleek minder dan vijf procent."
De jaren daarna pakte de
Geffense haar leventje weer op. Ze werkte, tot een reorganisatie haar eerder
dit jaar op een zijspoor zette, parttime bij betaald voetbalclub FC Den
Bosch, waar ze maatschappelijke activiteiten als schoolbezoeken en de kids
club coördineerde. En verder kan ze haar creatieve organisatietalent - Strik
was al op jonge leeftijd bezig met het op poten zetten van groepsuitjes en
het verrassen van vrienden en familie - kwijt in het eigen Creativos.
"In juli kreeg ik last van mijn schouder. Ik heb een stramme rug, dus ben
ik naar de fysiotherapeut gegaan. Dat was een dag nadat ik de open dag van
FC Den Bosch had georganiseerd." Maar de fysio hielp niet, antibiotica
evenmin. Ook een foto die ze in Oss in het ziekenhuis liet maken, bood geen
helderheid. "Op een gegeven moment begon mijn schouder op te zwellen en
stuurde mijn arts me naar Nijmegen voor een scan. Ik had nog steeds niet
door dat de kanker wel eens terug kon zijn. Was alleen maar blij dat ik al
de volgende dag in Nijmegen terecht kon. De mededeling dat ik weer ziek was,
kwam totaal onverwacht. Naïef misschien, maar ik voelde me verder goed."
Het eerste wat ze daarna deed, was thuis, op één hoog in Geffen, de deur
opengooien. "Het beroerde nieuws delen. Binnen de kortste keren zat er
zestig, zeventig man binnen. Ik heb een grote vriendenkring. Ben op mijn
best onder de mensen. Dan kan ik het van me af praten. Heb toen nog geroepen
'een bak chips erbij en dan wordt het nog gezellig hier'. Galgenhumor."
'Het wordt kut, maar het komt goed'. De aanvankelijke strijdlust om zich ook
dit keer niet te laten kisten door haar ziekte slonk toen bleek dat de
chemokuur niet aansloeg. "De tumor was er door vervormd, maar bleef een
joekel van acht bij acht centimeter. En omdat ik ook uitzaaiingen in mijn
longen heb, kunnen ze me niet meer opereren." Rest alleen nog
pijnbestrijding met bestralingen en morfinepleisters. "Ik reageer enorm
slecht op chemo en ben bovendien slecht te prikken, dus dat wil ik niet
meer. Ik word er alleen maar ziek van en als je ziek bent, ben je niet
gelukkig. Daarom wil ik ook niet weten of ik nog meer uitzaaiingen heb. Op
dit moment gaat het goed. Mijn onderarm bewegen gaat nog wel, maar de hele
arm omhoog lukt niet. Autorijden ook niet en dat is wel balen."
Wie niet beter weet, ziet aan de 27-jarige Strik niet direct af dat ze een
dodelijke ziekte met zich meedraagt. Ze draagt een guitige pet en soms een
pruik. De Geffense, die de bulk aan kaartjes niet meer kwijt kan op de
volgehangen 'waslijnen' in de kamer, babbelt er lustig op los. "
Natuurlijk heb ik ook m'n slechte momenten. Ik kan zomaar een huilbui
krijgen." Als ze stilstaat bij de mensen die ze achterlaat. "Dat
is lastig. Ik moet afscheid nemen van deze wereld, maar daarna ben ík er
vanaf. Bram en ik zijn twaalf jaar samen. Ik wil wel dat het eerste halfjaar
op de zaak straks geregeld is. Wat dat betreft, ben ik een echte regelmiep."
Hoeveel tijd ze nog heeft, weet Strik niet. "Ik weet ook niet wat er gaat
gebeuren. Wel eng hoor. Die laatste weken, daar denk ik zo min mogelijk aan."
Liever besteedt ze haar tijd aan het samenstellen van de gastenlijst voor het
feest op 11 januari. Zoals ze ook bij de plaatselijke voetbalvereniging
Nooit Gedacht en carnavalsclub Tutjewup van alles mee op touw zette.
Inhoudelijk heeft het 'feestbeest' zoals ze wordt genoemd, niks over de
happening te zeggen.
"Behalve dat ik niet wil dat het een
afscheidsfeest wordt, maar een feest om de mooie dingen van het leven te
vieren. De vriendengroep die het feest organiseert, bestaat uit een man of
25, 30. Het is machtig om te zien dat ze het samen oppakken."
Via de Stichting Daniëlle, die ondersteuning biedt bij laatste wensen van
ongeneeslijk zieke kankerpatiënten tussen 18 en 28 jaar, komt er een
bijdrage binnen. "Samen met een mooi bedrag van Heel Holland Helpt van
RTL4 kan het een mooi feestje worden dus."
Een kleine week
eerder, op 5 januari om 14.00 uur, komt de selectie van FC Den Bosch naar
Geffen om een wedstrijd tegen Nooit Gedacht - met een broer en twee neven
van Strik - te spelen. "Twee clubs, één fan, staat er op het affiche en
zo is het. De opbrengst gaat naar het KWF-fonds."
Komende
zaterdag trouwt de enige zus van vriend Bram en voor eind januari staat er
een zonvakantie met pa en ma en haar drie zussen en broer met aanhang
gepland. "De hele periode die komt, is tegelijkertijd raar en
bijzonder. Gaaf dat het allemaal kan. Dat geeft me een warm gevoel. Ik wil
niet dat mijn leven als een nachtkaarsje uit gaat, ik wil vuurwerk. Mensen
wijzen me erop dat ik het door mijn levenshouding zelf zo voor elkaar heb
gebokst. Heb ik nooit zo bij stilgestaan. Ik stuur nu steeds mailtjes rond
om te laten weten hoe het gaat. Daarop hoor ik dat mensen vinden dat die
kracht en positiviteit uitstralen."
De kring ontvangers dijt
steeds verder uit, omdat de mailtjes ook doorgestuurd worden. "Soms
moet ik echt nadenken wie me terugmailt. Voor mij is het een manier om
dingen van me af te schrijven, terwijl ik merk dat de mailtjes het voor
anderen makkelijker maken om te reageren. Zo verontschuldigde iemand zich
voor het feit dat-ie op straat was weggedoken in plaats van 'hoi' te zeggen.
Ik begrijp 't wel. Niet iedereen gaat er op dezelfde manier mee om. Ik ben
nu eenmaal een Alice in Wonderland-positivo. Een dag niet gelachen, is een
dag niet geleefd. Mooi strijdplan."
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
