Columnist Johan Cahuzak zorgde voor een prikkelend intermezzo. Foto Gert-Jan Buijs/BD
Columnist Johan Cahuzak zorgde voor een prikkelend intermezzo. Foto Gert-Jan Buijs/BD
Columnist Johan Cahuzak zorgde voor een prikkelend intermezzo. Foto Gert-Jan Buijs/BD
1/3
De column die Johan Cahuzak uitsprak tijdens het debat over de glastuinbouw in de Bommelerwaard
Prachtig al die bakken met streekproducten, zo door heel huis Brakel. Wat u niet ziet maar ik wel is dat bij dit stuk hier op het podium aan de achterkant zelfs de hennep zit. Werkelijk heel mooi.
Vroeg in de middag werd mij vandaag gevraagd een column voor vanavond te schrijven. Ze hadden iemand van het Brabants Dagblad gevraagd en die kon niet. Nu komen ze uit bij een medewerker van de Toren. En zo hoort het ook.
Mijn naam is Johan Cahuzak. Ik heb ooit lesgegeven op middelbare scholen in Zaltbommel maar hou me nu bezig met theater. Ik zit hier goed vanavond. Ze kunnen in Zaltbommel de Poorterij wel sluiten, deze show daar komt niemand meer overheen. Ik zie rechts Zaltbommel al in hun handen wrijven, bijval uit onverwachte hoek. Maar over de bouw van het Kulturhus hebben we het vanavond niet.
Ik weet wat het is om onder stress te presteren want ik zit momenteel midden in een verhuizing. De dozen komen bij mij thuis tot hier. Mijn molen in Wadenoijen gaat verplaatst worden en zodoende kunnen mijn vrouw en ik er tijdelijk niet wonen. Daarom wonen we weer een maand of tien in Zaltommel. Verhuizen is wordt algemeen gezien als de meest stressgevende activiteit die een mensenleven kent. Er zitten vanavond heel wat mensen in hetzelfde schuitje dat ik hier en nu graag achter mij verbrand. Ik spring in uw diepe met het risico dat ik thuiskom zonder bril en met een paar tanden door mijn lip.
Op het laatste moment iets opschrijven is misschien wel leuker dan een volledig diepe doordacht verhaal, onder druk presteert een mens beter. Dan moet het met de Bommelerwaard wel goedkomen want het gebied staan ernstig onder druk. Neem de groene jongens. Die willen iedere graspriet sparen. Die kwamen vanavond allemaal op de fiets omdat ze bang zijn dat een zeldzame mug zich te pletter vliegt tegen hun voorruit. Die eten geen gerbera’s omdat ze onder glas in de winter gekweekt worden. De groene jongens die elke echte verandering altijd tegenhouden omdat ze bang zijn dat grote bonte zeekoe een polder verder zal gaan paren.
En die tuinders dan. Ik kan het niet laten. Tuinders zijn mensen die het licht zien, alleen merk je daar vrij weinig van. In overdrachtelijke zin dan. Als een tuinder figuurlijk net zoveel licht zag als letterlijk, hadden we Obama niet nodig om tot een flintertje wereldvrede te komen. Dan hadden we een afdoende oplossing voor de huidige economische en energiecrisis. Helaas, het gaat hier slecht om lampen en slechts zelden om licht. Ik sluit niet uit dat die crisis ook het probleem van de Bommelerwaard langzaam maar zeker zal oplossen: armoede en geen energie dat was hier vroeger ook. Ik roep niet dat ik terug wil naar die tijd maar het was wel lekker rustig.
En dan de politici. Wat moet het toch pijnlijk zijn als de oplossing die jij verzint nooit door iedereen gedragen zal worden. Dat je op voorhand al weet dat je er op zo’n avond altijd van langs krijgt. Dat je weet dat de laatste lettergreep van het woord compromis altijd van toepassing zal zijn omdat de ware oplossing niet eens bestaat.
Ach en dan de gewone bewoners. Die mensen zijn hier niet en dat zegt al meer dan genoeg. Het zal de mensen in het algemeen een zorg zijn ook al is het hier afgeladen vol. Er zijn er altijd nog veel meer gewoon thuisgebleven. Die meer belangstelling hebben voor Goede Tijden Slechte Tijden, Onderweg naar morgen en De wereld draait door. Toepasselijke termen. Laten jullie je dat wel bedenken, jullie werken in de marge. Jullie zijn het RKC van je eigen probleem. Het AZ’67 in Europa, zonder Louis van Gaal, zelfs zonder Ronald Koeman.
Wie ben ik nog vergeten? Journalisten. Al die jaren is er in feite niets gebeurd, schrijf daar maar eens een verhaal over. Maar misschien, dat zou voor deze groep wel erg mooi zijn, misschien wordt er vanavond wel iemand bedreigd. Want het verhaal gaat dat dat ook gebeurt. Ik sprak laatst iemand, of beter ik fluisterde hem die had het over kassenmaffia op een bedje van paddo’s. Maar hij hield verder zijn mond want hij was zo bang voor glas dat ie zijn bril niet eens meer op durfde zetten.
Zet die kassen allemaal zwaar verlicht langs de A2 dan kunnen daar de lampen uit. Desnoods in de middenberm.Als ik wijs zou zijn, zou ik hier en nu oproepen tot verdraagzaamheid. Zou ik vragen om wijsheid. En om begrip. Ik kijk wel uit. Ik ben wel wijzer want getrouwd zijn met een boer of boerin, is geen liefde, dat is ontwikkelingshulp.
Edoch: Je hoeft elkaar niet te accepteren, als je elkaar maar aanvaardt.
Samen
Waar is het licht gebleven
Waarom is de warmte zo vaak weg?
Zoveel mensen,
Samen vaak alleen
Het leven slaat venijnig om zich heen
We staan boos tegen over elkaar
Da’s raar
We vergeten te kijken
Te analyseren
Wij willen alleeen maar beweren
Dat we gelijk hebben
De koude slaat zich om ons heen
Een nieuwe klimaatverandering
weg de warmte van het licht
wat een somber gedicht
Maar ieders lichaamstemperatuur
uw zevenendertig twee
brengt toch voldoende warmte mee?
Met elkaar
Op naar een soort van nieuw jaar
Als je er naar op zoekt bent
vind je goede mensen die je soms niet eens kent
vind je geborgenheid
saamhorigheid
raak je niet de ander
raak je jezelf even kwijt
Zorg voor elkaar
Een familie
Als een warme jas
Met een oude krant
Dan is er niks aan de hand
Ik hoop dat er vandaag één ding beklijft
Je hoeft niet altijd met elkaar te praten
Als je maar in gesprek blijft
(moet ik die nog een keer zeggen?)
Als je er in gelooft
Ben je een dak boven iemands hoofd
Je kunt geen ijzer met handen breken
Maar als je je handen
Over het ijzer laat gaan
Uren, dagen, weken
Dan zal het breken
Een gespreksavond
Een discussie
Een debat
Gevecht
Oorlog
Of een mooi feest
Ben ik blij dat ik ben geweest?
Kijken naar de mensen, man of vrouw
En dan vanavond
“wie was dat, wie was dat nou?”
Het klinkt misschien wel sentimenteel
Een beetje raar
Maar laten we zacht zijn voor elkaar
----------------------
Johan Cahuzak
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
