De acties van de overheid om de intensieve veehouderij in goede banen te leiden zijn, ondanks alle goede bedoelingen, allemaal verlengstukken van dezelfde ellende en denkfouten.
Ook het rapport 'Al het vlees duurzaam' van de commissie-Van Doorn zal geen kanteling teweegbrengen. De 'marktwerking' waar Daan van Doorn zo heilig in gelooft (als panacee) kan de kern van het huidige dilemma – foute ruimtelijke ordening – niet oplossen. Het is goed bedoeld, maar onmachtig en probleemverlengend, meer van hetzelfde, van hetzelfde verkeerde.Een échte kanteling – en een afdoende oplossing – komt er alleen met herstel van dat, waar de afgelopen vijftig jaar voor gevochten is: een rationele en ecologische ruimtelijke ordening. Maar daar hoor je niemand over als het over industriële veefok gaat.
We faciliteren de machtigste boeren industriële activiteiten uit te voeren op hun erf, terwijl die niet erfgebonden zijn, laat staan grondgebonden. Dát moeten jongens die een timmer- of autobedrijfje willen uitoefenen op hun erf of in hun schuur eens proberen. Die krijgen te horen dat dit niet mag. Ze moeten onmiddellijk gaan lenen of sparen om grond (of een bestaand bedrijf) te kopen op een keurig bedrijventerrein, waar niemand hinder van ze heeft. Zo zit dat als het gaat om ruimtelijke ordening en milieu. Maar voor oppermachtige en steenrijke megaboeren ligt dat anders. Zonder dat het ooit besloten is, geldt dat beleid voor hen niet.
Doodleuk mag industriële veefok op of bij de boerderij. Dat mag zelfs als een boer – industrieel – een aardappelenloodsje koopt, ergens tussen twee landelijke dorpen, en daar dan een tweede of derde industriële megaveefokstal wil realiseren. Niet te geloven!
De crux zit 'm in industriële veefok. De hinder voor omgeving en bezwaren van natuur en milieu worden in geval van industrie opgevangen of weggenomen door de eenzijdige keuze voor verhuizing of stichting van een nieuw bedrijf op een adequaat industrieterrein. Daarbij zou toch moeten gelden: gelijke monniken, gelijke kappen. Alleen als dít besef doorbreekt, kunnen we het jammerlijke paradigma achter ons laten en weer de enig juiste koers gaan varen met betrekking tot ruimtelijke ordening en logisch milieu- en natuurbeleid. Die echte kanteling zou een zegen zijn voor iedereen. Het is geen kanteling van het degelijke, oude, beleid. Nee, het is het opnieuw oppakken van de stevige en bestendige lijn die is losgelaten toen het over de megaboeren ging, die allengs industriëlen zijn geworden. Het is wél een kanteling van de 'pappen en nathouden-methode', waar we nu al veel te lang mee zitten te knoeien.
Frits Speetjens is voormalig burgemeester (CDA) van Oirschot.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
