Het lijkt alweer oud nieuws; de reddingsactie uit Haïti, waar 110 kinderen per vliegtuig voor adoptie naar Nederland werden gehaald.
Zouden deze kinderen hun adoptieouders later dankbaar zijn? Want dankbaarheid en loyaliteit worden vaak geassocieerd met adoptie. Maar voorlopig kunnen we dat deze kinderen nog niet vragen. Laten we het eens breder bekijken. Als moeder gun je je dochter die al jaren aan het dokteren is, toch wel een baby? Of je liefste vriendin met haar geweldige partner ontzeg je toch niet het mooiste geluk van de wereld? Wat ben je anders voor een ontaarde moeder of een slechte vriendin om hen dit te ontzeggen? Dus als de vergunninghouder jou belt met de vraag of jij hen geschikt vindt als adoptieouders dan prijs je hen de hemel in. Zo'n zielig adoptiekind is altijd nog beter af in Nederland. Toch?
Onze overheid vindt dat kinderen over de hele wereld moeten worden geholpen door adoptie. En kinderen hebben geen officiële stem, volwassenen beslissen over hun lot want zij weten het beter. Daarom is het niet vreemd dat adoptie door officiële instanties altijd bekeken wordt door de ogen van -aspirant- adoptieouders. Hun mening en ervaringen worden om de haverklap gevraagd en genoteerd. Volgens de commissie-Kalsbeek, die de adoptieontwikkeling in Nederland heeft onderzocht, hebben toekomstige adoptieouders zelfs recht op subsidies bij het adopteren. Maar waar moeten de adoptiekinderen terecht met hulpvragen? Wie betaalt hun rootsreizen? Maar ze mogen niet meer zeuren, ze zijn tenslotte gered. Toch?
Al meer dan twintig jaar is 'Spoorloos' een populair programma van de KRO. Waarom de kijkcijfers zo hoog zijn? Geen idee. Wat ik wel weet is dat het een zoekprogramma is, waar de adoptieverdragen met voeten worden vertreden. Hoe vaak doet een huilende moeder haar kant van het verhaal en wordt het duidelijk dat zij nooit officieel afstand heeft gedaan van haar kind? Hoe heeft het Westen haar kind dan kunnen adopteren? Wie heeft toezicht en controle uitgeoefend? Armoede mag toch nooit een reden zijn voor adoptie en zeker niet om kinderen weg te roven bij hun ouders. Maar deze ouders hebben niet de middelen om hun kinderen terug te halen uit het rijke Westen. Maar andersom werkt het totaal anders. Stel dat de vermiste Madeleine McCann wordt teruggevonden bij een rijke Koreaanse familie. Het Engelse meisje is geadopteerd en liefdevol opgenomen door de familie en geniet een uitstekende opleiding. Zouden de ouders van Madeleine dan geen recht meer hebben op hun dochter? Met financiële hulp van vrienden en familieleden stappen zij naar de rechter en binnen de kortste keren is Madeleine thuis bij haar ouders. Dit noemen we 'met twee maten meten'.
Vraag elk willekeurige peuter of ze hun moeder of vader willen inruilen tegen veel speelgoed, eten en een uitstekende opleiding.
Het antwoord zal altijd nee zijn, want hoeveel opleiding, ontwikkeling en financiële middelen wegen op tegen het afscheid nemen van je ouders, familie, cultuur en land? Kinderen zijn loyaal aan hun ouders, want voor hen is hun liefde en waardering van levensbelang. De rest is bijzaak. Maar al te vaak wordt adoptie goed gepraat met het argument; je bent dan beter af. Maar hebben we eigenlijk wel door dat dit een koloniale achtergrond heeft? Met 'beter af' zeg je eigenlijk dat je beter bent dan de rest. Beter dan waar je vandaan komt, het land, cultuur en familie. Want stel je voor dat je theeplukster was geworden. Het feit dat je dan gewoon bij je ouders of familie had kunnen opgroeien is dan niet meer belangrijk. We leven in een maakbare wereld. Dus die kinderwens moet worden vervuld. Maar we zijn vergeten dat het is zoals het is. 'Accepteren' komt niet meer in ons woordenboek voor.
Laten we Nederland en de rest van de wereld met betrekking tot het onderwerp adoptie bewustzijn bijbrengen. Door inbreng van adoptiekinderen kunnen hun ouders een stem worden gegeven. Tenslotte hebben zij hen het leven geschonken. Dat zij door omstandigheden afstand hebben gedaan is niet aan ons om te veroordelen. Want wie of welke overheid heeft hen geholpen toen zij geen uitweg meer zagen? Waar was de loyaliteit toen? Armoede mag toch nooit een reden zijn voor adoptie.
Laten wij de loyaliteit aan de biologische ouders geven.
Joan Ji Hyun Hansink uit Sint-Michielsgestel is journalist en vicevoorzitter van United Adoptees International, die opkomt voor belangen van geadopteerden.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
