Demissionair vice-premier André Rouvoet is partijleider van de ChristenUnie.foto Valerie Kuypers/ANP
Geheel in lijn met de wil van Geert Wilders zelf - die zo zijn outsiderpositie kan vasthouden - werd de afgelopen verkiezingscampagne hevig gespeculeerd over een mogelijk cordon sanitaire tegen de PVV. Dat is jammer, want het is - in campagnetijd - vele malen relevanter om te weten met wie een partij wél in een coalitie zou willen stappen na de verkiezingen dan welke partij zij mogelijk uitsluit.
Wat nodig is, is een cordon visionaire dat de PVV niet telkens met veel aplomb uitsluit of als ongepast-rechts wegzet, maar een concreet alternatief neerlegt voor een minderheidscoalitie met gedoogsteun of de 'regering-over-rechts' (CDA, VVD, PVV) die anders na 9 juni aan de orde lijkt.
Er is een alternatief nodig dat zich committeert aan het oplossen van de problemen zoals die door Wilders en aanhang worden ervaren, in plaats van het steggelen over de definities of de realiteit daarvan.
Bestuurlijke vindingrijkheid en een pragmatische pas op de plaats lijken de komende tijd kortom geboden.
De ChristenUnie zou daarom een op het eerste oog onwaarschijnlijke, maar bijzonder moedige coalitie moeten onderzoeken. Een verbond dat kan bereiken wat Obama met zijn campagne bereikte: een bevolking die zich verenigt rondom een partij-overstijgend groot verhaal.
Er zou een 'schijf van vijf' moeten worden onderzocht die zich, liefst onder leiding van een bindende persoonlijkheid als Job Cohen, al vóór de verkiezingen aan de kiezer presenteert. Een brede coalitie van PvdA, SP, D66, ChristenUnie en GroenLinks.
Een coalitie als deze lijkt nodeloos gecompliceerd en klinkt daarom onwaarschijnlijk. De 'onopgeefbare punten' tussen deze fracties liggen voor het oprapen. Maar, gezien de urgentie van de thema's die voor ons liggen, móét het toch mogelijk zijn om voor één keer over de eigen schaduw heen te stappen en met deze partijen tot een sociale, groene en innovatieve agenda voor de volgende vier jaar te komen.
De ChristenUnie kan voorkomen dat een 'links blok' als dit de binding met 'Nederland buiten de Randstad' verliest. Het mag dan lijken op een pimpelpaars kabinet, maar de aanwezigheid van de ChristenUnie zorgt zeker voor een gouden randje of kan de scherpe, al te libertijnse randjes van zo'n kabinet afhalen. Als religieuze minderheid in dit land kunnen gelovige christenen zich bovendien beter dan wie ook verplaatsen in de moslims over wie het zoveel gaat.
Het zou een erezaak voor de ChristenUnie moeten zijn om met een coalitie als deze te voorkomen dat de moslims in ons land eenzelfde toekomst tegemoet gaan als christenen in het Midden-Oosten.
Dossiers als de koopzondagen, herziening van de euthanasiewetgeving en het bijzonder onderwijs gaan dan voor vier jaar op slot. De partijen zullen op het vlak van homo-emancipatie een taal moeten vinden die ruimte voor verschillende opvattingen laat. Ze zullen elkaar moeten vinden in het bestrijden van discriminatie. Dat alles is een heel karwei, dat geef ik grif toe.
Daar staat tegenover dat er veel is dat deze partijen wél samen kunnen aanpakken. De overlap op sociaal en groen vlak en bij het thema integratie is minstens zo groot als die tussen CDA, VVD en PVV is.
In plaats van eindeloos elkaar vliegen af te vangen, kunnen deze vijf partijen samen zeker een lijn vinden die de discussie over veiligheid en criminaliteit eindelijk losmaakt van de discussie over de islam. Overigens, seculiere liberalen en de nieuwe generatie Bijbelgetrouwe christenen in de Verenigde Staten wisten elkaar ook te vinden in Obama's campagne. De Amerikaanse president verenigt die twee zielen in zijn beleid en zijn partij.
Politieke partijen en hun leiders zouden hun voordeel moeten doen met deze periode van relatieve stilte voor de verkiezingsstorm echt losbarst. Grijp, bijvoorbeeld, de komende paasdagen aan om - als 'schijf van vijf' - gezamenlijk op te staan, elkaar in de ogen te kijken en de nieren te proeven.
Gebruik vervolgens, als dat ergens toe geleid heeft, de tijd tot Pinksteren om de 'gedeelde grond' die er tussen deze partijen bestaat met elkaar te verkennen, te becijferen en te verpakken in visionaire politieke taal.
De partijen die hieraan meedoen, onderscheiden zich positief van de andere door hun partijbelangenvoor de ogen van het hele volk ondergeschikt te maken aan de landsbelangen.
Een gewenste snelle formatie die de installatie van een kabinet ruim vóór prinsjesdag mogelijk maakt, komt zo bovendien binnen handbereik, omdat veel werk 'vooraf' al gebeurd is.
Karel Smouter is journalist en studeert filosofie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
