Mei 2007: Jong Oranje-Jong Marokko in Tilburg ontaardt in een slagveld als Marokkaanse fans na afloop het veld oprennen en vernielingen aanrichten. Burgemeester Vreeman krijgt de volgende dag bloemen van Marokkanen die bij de wedstrijd zaten, maar geen relschoppers waren. foto Olaf Kraak/ANP
55 procent van de Nederlands-Marokkaanse jongeren tussen 18 en 24 komt met de politie in aanraking.
Naar mijn mening ligt de oorzaak in het feit dat het klimaat voor deze doelgroep zo negatief is geworden. Een groot deel van de Marokkaanse jeugd verkeert in een identiteitscrisis. Vooroordelen bij politici en groeiende aversie van Nederlanders jegens Marokkanen hebben ertoe geleid dat zij in Nederland niet langer weten hoe zij zich moeten profileren.
Marokkaanse jongeren die zich in Nederland niet welkom voelen, zijn geneigd zich alleen met de eigen groep te identificeren. Deze biedt bescherming. Het effect is dat de Marokkaanse jeugd zich afzondert van de Nederlandse samenleving. Daarnaast laat de groepscultuur vaak weinig ruimte voor een ruimere identiteitsontwikkeling. Een groot deel van de Marokkaanse jeugd en hun ouders is zich bewust van deze negatieve ontwikkeling. Ouders zijn als eerste verantwoordelijk voor de vorming van de identiteit van hun kind. Als professional maar nog meer als moeder zie ik het als taak van ouders om kinderen binnen alle relevante contexten van de Nederlandse maatschappij te begeleiden. Daarbij is het van belang de waarden en normen van de Nederlandse rechtstaat in de opvoeding mee te geven. Het kind leert zo de buitenwereld kennen, begrijpen en er een plek in verwerven. Doordat wij als ouders uitleg geven over de Nederlandse waarden, deze respecteren en zelfs deels in onze eigen waarden integreren, leren wij onze kinderen verbindingen te leggen in plaats van verschillen te benadrukken. Zo is bijvoorbeeld het kiezen voor je eigen ontwikkeling een waarde waar een kind in Nederland zeker zijn voordeel mee kan doen.
Maar het is ook belangrijk om de gebruiken van de eigen culturele achtergrond mee te geven. Onze kinderen hebben behoefte aan veiligheid en warmte, gezien hun achtergrond en de negativiteit waarmee zij geconfronteerd worden. En, als er één cultuur is met warmte en onvoorwaardelijke steun voor elkaar in moeilijke tijden, dan is het de Marokkaanse cultuur wel. Die onvoorwaardelijke steun moeten we juist in deze tijden koesteren. Trots zijn op je roots is de basis om de andere cultuur te accepteren, te respecteren en vervolgens naar eigen behoefte te integreren in je leven.
Daarnaast is belangrijk dat je als ouder met je kinderen deelneemt aan de Nederlandse samenleving. Je kunt hierbij denken aan simpele activiteiten zoals bijvoorbeeld sport, hobby's en Nederlandse feestdagen. Deze activiteiten bieden hen brede kennis over de maatschappij waarvan zij deel uitmaken. Doordat je hen hierbij begeleidt en in gesprek gaat over wat de gewoonten en tradities van de Nederlandse samenleving en hun Marokkaanse roots zijn, leren zij gemakkelijker hun eigen plek vinden op school, bij een stage en sport en wordt hun leven veiliger en aangenamer. In plaats van schuldgevoelens ervaren zij de verrijking van beide culturen.
Gelukkig is het ook veel jongeren gelukt om deze Marokkaanse en Nederlandse delen in zich te verenigen. Zij leren kritisch te zijn naar leuke en minder leuke dingen van beide culturen en hier een eigen mening over te vormen. Zo kunnen zij een gezonde en sterke persoonlijkheid ontwikkelen.
Anissa Azoul- El Hajioui, adviseur bij Palet, adviseurs diversiteit.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
