Niet beschikbaar!
Job Cohen tijdens de bijeenkomst waarin hij zijn vertrek aankondigde.foto Robert Vos/ANP
Gezocht, per direct: een politicus die Rutger Castricum op een charmante wijze het bos in kan sturen.
Die níet begint te stamelen als Geert Wilders hem in de Tweede Kamer uitscheldt voor bedrijfspoedel, maar spontaan terugmept. Wie de afgelopen 24 uur de reacties op het terugtreden van PvdA-leider Job Cohen in ogenschouw neemt, komt al snel uit bij bovenstaande profielschets. Wie het stokje van Cohen ook gaat overnemen, het moet iemand zijn die gevat is, die leep is, bijdehand ook. Allemaal karaktertrekken die aan autochtone Amsterdammers worden toegeschreven, maar die de gewezen burgemeester van de hoofdstad niet bleek te bezitten.
In De Wereld Draait Door, voor de politicus 2.0 een podium waar je gemaakt en gebroken kunt worden, liet voormalig PvdA-voorzitter Felix Rottenberg maandagavond zien dat het toch niet zo heel moeilijk is om de blaaskaken van GeenStijl en PowNed op hun nummer te zetten. "Jij maakt cabaret, afzeik-tv", beet hij Rutger Castricum toe. De zelfbenoemde 'schrik van het Binnenhof' had er niet van terug. Hij had verwacht zijn boekje over Ibiza te kunnen pluggen, maar viel genadeloos door de mand toen het verrassingsmenu op tafel kwam.
Veel PvdA-leden zullen met plezier de ontmaskering van praatjesmaker Castricum hebben gezien. Wie is er 'Castricum-proof': de vraag zal door hun hoofd spelen als ze volgende maand een nieuwe leider mogen kiezen. Dat is prima, want het gestoethaspel van Cohen leidde ook bij niet-PvdA'ers menigmaal tot plaatsvervangende schaamte. En als medelijden het overheersende sentiment wordt, is het einde oefening voor elke politicus.
De PvdA moet op zoek naar een leider met bravoure, met flux de bouche. Maar wie denkt dat een aansprekende leider het enige is dat er nog toe doet in de vaderlandse politiek, zal bedrogen uitkomen. Zeker, op de Schaal van Maurice de Hond kun je best een keer gaan pieken. De wispelturigheid van de kiezer is zo groot dat een vlotgebekte leider al snel de wind in de rug kan voelen (met dank ook aan de hijgerigheid van de media). Herinneren we ons Wouter Bos: in het voorjaar van 2006 werd hij gepeild op zestig Kamerzetels, maar een half jaar later moest hij zich tevreden stellen met 33 zetels.
De voortijdige aftocht van Job Cohen is tragisch, maar het echte drama van de PvdA is dat de partij geen eenduidig toekomstverhaal heeft. Van oudsher wil de partij er zijn voor de arbeidersklasse én de middenklasse, voor de bouwvakker en voor de leraar. De (uitgelekte) e-mail die Kamerlid Frans Timmermans vorige week schreef naar aanleiding van een interview met Job Cohen en partijvoorzitter Hans Spekman, bewees dat de partij nog altijd niet weet of ze dat nog steeds wil zijn. Terwijl Cohen en Spekman onomwonden pleitten voor een scheutje meer SP, nam Timmermans daar in ferme bewoordingen afstand van. Hij is niet de enige binnen de PvdA-fractie die veel liever lonkt naar de vrolijkste vogels in de progressieve volière: GroenLinks en D66.
Door toedoen van de globalisering is er een nieuwe kloof in de Nederlandse samenleving ontstaan, waarbij vooral de opleiding van belang is geworden. De winnaars van de globalisering verkneukelen zich vooral over de nieuwe kansen die hen in de schoot worden geworpen, de verliezers klampen zich vast aan hun verworven rechten.
Onder Wim Kok en Wouter Bos telde de PvdA vooral de zegeningen van de globalisering: het recept van de markt was ook het recept van de PvdA geworden. Pas de laatste jaren, al dan niet wakker geschud door de SP, kreeg de PvdA ook oog voor de schaduwzijden van de globalisering. Ondertussen zijn de spoorwegen, de PTT en de energiebedrijven geprivatiseerd en dreigt ook de zorg te verworden tot een sector waar het niet langer gaat om mensen helpen, maar om geld verdienen.
In het door Timmermans gehekelde Trouw-interview constateert PvdA-voorzitter Spekman dat 'steeds meer mensen zich verweesd voelen'. "De school, het verpleeghuis waar hun opa ligt of vader of moeder, is niet meer van hen. Werknemers voelen zich overgeleverd aan de willekeur van de werkgevers. Er wordt alleen nog maar naar de belangen van de aandeelhouders gekeken".
Bijna tien jaar nadat Volkert van der G. toesloeg, laat hier een PvdA-voorzitter de echo van Pim Fortuyn (schrijver van het boek 'De verweesde samenleving') klinken! De diagnose is gesteld, het wachten is nu op de nieuwe medicijnen van de PvdA-dokters.
René van der Lee is opinieredacteur van het Brabants Dagblad
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
