'De gedachtes over de stereotype student die niet wil werken, enkel in de kroeg hangt en er met de pet naar gooit, raken kant noch wal'.foto Koen Suyk
Met grote verbazing heb ik kennisgenomen van het feit dat er plannen zijn om de studiebeurs voor studenten af te schaffen.
In het ergste geval gaat dit gepaard met het afschaffen van het gratis reisrecht dat studenten op dit moment genieten.
De overheid heeft geld nodig, en dat gaat dit keer verdiend worden over de ruggen van de studenten. Een heel slechte zaak!
Ons land, klein als het is, drijft op twee voorname krachten: onze internationale handel en onze kennis. Universiteiten, zoals die van Eindhoven, Delft enWageningen, hebben binnen Europees verband en ook daarbuiten een zeer goede reputatie. Die kennis en innovatie dragen wij uit, het vormt de basis van onze kenniseconomie en vormt voor een belangrijk deel onze welvaart.
Voor veel studenten, of aankomende studenten, gaan deze maatregelen inslaan als een bom. Realistisch bezien houdt het in dat studenten na hun studie zullen starten met een torenhoge studieschuld, ervan uitgaande dat je ouders het bedrag niet zullen betalen. En dat gecombineerd met weinig kans op de woningmarkt, geen garantie op een baan. Mochten we al werk vinden, dan moeten we doorwerken tot ons 67e en waarschijnlijk ook nog meer pensioenpremie betalen, omdat de huidige economische situatie ertoe noopt de premies te verhogen. Dit alles vormt een weinig rooskleurig toekomstperspectief voor ons land.
Op internetfora zien we grofweg twee meningen circuleren. Een grote groep vindt deze mogelijke bezuinigingen een regelrechte aanslag op onze kenniseconomie, de andere groep vindt dat studenten mogen werken voor hun geld en maar in zichzelf moeten investeren. Immers, je wilt zelf studeren!
Graag ga ik kort in op de mening van die mensen en dat vanuit een persoonlijk perspectief. Ik ben gezegend met een ouder die mijn studie vier jaar lang heeft betaald, dat geluk heeft niet iedereen. Naast mijn studie werk ik al vier jaar lang bijna 15 uur per week, voor de rest ben ik nog minstens 25 uur per week bezig met mijn studie.
Mijn werkweek telt dus, net als die van de werkende man, 40 uur en soms nog wel meer. De gedachtes over de stereotype student die niet wil werken en enkel in de kroeg hangt en er met de pet naar gooit, raken kant noch wal. Ik studeer al vier jaar aan de universiteit in Nijmegen en ik ken slechts enkele personen die aan zo'n stereotype voldoen. Veel studenten zijn juist erg gemotiveerd, peppen elkaar op, werken tot in de latere uren aan hun studie in de bibliotheek. Enfin, wij gaan ook wel eens naar de kroeg, net als de werkende man, een sociaal leven leiden is ook belangrijk!
Verder ben ik van mening, en dit wordt bevestigd in diverse onderzoeken, dat een afgestudeerd persoon vaak meerdere keren zijn investering door de overheid terugbetaalt. De kennis en ervaring die wij hebben opgedaan leveren ons land en dus de overheid geld op.
Is het fair als wij 20.000 euro in onze studies investeren en dit de overheid misschien wel 80.000 euro oplevert?
Uiteindelijk is het een kwestie van politieke keuzes. Maar is de toekomst van ons land, onze kenniseconomie, dan minder belangrijk dan peperdure projecten zoals de JSF of het eindeloos geld pompen in een ten dode opgeschreven economie zoals die van Griekenland? Zeg het maar.
Tot slot dit: ons land heeft opgeleide mensen nodig. Kennis levert geld op, en geld is hard nodig om in de toekomst ons sociaal zekerheidsstelsel te kunnen handhaven.
De huidige generatie Kamerleden heeft de kans gehad om betaalbaar en vaak ook nog lang te studeren.
Zij hebben de kans gehad om zichzelf te ontplooien. Die gelegenheid moeten studenten straks ook nog hebben. Die mogelijkheden mogen nooit en te nimmer worden beperkt door financiële barrières. Dat bezuinigingen nodig zijn zal niemand ontkennen, echter, in Den Haag circuleert een document met mogelijkheden tot bezuinigingen, waarde 30 miljard euro, er staat vast wel een beter alternatief op dit blad!
Remco Wieskamp is student aan de Radboud Universiteit in Nijmegen.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Niet beschikbaar!

Sorteer reacties















