De vraag lijkt snel beantwoord te kunnen worden: moet de gemeenschap jaarlijks 2,7 miljoen euro op tafel leggen voor een provinciale club die zich op afstand bezighoudt met integratie en multiculturele vraagstukken? Welke politicus durft hier nog 'ja' op te zeggen? Vandaag staat directeur Han Rijgersberg met de vijftig medewerkers van Palet op het podium van een Tilburgse congreszaal om de relaties en de politiek die hen de das om heeft gedaan gedag te zeggen.
Het graf is gedolven.
Het provinciaal bestuur, dat de begrafenis netjes bij zal wonen, moet bezuinigen. Integratie is geen provinciale taak, is de redenering en 2,7 miljoen schiet lekker op. "We moeten eindelijk eens af van dergelijke organisaties die al jaren aan het infuus hangen en weinig resultaat boeken", was de opvatting binnen de politiek.
Palet is het daar natuurlijk zelf niet mee eens, getuige het boek 'Oog voor diversiteit' dat vandaag wordt uitgereikt. Het ene succesvolle project na het andere passeert daarin de revue. Vraag je het aan de 'klanten' van Palet, dan blijkt 94 procent tevreden te zijn.
Voor een antwoord op de vraag of het erg is dat deze organisatie verdwijnt, ga ik eerst terug in de tijd. 'Minderheden' wisten zich in de jaren tachtig goed te organiseren. De Marokkanen, de Molukkers, de woonwagenbewoners, de Antillianen en de Turken lieten zich ondersteunen door –Nederlandse- beroepskrachten. Provinciale koepels werden opgericht om die plaatselijke organisaties te ondersteunen. Het provinciaal bestuur betaalde graag tot het constateerde dat de koepels te veel naar binnen waren gericht en dubbel werk deden. Zo vond in 1997 de geboorte plaats van Palet, een forse organisatie met kantoren in de vier grootste Brabantse steden. Het werd een projectenmachine die over heel Brabant tegelijk bezig was met tientallen klussen. Van schoffies van Marokkaanse afkomst tot woonvoorzieningen voor bejaarde Surinamers, van gedwongen huwelijken tot de huisvesting voor Molukkers. Altijd samen met bijvoorbeeld een gemeente, een woningcorporatie, een groep allochtonen of een wijkcentrum. Het motto: laat duizend bloemen bloeien.
Hiermee verschafte Palet meteen de provinciale politiek een alibi om zich af te wenden: het is allemaal toch maar plaatselijk, het zijn geen Brabant-brede projecten.
Maar integratie is geen kwestie van grote gebaren en tromgeroffel in de media, zoals in het huidige politieke klimaar strijk en zet is geworden. Het betrekken van mensen met een andere cultuur bij onze samenleving vereist maatwerk op een kleine schaal.
Een voorbeeld: de zorgsector schreeuwt om personeel. Toch is het personeel in ziekenhuizen en zorgcentra nog overwegend 'wit' terwijl het patiëntenbestand aan het verkleuren is. Bij allochtone vrouwen leven een berg vooroordelen over het beroep, zoals dat islamitische vrouwen geen (vreemde) mannen mogen wassen. Palet hielp bij het organiseren van huiskamerbijeenkomst à la Tupperware en een 'zorgtour' langs instellingen om kennis te laten maken. Het zijn geen wereldhervormende projecten, maar het is wel onhandig als op twintig plekken in Brabant het wiel wordt uitgevonden.
Voor de provincie is het kennelijk toch te duur en te vaag.
Noord-Brabant verandert niet op slag als Palet verdwijnt, maar het is opnieuw een afbrokkeling van de inspanning die de overheid zich getroost om mensen uit andere culturen te laten integreren. Ook gemeenten en het rijk snoeien er lustig op los. De bemoeizucht en het pamperen van de jaren tachtig was niet goed, maar de houding van 'ze zoeken het maar uit' is het andere uiterste. Daar krijg je als samenleving vroeg of laat de rekening van gepresenteerd.
De medewerkers van Palet hebben gemeend op een andere manier afscheid te nemen van hun werk. Palet stopt nu en niet medio 2014 wanneer de provinciale subsidie pas wordt beëindigd. Het geld en de tijd worden gebruikt om de medewerkers tijdelijk onder dak te brengen bij twintig andere instellingen waar zij hun kennis en ervaring overdragen. Onder meer bij Humanitas, het Huis van de Wereld in Tilburg en het kunstencentrum De Muzerije in Den Bosch. Palet sterft met opgeheven hoofd.
Ton de Jong is hoofd opinie van het Brabants Dagblad
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
