Noem een instantie in Nederland die zich bezighoudt met koopkrachtplaatjes, inkomenspolitiek, fiscale zaken of chronisch zieken en gehandicpaten, en er ligt wel een brief van Pieter van Brakel uit Gameren.
Die kan al uit 2008 zijn, maar ook van zeer recente datum. Zo ontving hij gisteren nog een antwoord van de net aangetreden minister van Financiën De Jager, die hem overigens eerst bedankt voor het complement dat Van Brakel hem heeft gemaakt over de aanpak van de zwartspaarders. Onderwerp van al Van Brakels brieven en telefoontjes is sinds 2008 de veranderde tegemoetkoming aan chronisch zieken en gehandicapten voor de meerkosten die zij maken. Voorgaande jaren ging die tegemoetkoming vooral via fiscale aftrekposten, maar sinds 2009 is daar fors de rem opgezet. Alle belastinginvullers in den lande - professionals, vrijwilligers en doe-het-zelvers - merken deze weken bij het invullen van de aangifte hoezeer velen daardoor aan koopkracht inleveren.
Van Brakel zag het aankomen en trok, waar hij maar kon, aan de bel. "Al vanaf jaren '80, de wet Vermeend/Moor, ontdekte ik een fout in de belastingwetgeving. Ik heb ook al diverse malen tegenover de Belastingdienst gestaan en bijna altijd het gelijk aan mijn zijde gekregen. Ik kan goed en snel hoofdrekenen in tegenstelling tot veel toonaangevende instanties, ik praat vlug, ik denk vlug en het belangrijkste: ik ga tot het gaatje. Net als mijn vader kan ik niet tegen onrechtvaardigheid en ik zie gewoon in de praktijk bevestigd dat mensen er ongelooflijk op achteruit gaan. Er zit een onrechtvaardigheid in de bezuiniging op de aftrekposten omdat die de laagstbetaalden onevenredig zwaar straft."
Hj heeft van een echtpaar de aangiften van 2008 en 2009 met elkaar vergeleken. Over 2008 kregen ze 1309 euro terug; over 2009 moeten ze 43 euro betalen. Een verschil van 1352 euro, maar daar staat nog 350 euro voor de een en 50 euro voor de ander aan tegemoetkoming chronisch zieken tegenover. Dan nog blijft er een verschil van 952 euro. Dat gaat het echtpaar er in een jaar tijd op achteruit. Van Brakel: "En dan hebben we het wel over dit soort kleine inkomens. Denk niet dat het incidenten zijn. Nagenoeg alle mensen met een uitkering en/of een klein pensioen zijn er fors op achteruit gegaan. Dan spreken we niet over de 2 procent die het Nibud oorspronkelijk had berekend, maar over 5 tot 10 procent. Zelfs 150 euro per maand komt voor."
De teruggang in het voorbeeld van het echtpaar wordt nog versterkt doordat het minder huur- en zorgtoeslag krijgt. Het belastbaar inkomen is als gevolg van de verminderde aftrekmogelijkheden immers hoger. Daardoor komen ook veel meer inkomens dan voorheen boven de eerste belastingschijf uit (17.878 euro). Van Brakel: "Ik doe al 25 jaar vooral aangiftes voor mensen met een uitkering of klein pensioentje en tot en met 2008 bleven de meesten binnen de eerste belastingschijf. Over 2009 komt 90 procent van de aangiftes in de tweede schijf terecht en over dat meerdere moet 8,5 procent meer belasting en premies worden betaald. "
Hij heeft nog een voorbeeld: een vrouw van 90 met wmo-hulp, medicijnen en voorheen ouderdomsaftrek,kreeg over 2008 een bedrag van 732 euro terug. Over 2009 haalt ze met enkele kosten wel de drempel voor teruggave, maar die is uiteindelijk maar 46 euro. Want ouderdom vormt geen aftrekpost meer.
Er zijn volgens Van Brakel mensen die in de bijstand meer overhouden dan zij die een uitkering hebben en van alles inleveren. "De Haagse regels beletten de gemeenten om boven de 1235 netto per echtpaar bijzondere bijstand te verlenen. Dus als je op 1250 euro zit kom je niet in aanmerking voor allerlei gratis pasjes, kwijtscheldingen, tegemoetkomingen in kosten of een langdurigheidstoeslag. " Vanuit het idee dat bij deze inkomens ieder tientje telt zoekt de vutter Van Brakel precies uit wat voor sommige mensen voordeliger is. Als iemand bijvoorbeeld weet dat de tandartskosten niet hoger zullen zijn dan de premie is het volgens hem fiscaal beter zelf de rekening te betalen (aftrekbaar), dan de maandelijke premie (niet aftrekbaar).
"Alle instanties werken langs elkaar heen en weten van elkaar niet wat het effect van hun maatregelen is op de inkomens van mensen. Ik heb er maanden werk aan gehad om de vinger op de zere plek te kunnen leggen. Nu we zien dat mensen onder het sociaal minimum komen wordt het tijd om zaken teruggedraaid te krijgen. Zeker met het oog op de bezuinigingen die nog komen gaan. Met de oprichting van een vereniging van deskundigen hopen we voor deze mensen een spreekbuis te kunnen zijn en tegenwicht te bieden aan alle rekensommetjes van CBS, Nibud en Centraal Planbureau."
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
