'Verslaafden zijn stil van verzet tegen hostels'

Beste Patrick,

Als ik benoem dat de beheergroepen naar mijn idee niet zullen functioneren, is het nog steeds niet mijn bedoeling om de leden van de beheergroepen ergens van te beschuldigen. Als concept zijn de beheergroepen perfect, maar dóór de slechte start en dóór de gebrekkige informatievoorziening, bestaan ze nu uit partijen met compleet tegengestelde belangen, die zo nooit tot zaken zullen komen. En dat is zonde van het concept.

De cliëntenorganisaties worden er nu wel bij betrokken. Op zich erg laat, maar het is in ieder geval in gang gezet. Ik heb daar ook wel hoge verwachtingen van.

Thako van den Heuvel - 30-10-2009 | 13:43

Beste Thako,

Ik wil jou erop wijzen dat het probleem niet bij de beheergroepen ligt maar bij het traject wat hieraan is voorafgegaan. De handelswijze van de gemeente en Novadic is kort gezegd beneden alle peil te noemen.

Het is de handelswijze die zal moeten wijzigen en niet het concept van de beheergroepen!

Door goed overleg met alle betrokkenen is het absoluut mogelijk opvang te realiseren op de juiste plaats en binnen de gestelde termijn. Enige voorwaarde is wel dat dit overleg snel zal moeten aanvangen.

Patrick

Patrick - 30-10-2009 | 10:36

Op hoop van zege, toch maar weer een langere bijdrage. De bijdrage van Mike verdient een onderbouwde reactie.

Ik denk ook niet dat iemand bij voorbaat kan voorspellen wat de invloed van een leefgroep voor verstandelijk gehandicapten op een woonwijk zal zijn. Een school voor moeilijk lerende kinderen kan ook een behoorlijke impact hebben. Voor sommigen is een kinderdagverblijf al een stevige verslechtering van de woonomgeving.
Feit blijft dat iedere toevoeging aan een woonwijk invloed heeft en dat niemand ten volle kan voorspellen wat die invloed zal zijn. Ervaringen uit het verleden kunnen hooguit een leidraad zijn.

Ik ben het er mee eens dat de gemeente geen objectief beeld schetst van de problematiek. In mijn ervaringen met omwonenden heb ik echter ervaren dat het beeld van (een aantal) omwonenden ook beslist niet objectief is. Ik wil in beide gevallen niemand beschuldigen van kwade opzet, maar ik ga er wel van uit dat dit hoofdzakelijk door onwetendheid ontstaat.
De gemeente heeft de cliënten nooit gehoord en heeft hen een oplossing willen bieden door enkel één op één het model Utrecht te implementeren. Veel omwonenden kennen begrijpelijkerwijs de cliënten niet en hebben hun oordeel overwegend gevormd op basis van de meest slechte ervaringen op andere plaatsen.

Het is een menselijke eigenschap om dit soort zaken dan te blijven verdedigen of juist af te blijven branden. Voorstanders lezen alleen de positieve resultaten en tegenstanders zien alleen de slechtste ervaringen. Beide partijen houden uiteindelijk alleen nog maar met drogredenen over, omdat nu eenmaal nooit vol kan worden gehouden dat iets 100% goed of fout is. Dat is toch wat ik nu letterlijk heb zien gebeuren in de besprekingen die ik de laatste tijd bij heb gewoond. De werkelijkheid zal altijd ergens in het midden liggen.

Wie kennen die werkelijkheid nu het beste? Wie kunnen nog het beste voorspellen welke gevolgen het dichtst bij de waarheid liggen? Wie kunnen het gedrag van hun eigen dealers voorspellen? Wie kan een antwoord geven op de vraag of zij uw kinderen iets aan willen doen?
Het antwoord lijkt me logisch. De cliënten zelf en de ervaringsdeskundigen, die heel dicht bij deze situatie zijn geweest.

Ik roep dus nogmaals zowel de gemeente als de omwonenden op om die confrontatie aan te gaan en serieus te luisteren. Mij persoonlijk maakt de uitkomst niets uit. Zolang er maar wel een deugdelijke opvang komt. Binnen of buiten de woonwijken.
Overigens. Buiten een woonwijk is altijd weer in de buurt van een woonwijk of gemeente. Ik voorspel daar dan ook dezelfde bezwaren.

Ik wil álle betrokkenen – gemeente én omwonenden – er nogmaals op wijzen dat deze mensen dakloos zijn. Zoals de beheergroepen nu functioneren, zullen ze dat nog járen blijven.

Thako - 29-10-2009 | 21:47

Ik had eigenlijk besloten niet meer te reageren omdat ik alles wat ik wilde zeggen wel gezegd had toch zijn er weer een aantal zaken die mij triggeren in de discussie.

Ik denk niet dat het gaat om de club die de hostels gaat exploiteren. Het leger des Heils, Novadic Kentron en Reinier van Arkel zijn over het algemeen prima oragnisaties, die uitstekend werk verrichten, tuurlijk laten zij ook wel eens een steekje vallen maar je wil ook niet weten hoeveel werk deze organisaties met relatief weinig mensen moeten verrichten. Daar komt nog bij dat overheid en verzekeraars deze organisaties overspoelen met regels en eisen. Ik zie de meeste individuele hulpverleners de benen onder hun kont uitlopen om een fatsoenlijke service te bieden.

Waar het gaat is dat de verslavingszorg waarschijnlijk wel de moeilijkste tak van de gezondheidszorg is. Hoe goed hulpverleners zich ook inzetten verslavingszorg blijft de minst effectieve vorm binnen de gezondheidszorg. Net als bij iedere andere tak valt en staat de verslavingszorg met de patient zelf. In mijn omgang en werk met verslaafden vind ik het soms ook echt niet gek dat mensen in deze toestand terecht zijn gekomen. De individuele problematiek is soms zo groot dat het zelfs onmogelijk is om alle belangrijke factoren in kaart te brengen. Tot op heden hebben we geen goed idee hoe we het gedrag van verslaafden kunnen beinvloeden. Bij de gangbare methoden zien we 50% tot soms 90% van de verslaafden terugvallen. Wetenschappelijk gezien kun je dan niet echt spreken van effectieve behandelmethode. Wat ik hier mee aan wil geven is dat de verslavingszorg na al die jaren zich nog steeds in de experimentele fase bevindt.

Een tweede factor is dat veel verslaafden vaak zo zijn afgestomd dat zij zich alleen nog richten op zichzelf in stand houden. Hierdoor krijgen zij steeds minder oog voor hun omgeving en hun eigen effect op hun omgeving. Diep in hen is er nog steeds een mens met dromen en waarden en normen. Die kun je op hun goede momenten nog best aanspreken dan zijn ze best van goede wil maar op het moment dat hun verslaving weer gevoedt moet worden wordt deze weldenkende persoon ook weer weggestopt.

Net zoals voor iedereen is regelmaat van groot belang. Een hostel zou dat voor een deel kunnen bieden. Ik denk dat iedereen dat zichzelf ook wel voor kan stellen. De vraag is alleen moet je mensen die zo afwijken van de gangbare waarden en normen laten resocialiseren binnen een woonwijk. Ik denk persoonlijk van niet. Bij alle bekende projecten zijn incidenten geweest. Ook in Utrecht zijn die er nog maandelijks. Lees de jaarverslagen er maar op na. Incidenten voor een organisatie is daadwerkelijke overlast voor een woonwijk. En laten we eerlijk zijn, je mag ook van niemand verwachten dat ze meteen precies alles goed doen volgens de gangbare waarden en normen. Zeker als je al jaren niet meer in een normale wereld hebt geleefd. Laat deze groep eerst socialiseren op een veilige plaats waar de incidenten niet direct gevolgen hebben voor de omwonenden. Hiermee voorkom je ook het verhaal dat verslaafden die uit het project woorden gezet in de buurt blijven rondhangen. Op deze groep heeft het project namelijk geen invloed meer. En bij vergelijkbare projecten voorzaken deze meer dan gemiddeld problemen. Bewezen is ook dat als je grote groepen verslaafden bij elkaar gaat zetten dat hun leveranciers (de dealers) zich in die buurt gaan ophouden. Ook deze groep veroorzaakt overlast. Kortom er zijn te veel onzekerheden en er is te weinig ervaring met wat de succesfactoren van de hostels zijn. Zaken die door NK en RVA als feiten worden gepresenteerd zijn niet zulke harde feiten. Meestal gaat het ook hier om aannames vanuit onderzoek. En naar deze vorm van zorg is gewoon te weinig onderzoek gedaan. Een woonwijk is niet de plaats om hiermee te gaan experimenteren. Daarnaast is het in mijn mening is het niet eerlijk om de woonwijk (in de vorm van een beheersgroep) verantwoordelijk te stellen voor de controle op de resocialisering van verslaafden en de veiligheid van hun woonwijk.

Ik denk niet dat dit voor de woonwijk maar ook voor de verslaafden zelf een optimale situatie is. Het motto wonen doe je in een woonwijk is ook niet meer dan een lege zin. Veel mensen kiezen ervoor om buiten woonwijken te gaan wonen. Onze ouderen, psychiatrische patienten, ziekenhuizen, verstandelijk en lichamelijke gehandicapten worden ook buiten woonwijken ondergebracht. Met prima resultaten. Daarbij gaf ook Sandra van de Graaf al aan dat deze groep zich niet of nauwelijks met de buurt wil bemoeien. Wat is dan de meerwaarde. Het gaat erom hoe je de beste zorg kan bieden waar je die ook moet beiden. Wat Novadic te verwijten valt is dat er naar maar een oplossing is gekeken andere opties zijn niet overwogen. Ook dat zegt iets over de verslaafden zorg. Men is binnen deze wereld niet op de hoogte van de lopende projecten en behandelmethode. Overal is men het wiel apart aan het uitvinden. Door het gebrek aan onderzoek is het dus niet duidelijk wat een hostel doet voor de omgeving. Een medische behandeling zou met deze resulaten nog zeker niet mogen worden toegepast maar blijkbaar is dat hier geen probleem.

De gemeente raad valt te verwijten dat ze voordat ze precies wisten wat de verslaafden opvang ging inhouden hun volledige steun hieraan hadden toegezegd. Hierdoor hebben zij zichzelf buiten spel gezet.

B. en W. lijkt totaal niet kritisch ten opzichten van hun eigen gestelde regels. Neem de regel. Niet in de buurt van kwetsbare groepen. Direct aan grenzend zijn twee groepen met verstandelijk gehandicapten mensen, twee groepen met jongeren met psychiatrische en of verstandelijke beperking. Bij de laatste zijn in het verleden behoorlijke probelemen geweest. Kortbij is een woonvorm met psychiatrische patienten. Enkele tientalle kleine kinderen op minder dan 100 meter van de hostel. Twee sportclubs met een paar honderd jeugdleden. Dit lijken mij allemaal behoorlijk kwetsbare groepen. Of de regel. Niet in de buurt van scholen. Op goed 300 meter zit een school voor moeilijk lerende kinderen waar drugsproblematiek ook een issue is.

Daarnaast geeft de gemeente geen objectief beeld van de problematiek rond verslaafden. Men laat met name de positieve geluiden horen en bagataliseert de negatieve zaken. Er zijn zeker positieve geluiden maar er zijn ook negatieve zaken. Zo schrijft de gemeente op haar site dat de opvang aan de oranje nassau laan geen overlast oplevert en dat terwijl omwonende al jaren tegen de gemeente aan het procederen zijn om deze overlast. Door deze opstelling zie je eigenlijk dat de tegenstanders steeds argwanender worden en voorstanders dat weer gebruiken om aan te tonen dat tegenstanders onredelijk zijn.

Het probleem wat hier ligt is dat niemand echt weet wat voor impact een hostel op een woonwijk heeft. Er is simpel te weinig ervaring mee. Een goed- of slechtlopend project zegt niets of iets echt goed functioneert. Ik weet wel dat dergelijke projecten veel onrust in buurt veroorzaken en dat er net zo goede of slechte projecten op minder belastende locaties wordn gedraaid. Jammer dat deze nooit zijn overwogen. Niemand zal het maatschappelijk belang van opvang ontkennen maar voor deze vorm zul je niet makkelijk een breed maatschappelijk draagvlak bereiken.

Mike - 28-10-2009 | 19:52

Beste Thako,

De reactie lijkt me duidelijk.
Het heeft wel met de organisatie te maken die het hostelpark mogelijk gaat exploiteren.
de strekking van de boodschap over Novadic Kentron:

Ze hebben geen controle over de situatie in die buurt.

Over dezelfde opvang in Vught:
(Brabants Dagblad, door Geert van der Star. vrijdag 14 november 2008 | 03:20 | Laatst bijgewerkt op: vrijdag 14 november 2008 | 03:46)

Ik citeer:

"We gaan nu eerst de problemen rond het verslavingsinstituut in kaart brengen", stelt politiewoordvoerster Lydia Theunisse. "Het is een bekend punt bij ons en we hebben het aantal meldingen van overlast en geweld de laatste jaren ook zien stijgen."

Deze organisatie is blijkbaar niet alleen communicatief incapabel.

Anderson - 27-10-2009 | 19:03