Op de eerste plaats symboliseert het draaiend huis zowel letterlijk als
figuurlijk de scharnierfunctie van de Hasseltrotonde. Bijna vijftig jaar
geleden werden in de wijk de Hasselt tal van huizen gesloopt voor de rotonde
die het verkeer in en uit de stad moest zien te ordenen. De wijk werd
gespleten en in symbolische zin herstelt het kunstwerk de cultuurhistorische
relatie in de wijk. Zo brengt het huis een ode aan de geschiedenis en
bezegelt het in fysieke zin de oude herdgang. Een vooralsnog anonieme
rotonde wordt op deze manier voorzien van betekenis en het kunstwerk
markeert hetgeen in de loop der jaren verloren ging. Zoals met alle steden
het geval is, verandert ook deze stad. Ze verliest en groeit, is in een
constante beweging en in de herinnering aan het verlorene vormt het huis een
pleister op de wonde van de vooruitgang. Ooit, lang geleden, schilderde de
kunstenaar Magritte een wereldberoemd schilderij van een immens grote pijp.
In een sierlijk handschrift schreef hij eronder: Ceci n'est pas une pipe
(Dit is geen pijp) Nee, nogal wiedes, want hoe realistisch de pijp ook is
geschilderd: het is en blijft een namaak-pijp, niets anders dan de
verbeelding van de werklijkheid. Een beeld van koning Willem II is ook wat
anders dan de echte koning Willem II. Zo is ook het draaiend huis geen echt
huis maar heeft het louter en alleen een aantal van de uiterlijke kenmerken
van een bepaald type huis en is het niet meer dan een symbool van een huis.
Maar het is meer dan dat: doordat het huis op de rotonde draait verwijst het
ook naar de dynamiek van de kermis in de binnenstad. De kermis die een van
de grote en belangrijke evenementen is waarmee Tilburg zich (inter)nationaal
op de kaart heeft weten te zetten. En terecht mag de stad daar apetrots over
zijn en zal er geen Tilburger die dat zal willen tegenspreken. Ook voor dat
festijn wil het draaiend huis symbool zijn.
En ook voor de
voorbijganger staat het huis symbool: jaarlijks worden duizenden auto's via
de Hasseltrotonde van en naar de Efteling gesluisd. Het draaiend huis zal de
nauwelijks waarneembaar bewegende getuige zijn van allen die vol jolijt op
weg zijn naar of uitgeput terugkeren van een bezoek aan dit wereldberoemde
pretpark.
Maar het huis is vooral een respectvolle buiging naar de
geschiedenis van de plek: naar de Hasselt als een ongedeelde wijk, opnieuw
geschakeld door het symbool van een tussenwoning, het ideaal uit de jaren
zestig. Het draaiend huis verdient het om een waardevol icoon van een
bruisende stad te mogen worden.
Tine van de Weyer is beeldend
kunstenaar en PvdA-raadslid in Tilburg
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
