Op zijn borst prijkt een corsage. De tafel staat vol met geschenken. Schijn
of werkelijkheid?
Bijna voel je je als gast ongemakkelijk dat je
geen cadeau hebt meegenomen. Het zaaltje is maar net groot genoeg om
iedereen te bergen. Van Gestel scharrelt er vrijmoedig tussendoor.
De taarten op tafel zijn kunstwerkjes, te mooi om waar te zijn. "Neem
er gerust van, ze staan er voor", moedigt hij aan.
Maar waar
blijft de drank?
Als jullie willen dansen kan dat, zegt hij heen
en weer huppend in het krappe zaaltje. Maar niemand neemt de uitnodiging aan.
Of we nog even het gastenboek willen tekenen. Van Gestel laat het rondgaan.
Naam, adres, gironummer. Toe maar!
De voorstelling 'Hulde' kan
beginnen of is al begonnen. De scheiding tussen waan en werkelijkheid is
hier vaag. Van Gestel speelt met de gemeenplaatsen die op geen jubileum
ontbreken en krijgt daarmee de lachers op zijn hand. Hij schakelt behendig
tussen jubilaris en acteur. Zo haalt hij herinneringen op aan zijn
kindertijd: zijn gestorven zusje, zijn kortstondige carrière als misdienaar,
zijn roeping voor het toneel, zijn eerste rol en zijn liefde op het eerste
gezicht voor de schuiftrompet. Een instrument waarvoor in het begin zijn
armen nog te kort zijn. Zijn verhaal is doorspekt met de rollen die hij ooit
gespeeld heeft. Zo staat er een mannetje te mijmeren over vroeger en zo
galmt weer de toneelspeler net iets te luid.
Af en toe wordt Van
Gestel onderbroken door hilarische stukjes videofilm, waarin zijn
kwaliteiten worden geroemd. Een videobrief uit België, beelden van zuster
Ursula - die de misdienaar in de dop smoorde - en nu haar kant van het
verhaal vertelt, zijn dochter die zich afvraagt of papa ooit nog eens langs
komt. Het sfeertje en de stropdas van de acteur-jubilaris wordt steeds
losser.
Zijn stem galmt luider. Hé, hier horen we ineens een
redenaar, een politicus. Geleidelijk wordt zijn toon ernstiger, zijn beroep
op de gasten klemmender. Ineens is er geen ontsnappen mogelijk en neemt de
acteur zijn publiek in een ijzeren greep en blijken zijn bedoelingen
helemaal niet zo onschuldig.
'Hulde' beweegt zich tussen variété
en toneel. Leuk is dat Van Gestel heel goed de sfeer weet te scheppen die
bij zo'n wat ongemakkelijk feestje hoort, waar hij mensen terugziet, die hem
eigenlijk al lang waren vergeten. Jammer dat in het volle zaaltje lang niet
alles goed te volgen is. Grappig is aan het slot het optreden van Peter
Dictus als volkszanger.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
















