Luister ook naar een geluidsfragment
De verbeten blik, het
gepassioneerde pianospel en die o zo gemakkelijk klinkende stem. Een kleine
vier jaar geleden waren ze er ineens. Ogenschijnlijk uit het niets.
Het titelloze debuut van Tilburger Julian Thomas prikkelde. Hij dook op bij
Ivo Niehe, schoof voorzichtig de hitlijsten binnen, werd door Marco Borsato
bestempeld als het grootste talent van Nederland.
Maar nadat de
storm was gaan liggen, verdween Thomas naar de achtergrond. Bijna
geruisloos.
Tot nu. Morgen presenteert Thomas (zijn echte naam is
Sjef Backbier) zijn tweede, deze week verschenen cd '35 Some Months' in de
Tilburgse concertzaal 013. Als buiten de carnavalstoet voorbij trekt, kunnen
zijn fans kennis maken met nieuw materiaal van de singer/songwriter. Het
cd'tje krijgen ze na afloop mee naar huis.
Als beloning voor het
lange wachten, zo zegt Thomas. De titel verwijst dan ook naar de periode
tussen het verschijnen van zijn debuut en de release van het nieuwe album.
Een tijdsbestek dat in het niet valt bij de twaalf jaar die de muzikant
nodig had om zijn solodebuut op de markt te brengen.
,,Ik durfde
het dit keer veel eerder uit handen te geven. Na een jaartje of drie dacht
ik: eigenlijk vind ik 'm nog lang niet af, maar ik weet dat het goed is om
er nu een producer naar te laten kijken. Een hele overwinning voor een
controlfreak als ik."
Thomas is een artiest met een verhaal.
Op zijn debuut uit 2005 zingt hij zijn verleden van zich af.
,,Er
is nogal met me gesleept", verwoordde de zanger bij de release. Dankzij
complicaties tijdens de zwangerschap mist hij zijn linkeronderarm, hetgeen
hem bij zijn pianospel overigens nauwelijks belemmert. Evengoed wist zijn
omgeving niet om te gaan met die handicap, waardoor hij tot zijn twaalfde
uit huis geplaatst werd. ,,Toen ik terugkwam deden mijn ouders alsof er
niets aan de hand was. Daar werd ik letterlijk gek van."
Het
is dan ook niet vreemd dat de opvolger aanzienlijk luchtiger klinkt dan het
debuut. Niet alleen instrumentaal, ook tekstueel. Omschrijft Thomas de
nummers op zijn eerste cd als 'covers van zichzelf', op '35 Some Months'
heeft hij de ballast van zich afgeworpen.
Evengoed is Thomas geen
vernieuwer. De elf nummers op het album zijn geworteld in de poptraditie van
de jaren zeventig, met soms invloeden uit soul, funk en jazz. Ze klinken een
beetje braaf, soms zelf gelikt, omdat de composities nergens echt spannend
worden en de muzikale begeleiding nooit uit de bocht vliegt.
Die
eer is voorbehouden aan Thomas zelf die vocaal opnieuw excelleert. Het lijkt
hem allemaal gemakkelijk af te gaan, alsof zijn stembanden slechts bedoeld
zijn om mee te zingen. "Ik ben eigenzinnig en volg mijn eigen pad"
, zegt de zanger zelf. Dat het repertoire gemakkelijk weghapt (leuk voor op
een zonnige lentedag) is meegenomen, maar een beetje meer durf zou dit
talent niet misstaan.
Julian Thomas, zondag 13.30, 013 Tilburg.
In het najaar start een theatertournee.
Luister naar het nummer Don't Ever Let It Get You Down van Julian Thomas
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Niet beschikbaar!















