Volle bak in 013, min of meer een thuiswedstrijd voor Doe Maar. Op driehonderd meter afstand ontstond de band. foto Joris Buijs/PVE
Meer dan 24 jaar geleden was Doe Maar voor het laatst te zien in Brabant. Toen tijdens de twee roemruchte afscheidsconcerten in de Maaspoort in Den Bosch die het einde markeerden van de meest populaire popgroep die Nederland ooit heeft gekend.
Nu Doe Maar voor de tweede keer is herenigd (in 2000 speelden ze bij een
eerste reünie zestien keer achter elkaar in Ahoy), wilde bassist/zanger
Henny Vrienten zijn geboortestad niet overslaan tijdens een korte reeks
try-outs.
Vier van die try-outs geeft Doe Maar in aanloop naar hun
stadionconcerten in de Rotterdamse Kuip op 10 en 12 juli. Twee daarvan in
bescheiden zaaltjes eerder deze week, maar in 013 in Tilburg kan er pas écht
geoefend worden voor de stadionshows.
Zestig jaar oud is
toetsenist/zanger Ernst Jansz ondertussen en Vrienten bereikt die leeftijd
volgende maand, maar dat betekent niet dat de speelvreugde van het
gezelschap is afgenomen.
Sterker nog, Doe Maar zit zo lekker in
haar vel dat Vrienten een paar dagen terug zelfs een nieuw studioalbum
aankondigde.
"Driehonderd meter verderop is de plek waar ooit
ons eerste repetitiehok heeft gestaan. De grond is hier dus erg heet onder
de voeten", vertelt Vrienten in 013 glunderend na de openers Doe Maar
Net Alsof en Zoek het zelf maar uit. Het podiumlicht schijnt fel groen en
roze, de strijdkleuren van het viertal. Maar buttons, sjaaltjes, haarbanden
en shirtjes in diezelfde kleuren zijn in tegenstelling tot de hoogtijdagen
niet of nauwelijks te bespeuren deze avond.
En er worden ook geen
tranen met tuiten gehuild door gillende meiden. Toch weet de band het
publiek om haar vinger te winden. De eerste paar songs worden gespeeld in
die typische lome tempi van Doe Maar.
Gaandeweg gaan er steeds
meer schepjes bovenop. Ook de grijns van met name Ernst Jansz groeit per
nummer.
Doe Maar kan namelijk natuurlijk uit een gigantische reeks
krakers putten. Belle Hélène, 1 Nacht alleen, Pa, Doris Day; alle hits komen
voorbij en een heel scala instrumenten wordt aangewend om die songs
misschien wel net zo subtiel te spelen als op de albums. De vonken spatten
er misschien niet altijd vanaf, maar alle toeters, belletjes en vreemde
geluiden produceert het viertal, aangevuld met een driekoppige percussie-,
toetsen- en blazerssectie feilloos.
Van de nieuwe plaat geeft Doe
Maar in 013 nog niks prijs. Wel ontvouwt deze try-out enkele gastmuzikanten
die waarschijnlijk ook in de Kuip gaan opdraven. Vooral trompettist Eric
Vloeimans speelt een glansrol met geweldige bezwerende solo's. "32
jaar, trillend op mijn benen", zingt Vrienten vervolgens tegen het eind
van de meer dan twee uur durende set die een apotheose kent met
Smoorverliefd.
Over een paar jaar heeft hij het dubbele van 32
jaar bereikt en als we zijn plannen mogen geloven, bestaat Doe Maar dan nog
steeds. Want voor de grote stadionconcerten is Doe Maar helemaal klaar, zo
bewijst dit concert in 013, maar met een vervolg van de carrière nog lang
niet.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Niet beschikbaar!














