Niet beschikbaar!
TILBURG - Voor de gemiddelde bezoeker stond de dertiende editie van Roadburn in het teken van misschien iets te veel te betreuren afzeggingen (headliners als Celtic Frost en Electric Wizard) en misschien iets te veel doom.
Dat de programmering wel eens breder was geweest, was ook aan het publiek zichtbaar: minder oude hippies, meer jonge rockers. Veel internationaal volk, dat nog wel, onder wie veel muzikanten, labelhouders en promotors die hun producten vanuit hun rugzak probeerden te slijten. Op de Roadburn-camping bij de Beekse Bergen - te bereiken met speciale Roadburn-bussen - was het naar verluidt 's nachts kleumen geblazen. Wie een plek wist te bemachtigen in de kleinere zalen, had wel meer kans om de krenten uit de Roadburnpap tegen te komen. Zo benauwd als de temperatuur er was, zo benauwd waren ook de diepgelaagde pikzwarte klanken van de experimentele black metal van Wolves in the Throne Room. Net als een meeslepende Jesu, one manband van Jason Broadrick (Godflesh), één van de weinige intense belevingen op Roadburn. Wat dat betreft was alles beter verteerbaar dan een jaar geleden: minder van de moderne zwaargewichten uit de experimentele metal, minder ouderwetse LSD-psychedelica en meer van de - vooral trage - tussenvarianten. Daarmee ligt de nadruk van Roadburn 2008 een stuk meer op het sociale aspect zo lijkt het, want de sfeer is vooral heel gemoedelijk en heeft een totaal eigen karakter. 013 is geen concertzaal, maar een zwarte festivalweide waar in ieder trappengat wel een groepje mensen vertoeft, al dan niet onder het genot van wat drogerende middelen. Dat de mensenmassa tegen de nacht door de hoeveelheid trage rockmuziek en alcohol soms een beetje doet denken aan het winkelcentrum uit Dawn of the Dead, doet niks aan sfeer af.
Roadburn blijft ook zonder échte memorabele grote namen een beleving. Down, met Panterazanger Phil Anselmo, is de headliner op de donderdag, maar kan, op een groep Panterafans na, weinigen bekoren. De cultband Trouble tekent een ander aspect van het Roadburngevoel: de nieuwere generaties kennen de band niet en zien een alleraardigste groep staan, terwijl een paar bezoekers alle teksten meezingen en uitbundig headbangen.
Na drie dagen festival wordt de zondag in tweeën gesplitst met het door David Tibet samengestelde programma en de reguliere Afterburner. Het festivalgevoel is door de splitsing weg, maar de programmering beleeft zijn opvallendste momenten. Tibet heeft een behoorlijke hang naar extravagante muziek. Zo geven de pure zielskreten van de theatrale transseksueel Baby Dee kippenvel, terwijl Skitliv de personificatie is van de gestoorde rockers uit de hel. In de kleine zaal wordt intussen ouderwets gerockt, maar velen genieten ook buiten van de eerste echte voorjaarsdag in Tilburg. Na een zware bergbeklimming vol ruwe rotsen - een stuk of vijftig bands in vier dagen - is dat zonnige terras dan ook misschien wel de beste plek om dit slopende festival te eindigen.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
