Niet beschikbaar!
De serre van de Verkadefabriek is de afgelopen dagen een groot borrelend vat van verschillende meningen.
Bezoekers van Cementvoorstellingen lopen er leeg over prachtige producties of doen zuinigjes verslag van onduidelijke theaterprobeersels. Debat en discussie tussen theatermakers onderling of met publiek, dat is waar Cement op uit is en die doelstelling wordt ook dit jaar weer ruimschoots gehaald.
Want een festival dat experiment en avontuur statutair heeft vastgelegd, levert op voorhand uitersten op, zeker als daarbij ook nog de uithoeken van de stad opgezocht worden. Hoe desolater de locatie hoe groter de verrassing als daar plotseling een prachtig pareltje blinkt.
En dat is precies wat er gisteravond gebeurde in Loods 1 op het bedrijventerrein aan de Paardskerkhofweg.
Theatermaakster en beeldend kunstenaar Leen Braspenning presenteert daar haar locatieproductie 'Disco Pigs'. Een grimmig plattelandssprookje in sappig Vlaams waarin de jonge acteurs Marie-Ange Gillis en Dries Beugels hun publiek direct bij de kladden pakken. Puur, ontwapenend, grappig en
beangstigend, ze zijn het allemaal en schieten het liefst voortdurend van kleur. De jongeren 'Zeug' en 'Zwijn' die zij neerzetten zijn gezworen maatjes, die hun eigen wereldje creëren waar alleen zij in kunnen leven. Ze ontsnappen aan het beklemmende boerengat door zich vol te laten lopen en wild om zich heen te meppen. Als 'Bonnie en Clyde' samen tegen de rest van de wereld en niemand die ze uit elkaar drijft. Nee hoor, ook dat moeten ze helemaal zelf doen. Na zeventien jaar dringen de verschillen zich op. Agressie, daar hebben ze wel mee leren leven maar als het natuurgeweld zich van binnenuit manifesteert ziet Zwijn meer in liefde dan in vriendschap en Zeug meer in 'hunks' dan in hem. Van lang en gelukkig leven kon vanaf het begin geen sprake zijn.
Met deze productie maakt Braspenning duidelijk waarom ze eerder in Tilburg de Jacques de Leeuw Toptalentprijs in de wacht sleepte.
Een andere theatermaakster die de afgelopen dagen voor zo'n aangename verrassing zorgde, is Hanna Jansen. In de bovenzaal van Theater Artemis aan de Predikheerenpoort speelt zij haar eigen voorstelling 'Suza'. En wat doet ze dat mooi. Prettig poëtische teksten krijgt ze in de mond gelegd door Rogier Schippers en Rutger Kopland. Ze proeft die woorden zorgvuldig en laat ze daarna schitterend het intieme zaaltje in rollen. Met op de achtergrond een naaktportret van een vrouw, schildert zij haar eigen leven voor haar publiek, waarbij ze haar penseel doopt in weemoed en verwarring. De plek, de productie en de begeleiding van piano, klarinet of saxofoon vallen als puzzelstukjes in elkaar.
Daar tegenover staan producties waarbij de makers nog eens flink op zoek moeten naar de missende puzzelstukjes. Zo bleef de 'Ongelooflijke Bob Freskyshow' hangen in goede bedoelingen. Een voorstelling waar muziek en spel volledig langs elkaar blijven lopen. Je vraagt je als toeschouwer voortdurend af wat de makers met deze voorstelling nu eigenlijk willen vertellen. De vele hiaten worden nogeens geaccentueerd door de sfeerloze locatie. De Pleinzaal van het Theater aan de Parade is met afstand de meest fletse Cementlocatie. Bij 'Route Passage' in de schietbunker van de voormalige Kruithoorn was juist de locatie top, maar bleek de productie nog van losse flarden aan elkaar te hangen.
© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
